Biseksüel Hayat

Ataerkil İdeolojide Bir ideolojik problem olarak Biseksüellik ve Bifobi

2012-02-12T12:11:00.001-08:00

Bu makalenin akademik bir çalışma olarak algılanmaması gerekmektedir. İlki makaleyi oluşturan iddialar ve varsayımlarım tamamen kendi bakış açımla oluşturulmuş olması ikincisi de bu şekilde bir akademik çalışma yapmak için Türkiye’de yeterli kaynakların bulunmamasıdır.

Bu çalışmada Biseksüellerin yaşadıkları problemleri ve Bifobinin nasıl ideolojik kökenli bir sorun olarak karşımıza çıktığını açıklamaya çalışacağım. Sonuç kısmında da konu ile ilgili olarak çözüme yönelik önerilerimden bahsedeceğim.

Biseksüellerin En Temel Problemleri

Bir olgu olarak Biseksüelliğin var olup olmadığı bile yıllardır bir tartışma konusu olmuştur. www.biseksuelhayat.com adresinde yayınladığım ilgili yazılarımda da belirttiğim üzere biseksüellik çoğu zaman bir “geçiş iklimi”, “heteroseksüellere ait bir grup seks fantezisi”, “eşcinselliği kabul etmeden önceki dönem” gibi hiçbir bilimsel yanı olmayan iddialarla karşılaşmıştır. Bu çalışma içerisinde bu iddialara tek tek cevap vermek yerine arkalarında yer alan ideolojik sorunlara değinmek istiyorum.

Öncelikle İdeolojiyi tanımlayarak işe başlamak istiyorum. En yalın anlamı ile ideoloji bir grup üyelerini birbirine bağlayan bir dünya görüşüdür. Temel olarak ideoloji her yerde ve her şekilde karşımıza çıkar. Hayatı yaşayan tüm bireyler en ufak konulardan en önemli kararlara kadar her şekilde bir ideoloji üretimi ve kullanımı içerisindedir. İdeolojinin olmadığı bir yer ve konu yoktur. İdeoloji’den bu anlamda “kurtulmak” aslında sadece bir laf salatasından öteyle gitmez. Kaldı ki bir söylem olarak “ideoloji’den kurtulma” bile aslımda yeni bir ideoloji üretimidir.

İdeoloji düşüncenin var olduğu her yerde olacaktır. Bu anlamda insanın da var olduğu her yerde düşüncenin, fikirlerin ve farklı yorumların var olacağının da altını çizmek gerekir. İdeolojinin tarihi bu yönü ile insanlık tarihi kadar eskidir.

İdeolojinin bu kadar güçlü olmasının nedenlerinden birisi, insanların iletişim kurmak için ortak anlamlar ve simgeler üretmek zorunda olmasıdır. İnsanlar arasındaki anlamlar ve simgeler ne kadar ortak ve yakın olursa birbirleriyle anlaşmaları o kadar kolay olacaktır. Kaldı ki insanlar arasındaki bu anlam ve simgelerin ters olması veya birbirlerine yakın olmaması bireyler ve gruplar arasında iletişimi güçleştirir ve çatışmaya neden olur. Bireyler ve gruplar arasında ortak anlamlar ve sembollerin artması çatışmayı azaltacağı gibi iletişimi kolaylaştıracaktır.

İşte bu noktada, yani ortak anlam ve semboller üretimi sürecinde insanlar sadece nesneler ve olaylar için belli üretimlerde bulunmazlar. Aynı zamanda insanlar dünya görüşleri içinde üretimde bulunur ve bunu bireyin fark edebileceği veya hiç fark edemeyeceği şekillerde beyinlere empoze ederler. Bu empoze etme süreci sonucunda aynı şeyi aynı şekilde aynı sembol ve anlarla düşünen ve yargılayan insanlardan oluşan topluluklar ve daha büyük ölçekte toplum meydana gelir. Bu noktada kişisel düşünce farklılıkların pek bir önemi yoktur. Önemli olan ana mesajın, ana ideolojinin aynı kalmasıdır. Tıpkı dinin mezhep ve yorum farklılıklarına rağmen tüm üyelerini kabul etmesi gibi.

İdeoloji insanları en çok ilgilendiren konularda etkisini daha çok göstermektedir. Örneğin konu tüm insanlığı ilgilendiren kürtaj veya ötenazi gibi bir konu olduğu zaman, bu konuda verilen kararlarda ideolojinin ağırlığı çok daha fazla olacaktır.

Sadece önemli konuların dışında günlük yaşam pratiklerinde de ideolojinin izlerini görmek mümkündür. Giyim, yeme içme alışkanlıkları (Domuz eti yemek, alkol vs) bile ideolojik olarak bir içerik taşımaktadır.

Konuya geri dönecek olursak Biseksüellerin bugün yaşadıkları en genel ve güçlü sorun aslında bir var olma sorunudur. Bugün Biseksüeller medyada, LGBTTQ dernek ve oluşumlarında, dilde, toplumda, eğitimde, pornografide (Pornografi konusuna ayrıca geri dönülecektir) bir “hayalet hikayesi” olmaktan öteye gidememişlerdir. Hayalet hikayesi burada belli bir kimlik tanımı yapılamayan, medyada bir temsilleri olmayan, sadece kulaktan duyma hikayelerde var olan insanlar olduğumuzu ifade etmektedir.

Biseksüellerin en temel sorunu görünürlük ve var olma konusu ile ilgilidir. Bu noktada biseksüeller aslında kültürün birçok noktasında, hayatın içerisinde, dilde yokturlar. Bugün biseksüeller ile ilgili olarak internetteki arama motorlarında yapılan çalışmalarda bile, biseksüellerin sadece bir cinsellik öğesi içerisinde bir fantezi ürünü, bir cinsel iştah açma metası veya pornografi kültüründe seyirciyi “şaşırtma” öğesi olarak görüldükleri, bunun yanında hayata dokunan hiçbir konuda yer almadıkları açıkça görülebilir.

Biseksüeller temel olarak var olup olmadıkları tartışılan bir grup insan olarak çıkar karşımıza. LGBTTQ mücadelesi içerisinde sorunlarına yer verilmez, toplumsal yaşam dinamikleri içerisinde düşünceleri bilinmez, medya da görünürlükleri yok denecek kadar sınırlıdır. Günümüz toplumuna baktığımızda insanların çeşitli efsaneler konusunda ki bilgi ve yorumları bile biseksüeller konusundaki bilgi ve yorumlarından daha ileri seviyededir. Ancak bu noktada biseksüellik dışında kalan kalan diğer cinsel yönelimler konusunda (Geyler, Lezbiyenler vs) toplumun hem daha çok bilgisi yanlış da olsa daha çok düşüncesi vardır.

Biseksüellerin en temel mücadelesinin bir var olma mücadelesi olduğunu belirttikten sonra konu ile ilgili olarak ideolojik bir analize geçmek ve konuyu toplumda yaygın olan ideolojiler çerçevesi içerisinde açıklamak istiyorum.

Toplumdaki egemen ideolojilerin biseksüellere karşı vermiş olduğu “yok sayma” stratejisi temel olarak nelere yol açmaktadır. Bunun nedenleri nedir?

Bir ideoloji karşı çıktığı grup ve ideolojilere karşı çeşitli şekillerde “savaş verir”.

Bazı durumlarda karşıt olduğu grup ve ideolojileri eleştirir ve bunlara karşı bazı argümanlar üretir. İçinde bulunduğumuz toplumda yer alan “Eşcinsellik” tartışmaları buna örnek verilebilir. Her ne kadar yanlış argümanlarla, yanlış platformlar da tartışılıyor olursa olsun burada egemen ideolojinin eşcinsel kimliğini bir şekilde “muhatap aldığını” görmekteyiz. Eşcinsel kimliğini bir şekilde kendisine karşı bir “tehlike” olarak gören egemen ve yaygın ideoloji bu noktada kendisi savunmaya geçmiştir. Böylesi bir durumda her iki tarafında yaptığı şey, en fazla sayıda insanı kendi ideolojileri çevresinde toplamaktır.

Ancak konu biseksüellik olduğu zaman egemen ideolojinin elindeki en ağır silahı kullandığını görmekteyiz: “Yok sayma”

Bu silah öylesi bir silahtır ki hiçbir savunma veya argüman üretmeye gerek kalmadan karşı gurubun ideolojisi kitleler gözünde “yanlış” olarak gösterir. Bugün egemen ideolojinin biseksüellere yaptığı da tam olarak budur.

Biseksüelleri toplumun her noktasında yok saymaktadır. Bunu yaparak gazetelerde arada bir yer alan “biseksüel bireyleri” oldukça marjinalleştirmektedir. Bu yönteme göre basında ve toplumun gündeminde yer alan konular ve gruplar bir süre sonra marjinalleşmekte ve toplum bunlar ile ilgili olarak otomatik olarak yanlış şeyler düşünerek egemen ideolojiyi desteklemektedir.

Bunu bir örnek ile açıklayacak olursak; yıllar önce bir medya organında insanları soktuğu zaman dakikalar içerisinde öldürecek kadar çok zehirli yılanlar ile aynı evde yaşayan bir adamın haberini görmüştüm. Habere göre bu adam evinde bu yılanları besliyor ve yıllardır bu çok tehlikeli yılanlar ile birlikte yaşıyordu. Haberi görünce ilk tepkim “Manyak adam, birisi şunu bir akıl hastanesine kaldırsın! Zehirli yılanlarla yaşanır mı?” demek oldu.

Ancak yıllar sonra batı ülkelerine yaptığım ziyaretlerde binlerce insanın evinde son derece zehirli yılanları beslediğini öğrendim. Onlara göre yılanlar dünyada en çok haksızlık yapılan canlılardı. Yılanların insanlara saldırma gibi bir huyları yoktu. Sadece kendilerini korumak adına insanlara saldırırlardı. Bu insanlar zehirli yılanlar ile gerekli önlemleri alarak yaşıyor, bazıları yılan zehirinden alternatif tedavi yöntemleri geliştiriyor, bazıları yılanlar ile masaj yaptıran masaj salonları açıyordu. ABD’de bazı şirketler yılan besleyenler için çeşitli aletler üretiyordu. Tüm bunları duyunca o “manyak adama” karşı olan önyargım yıkıldı.

Egemen ideolojinin savaşta istediği tek şey karşı ideolojiyi yok etmek ve silmektedir. Tarih birçok şekilde silinmiş ideolojilerle doludur. İdeoloji savaşında kaybeden yok olur ve tarihin tozlu sayfaları içerisinde yok olur…

Toplumuzda egemen olan heteroseksüel ataerkil ideoloji maalesef bizleri yok etme niyeti içerisindedir. Bizleri “düzeltme, tedavi, baskılama” gibi teknikler ile yok etmeye çalışmaktadır. En büyük silahları biyoloji ve din eksenli sorular sormalarıdır. Bu ideolojiye göre tüm insanlar doğuştan heteroseksüel olarak doğmaktadır. Onların iddiaları bizim bir şekilde genetik bir hata, dinin günahkar çocukları olduğumuzdur. Yıllardır bizi çeşitli sorular ile sıkıştırmakta ve ideolojileri ile bizi ezmeye çalışmaktadırlar. Bizim yapmamız gereken onların sorularına cevap vermek yerine sorularına karşıt sorular üretmektedir. Onların sordukları soruların genelde inanılmaz derecede uçalara çekilmiş, çok kesin varsayımlara dayanan ve abartılı içerikleri olan sorulardır.

Ben onların sorularına cevap vermek yerine sorularına sorular ile karşılık vermeyi doğru buluyorum. Onların soruları ne olursa olsun her zaman sormamız gerken sorular olmalıdır. Bana biseksüelliğin biyolojik, psikolojik veya genetik kökenleri ile ilgili soru soranlara şunu sorarım. “Peki biz iki erkek çocuğunu doğuştan itibaren bir odaya kapatıp hiç kadın göstermezsek bu çocuklar ilerde birbirlerine yönelmek yerine yine kadınlara mı ilgi duyarlar? Bu noktada heteroseksüellik koşullara göre oluşan bir durum değil midir? ”

Pencereleri açıp “Ben Biseksüelim” diye Bağırmak

Bizim yapmamız gerekenler her şeyden önce görünür olmaktır. Özellikle toplumumuz içerisinde biseksüellerin bir hayalet hikayesi olarak kalmasından dolayı bizlerin ivedilikle görünür olmaya ihtiyacı vardır. Aksi takdirde bizlerin boş bıraktığı bu alanı heteroseksüel ataerkil toplum bir şekilde dolduracaktır. Ataerkil toplum bize ait olan kimliği kurmaya başladığında bize karşı tüm önyargılarını kusacak ve önyargılar ile dolu bir “kimliğimiz” olacaktır. Hatta bazı biseksüeller kendilerini bulmadan önce bu önyargılardan etkileneceklerdir. Geçen yıllarda toplumun baskısı ve önyargısından bu şekilde etkilenen bir biseksüel arkadaşım bana “kendisinde genetik bir problem olduğu” söylemişti. İşin kötü tarafı biseksüelliğini de bu “genetik probleme” bağlayan dostumuz buna inanıyordu.

Aslında sorun sadece toplumun yarattığı ve inandığı söylentiler değildi. Toplum ideolojik baskının ve taraf olma eylemin bir göstergesi olarak zamanla sanattan da, ekonomiden de, spordan da ve insana ait olan bütün alanlardan yavaşça biseksüelliği çekti veya ötekileştirdi. Hatta bu ötekileştirme ve “normal” görmeme eylemi LGTT bireyler arasında bile etkili olmaya başladı. Bugün içinde bulunduğumuz durumda biseksüel olma gerçekten de ileri şekilde “marjinal” ve “kabul edilemez” bir cinsel yönelim olarak algılanmaktadır.

Bu nokta biz biseksüellerin toplun her kesiminde her kurumunda biseksüellerin var olduğunu ilan etmemiz gerekmektedir. Bu nokta aslında bireksüelliğe karşı oluşturulan ideolojinin en büyük silahını etkisiz hale getirmektir: “Evet, ben buradayım ve varım!” demek. Bu çığlık öylesi bir çığlık olacak ki, her yerden kıstırılmış ve kuşatılmış olan biseksüeller bir şekilde hala var olduklarını dünyaya ilan edecektir. Eğer bu noktda biz sesimizi duyurup toplumun hafızasında bir biseksüel kimliği inşa etmezsek başkaları çoktan bunu yapacaktır. Hatta birçok alanda sistemin bir biseksüel kimliğini oluşturduğunu söyleyebiliriz. Bu açıdan biseksüellerin kafalarını çukurdan çıkarıp daha çok görünür olması gerekmektedir. Onlar istedikleri kadar yok saysınlar, bir süre sonra da yerlerinde saydıklarını anlayacaklardır…

Nefret Etme!

2012-02-08T06:52:00.001-08:00

Cehennemi neden seviyorum?

2012-02-08T06:50:00.001-08:00

Henüz çük küçük bir çocukken ailemle birlikte kilisede Cehennem ile ilgili vaazları dinlediğimi hatırlıyorum. Hıristiyanlıkta tüm konuların aksine Cehennem konusu açılınca kilisede herkesin suratını anlamsız bir somurtma alır ve herkes bir düşünceye dalardı. Sanki korkmuş veya bir şeye sığınmak ister gibi. Vaizin korku dolu sözlerini dinlerken içinde hiç umut olmayan o yeri hayal ettiğimi hatırlıyorum.

Dünya üzerinde birkaç kez cehennemin öbür dünyada bir yerde değiş yaşamın tam içinde olduğunu düşündüm genellikle. Aslında cennette cehennem de hep buralarda bir yerde. Ancak bu şu anda benim konum değil…

Benim konum aslında cehennemi çok seven bir insan olmam!

Evet, ben tüm kalbimle cehennemi seven ve cehennem diye bir yer var olduğu için mutlu olan hatta Tanrı’ya teşekkür eden bir insanım.

Peki Neden?

Öncelikle Cehennem bir kavram olarak hayatımıza anlam katan bir yerdir. Eğer cehennem olmasaydı sanırım hayatımızın ve yaptıklarımızın da bir anlamı olmazdı. Cehennem ister inanın veya ister inanmayın hayatımızı düzene sokan bir yerdir. Mükemmeldir…

Bir an cehennem denilen yerin olmadığı düşünün! Burası oldukça adaletsiz bir yer olacaktı. Cehennem adaleti sağlar ve bu şekilde mutluluk verir: Cehennem adaletin sağlandığı yerdir!

Cehennem tüm işlevleri ile içine giren insanlar için yaptıklarının hesabını verecekleri bir yerdir. İnsanlar hesaplarını verirlerken sap ve saman birbirinden bu şekilde ayrılır. Cehennem tüm terazilerin ayara geldiği yerdir. Dengenin sağlandığı ve gözyaşlarının artık silindiği yerdir.

Cehennemde gözyaşları silinir. Artık suçu ne olursa olsun burada insanlar yaptıkları ile yüzleşebilecek kadar asil olurlar. Cehennemdeki işkenceler veya verilen acılar aşırıdır ama asla keyfi değildir. Adaletsiz davrananlara adaletli davranıldığı tek yerdir.

Burada herkes acı çekerken acı çekmek bir kavram olarak yargılanmaz.

Burası güzel bir yerdir.

Ve bu noktada sorulması gereken asıl soru şudur: “Sizinde içinizde bir yerlerde benimki gibi bir cehennem var mı?”

Acı Nedir?

2012-02-03T01:20:00.001-08:00

Emre Aydın’ın albümlerini dinliyorum. Depresif şarkıları içinde gidip geliyorum. Acı çeken bir adamın izleri var şarkılarında. Acı ile yeni tanışmış ve henüz onun ne olduğu algılayamayan bir adamın çırpınışları gibi şarkıları…

Terk edilmek, ihanete uğramak, kaybetmek…

Onun şarkılarını dinlerken bir soru soruyorum kendime. Acı nedir?

Acı sana durman gerektiğini söyleyen bir his değildir. Acı yaptığın şeyin doğru olduğunu gösteren bir duygudur. Çünkü ruh ve beden bilir ki acı çektiğin zaman eğer durmazsan DEĞİŞECEKSİN!

Acı çekmek bedenin ve ruhun değişime karşı verdiği ile tepkidir.

Hangi sporcu acı çekmeden gelişir?

Hangi insan acı çekmeden bir şeyler öğrenir?

Acı çekmek iyidir. Önemli olan bakış açımızı biraz değiştirebilmektir…

Yas Bitmiştir…

2012-02-01T14:08:00.001-08:00

Uyanışlar olur bazen insanın hayatında…

Hani bir kâbusun en çaresiz anında uyanıp iç çekersin ve bir rahatlama yaşarsın. Gördüklerin “gerçek” değildir, rüyadır.

Öyle bir uyanış işte…

Sevinçler olur bazen insanın hayatında…

Yasların bitişi vardır hayatta…

Hani birinin ölüm “haberini” alıp yıkıldığında aslına ölmediğini öğrenirsin.

Öyle bir sevinç işte…

Bir an olur aklın başına gelir hayatta…

Hani bir şeyi “kaybetmişken” birden hatırlarsın nerede olduğunu.

Öyle bir akıllanma işte…

Sevgili dostum, artık yas bitmiştir.

Ölüm çok geride kalmıştır, ölüm bile kendini unutmuştur.

Ölmeyen tek şey ölümün kendisi değilmiş meğer,

Hiç inkâr edemediğimiz sonlarmış…

Yas bitmiştir,

Bir ölüm uykusu sona gelmiştir,

Dediği gibi şairin; “Cenaze için pişirdiğimiz etler şimdi şenliğimiz için meze olsun!”

Değişmedim, geliştim. Veya tam tersi…

2012-01-28T13:56:00.001-08:00

Hissediyorum bir farklılık var bende,

Bir zamandır durgunum, hayata karşı bakış açım artık daha materyalist, hayallerden daha uzağım sanki.

Adımlarımı mı dikkatli atar oldum yoksa yollarım mı daha düzgün oldu anlamıyorum.

İnsanlara karşı daha ulaşılabilir oldum. Ama sadece dostum olan insanlara…

Artık herkesi hayatıma almak istemiyorum. Yorucu geliyor, sanki insanlar kendilerini anlatmaya başladıktan 10 dakika sonra onlar ile ilgili her şeyi çözmüşüm gibi hissediyorum.

Artık insanların ilginç olmadığını düşünmeye başladım. Sanki herkes birinin kopyası, biraz ondan biraz bundan çalmış işte. Çoğu zaman dinlerken gülüyorum içinden. Bir sonraki hareketini tahmin ettiğimden mi, yoksa insanlar hala bu kadar klişe olduğu için mi?

Artık mesajlara çok daha fazla geç cevap veriyorum. Yeni insanlar ile tanışmanın heyecanı kalmadı sanırım. Hep sonunu bildiğim bir öyküyü okumuyor muyum zaten. Tanışırsın ya arkadaş olursun ya sevgili ya tek gecelik ilişkin olur ya da hiçbiri?

Haaa aşk mı?

O çok uzaklarda…

Artık o iyiliği kimseye yapmam sanıyorum. Dünyada sevilmeyi bekleyen milyonlarca insan varken hele ki hak etmeyen birine yatırım mı yapmak mı?

Bu noktada bir şey de söylemek lazım. Hani hayatımı değiştiren bir melek vardı ya. Hani bir mail yazmıştı bana. “Bir süre ilişki yaşama kimse ile” demişti. Onun söylediğinden midir yoksa gerçek böyle olduğu için midir artık kimse ile ilişki yaşamak istemez de oldum. Yorucu bir süreç geliyor bana. Tanış biri ile, onu hayatına al, birbirimize uymayan noktaları müzakere et, kendinde bazı noktaları onun için değiştir, hayatında değişikler yap, yatağında yer aç….

Offf uzun ve yorucu bir süreç.

Ha, bir de bloke eder oldum bu yüzden başlamaya yüz tutan tüm ilişkileri. Sessizliğimle hani “sana anlatamadığım duygularım” var demekle, “aslın da ben” diyip sonra susup hiç tamamlanmayan cümleler ile…

Sonra hepsinin üzerine “sen beni hiç anlamıyorsun” diyip tüm yükten kurtulmak ile.

Evet bloke eder oldum ilişkilerimi. İstemiyorum, böylesi daha iyi.

Bunun yerine dostlarımla daha çok vakit geçiriyorum, sevdiğim kafede güzel kitaplar okuyorum. Bazen ucuz polisiye romanları bazen ağır felsefi eserler arasında gidip geliyorum. Bu arada Grange’nin son romanını dün bitirdim, sonu yine şaşırttı…

Küçük bir köpekle çok iyi dost olduk. Arkadaşımın köpeği ama bana sanki annesiymişim davranıyor. Bazen o hayvanı gezmeye çıkarıyorum. Sahibi çok mama vermiyor kilo almasın diye. Ama ben ona her dışarı çıktığımızda koca bir hamburger alıyorum. Neden bilmem insanları değil o hayvanı mutlu etmek hoşuma gidiyor.

Bu arada bir şey keşfettim. Koca yatağa tek başına sahip olmak gibisi yok. Yeniden anladım ki insan yalnız yatması gereken bir canlı. Yanındaki kim olursa olsun biri ile yatak paylaşılmıyor.

Ölümcül bir hastalığa yakalanmış bir dostum var. Onunla uzun uzun sohbetler ediyoruz. Hayatın komik yanlarından bahsediyoruz. Onunla konuşurken kendimi hiç kötü hissetmiyorum. Hastalığına da artık üzülmüyorum. Üzülerek değil ona mutluluk ile yardımcı olabileceğimi öğrendim. Bazen onun benden ölmesi durumunda ne yapacağımı düşünüyorum. Cenazesini düşünüyorum. Artık insanlara beddua etmiyorum. Çok sinirlendiğimde “Tanrı seni bizden daha çok sevsin” diyorum. İnsanlar anlamsızca yüzüme bakıyorlar. Saat tuttum en zekisi ne demek istediğimi iki dakika sonra anlıyor.

Ha bu arada garip bir çelişki buldum: hayatı anlamlı kılan tek şey ölümmüş.

Bir arkadaşım evlendi geçenlerde, düğününe gittim. Tanımadığım insanlar ile konuştum. Düğünde çalan çok aptal şarkılar ile dans ettim. İyi haber şu ki artık çok güzel gerdan kırıyorum. Bir de artık “Çadırımın üstüne şıp dedi damladı” şarkısını Rumca da söyleyebiliyorum.

Televizyon izlemez oldum. Daha çok tiyatroya gidiyorum. Ama geçenlerde evde canım sıkılınca şu bilindik evlendirme programlarından birini izledim. Çıkan adamlardan biri çok yakışıklıydı beğendim. Ama işin garip tarafı ona “talip olan” kadını da beğendim. İkisine sadece en içten dileklerimle mutluluklar diledim.

Bana bir şeyler oluyor ve güzel oluyor.

Genç Biseksüele Öğütler: İşyeri Azgınları

2012-01-27T01:46:00.001-08:00

Sevgili genç biseksüel,

Sen bu satırları okuduğunda aslında kendin için büyük bir adım atmış oluyorsun. Bir biseksüelin toplumda yaşayacağı problemleri deneyimlemiş biri olarak sanırım azıcık da olsa sana yardım edebileceğimi umuyorum.

Büyük bir ihtimalle aşkı da, seksi de hep internette arayacaksın. İnternette nasıl veya ne şekilde birilerini araman konusunda sana vaaz vermeyeceğim. Ama 27 yıllık hayatımda karşılaştığım ve artık bir şekilde insanları gruplayabildiğimi bilmeni isterim.

Karşılaşacağın ve dikkat etmen gereken insan tiplerinden birisi de işyeri azgınları diye adlandırdığım gruptur. Bu grupta yer alan insanlar işyerlerinde genelde canı sıkılan veya bir iş yapmayan insanlardır. Bunları mesai saatleri içerisinde artık hayata bağlayan tek şey seks olmuştur. Ancak yapamazlar. Önlerindeki bilgisayarlardan seks içerikleri barındıran sitelere erişemezler. Onların da nefes almasını sağlayan tek yol msn veya benzeri programlar üzerinden insanlarla konuşmaktır.

Bu kişilerin ortak özellikleri şunlardır;

Mesai saatleri içerisinde çok vakitleri vardır. Genelde hep internettedirler,
Konuyu hep bir şekilde sekse bağlarlar,
Sürekli olarak akıl sır ermeyen fanteziler üretirler,
Karşı tarafın bir şekilde cinsel içerikler ve sohbetlerle onları eğlendirmesini beklerler,
Genelde aradıklarının “ciddi bir ilişki” olduğunu söylerler ama mesai bittikten sonra onlarla bağlantı kuramazsın,
Ciddi tekliflere karşı bitmez tükenmez bahaneleri vardır. En büyük bahaneleri de “Şu an işteyim” cümlesidir,
Her şeyi sanal olarak yaşamak isterler,
Genelde işyerleri ile ilgili olarak ağır problemleri vardır. Ama onlara göre bu problemlerin kaynağı “işi iyi bilmeyen yönetici” veya “kendilerinin yaptıkları işe göre çok fazla iyi olması ve etrafındakilerin bu kapasiteyi kaldıramamasıdır.”
Genelde işleri hakkında hep patronu azarlama, amire kafa tutma gibi sanal “cesaret” öyküleri vardır,
Cinsellik konusunda ileri derce de hikâye üreticidirler, çok iyi porno film senaryoları yazarlar ve bunları sanki gerçekten yaşamış veya yaşayabilecekmiş gibi bir kapasiteye sahiplermiş gibi anlatırlar,
Sanal seksden hoşlanan insanlar için işyerinde azmış ve mesainin bitmesini bekleyen bir insandan daha iyi kimse olamaz,
Aslında hepsi hayatta ve işte başarısız mesai saatleri içerisinde bir şey üretemeyen sanalcı insanlardır. Uzak durulması gerekir….

Yanlış İnsanlara Açık Bir Teşekkür…

2012-01-21T03:25:00.001-08:00

Elimde bir liste var,

Uzun olmayan ama acı dolu bir liste.

Facebook’da bir daha görmek istemediğim ve görüşmek istemediğim bu yüzden engellediğim insanların listesi. İçlerinde bazıları eski sevgililerim maalesef. Listeye bakıyorum bazı kadınlar ve erkek isimleri var. Öyle bir liste ki bu, artık isimlerin bana bir şey ifade etmediği bir liste. Ama bir zamanlar hani benim içime kapanmamı sağlayan insanlardı, yas tutmama neden olan insanlardı bunlar.

Bugün şunu anlıyorum;

İnsanların doğruları birkaç şekilde öğrenebilir: ya başkalarının gerçeklerinden yola çıkarak ya da kendi deneyimleri ile…

Ben kendi deneyimlerim ile öğrendim doğrularımı. Bütün kapıları çala çala doğru kapıya ulaşmaya çalıştım. Aslında aradığım koca bir şehirde tek bir kapı idi. Bu yüzden bir milyon kapıyı çalıp canımın yanması aslında çok normal.

Ve onlar, o “yanlış insanlar”…

Onlar giderlerken aslında doğru bildiğim yanlışlarımı da götürdüler benden. Onların her götürdüğü yanlış ne istediğimi anlamamı daha çok kolaylaştırdı. Üzerimdeki yükleri götürdüler ve ne istediğimi daha açık bir şekilde anlamamı sağladılar belki de.

Artık daha iyi biliyorum ne istediğimi…

Ve hep dediğim gibi; tam olarak kim olduğumu, ne istediğimi ve ne yapmaya çalıştığımı çok iyi biliyorum. Beni güçlü yapan şey de budur zaten. Diğer insanlar ve “sevgililer” değil.

Hayallerimiz…

2012-01-17T01:50:00.001-08:00

Hep güzel hayallerimiz vardı bizim. Toplumdaki diğer bireyler gibi özgür olacaktık. Benzerlerini Avrupa’da gördüğümüz bir toplum hayal ettik: aşklarımızı özgür yaşayabildiğimiz, dans edebildiğimiz, insanların yataktaki konumlarına göre yargılanmadığı, aşka saygı duyulduğu.

Küçük çabalarımız vardı bizim. Üniversite’de ki arkadaşlarımız ile toplanıp hep bir dernek/oluşum hayal ettik. Yerel bazda örgütlenmenin zamanla bizi kurtaracağına, toplumu bir şekilde değiştireceğini hayal ettik.

E mail gruplarımız vardı bizim. Yaşlarımız 17,18 en fazla 21 idi. Gençtik ve aslında bir araya gelerek bu iğrenç toplumu “değiştirerek” kendimizi de kabulleniyorduk. Aslında topluma yaptığımız çağrılar kendimizeydi çoğu zaman: bizi kabul edin derken içimizdeki homofobik/bifobik kısma kendini kabul et diyorduk.

Zaman bize toplanmanın veya birkaç yüz üyesi bulunan e mail gruplarının toplumu değiştirmekte çok da başarılı olmadığını gösterdi. İnternette klavye başında yapılan kurtuluş mücadelesinin reel hayatta bir karşılığı meğer yokmuş…

Küçük gettolarımız oldu bizim. İstanbul’da bir cadde üzerinde bir gay cafemiz oldu bizim. Hani 3 liralık kahvenin 11 lira olduğu yerler…

Oraya gitmek hem cesaret işiydi hem de nefes alamadığımız bu toplumda yalnız olmadığımızı anlamanın tek yoluydu. Gittik, oturduk ve hep bakıştık durduk. Hani şu yabancı turistler de olmazsa pek konuşan eğlenen de yoktu o sıkıcı mekanlarda. Bakışmalar, iç çekmeler, gözlerle yapılan küçük davetlere sevinir olmuştuk. O cafeden çıkınca “şu kadar kişi kesti beni, o esmer çocuk bana gözleri ile işaret yaptı” gibi inanılmaz ve aşırı şekilde erotik (!) aksiyonlar ile tatmin olur olmuştuk…

İnternet bağımlısı olduk bir süre sonra. Ne de olsa nefes alabildiğimiz, sevişmek için birilerini bulabildiğimiz tek yer orasıydı. Birkaç yabancı vardı ayakta kalabilmek ve taliplerimiz ile iletişime geçebilmek için. Sırf o siteleri kullanmak için İngilizce öğrendik. Orası çok ucuz ve kalitesiz markanın güzel vitrini gibiydi. Tüm erkekler 1.90 boyunda, kaslı, yüz binlerce fotoğraf arasından hani güzel çıktığı tek fotoğrafla kendini tanıtırdı. Herkes “elit, eğitimli, ve piyasadaki diğer gaylere, biseksüellere benzemez ve asla feminen değildi.” Hele Allah verede bir şekilde Avrupa’ya yolları düşmüşse orada çekilmiş birkaç fotoğraf mutlaka eklenirdi.

Oraya bakan birisi kendini bir mankenlik ajansının katalogunu inceler gibi hissederdi. Site “Beyaz Türklerle” doluydu. Mertler, Canlar ve Hakanlar ile doluydu. Ahhh bir de reel hayatta kendileri ile karşılaştığımız o anlarda 1.70 boyları ile karşımıza çıktıklarında, yaşadığımız o şaşkınlığa bir ilaç olsaydı keşke derdik içimizden.

Zaman geçtikçe alışmaya başladık. Her seferinde biri ile tanışırken “Acaba bu sefer ne ile karşılaşacağım” diye sorar olduk. Bugün itibariyle 27 yaşında olan ben “artık görülebilecek her garipliği gördüm” derken her seferinde diğerlerine rahmet okutan farklı gariplikler ile karşılaşmaya sanırım alıştım. Veya alışmak zorunda kaldım.

Ancak geçen yıllar bir paradoksta olduğumu gösterdi bana. Hani düzelmeyen hep yeni sıkıntılar yaratan…

Aynı yerde dönmenin bir süre sonra başımızı döndürdüğü o çemberlerdeydik…

Hep güzel hayallerimiz vardı bizim…

Ancak anlıyorum ki hepsi hayalmiş…

İnsanlardan bir elmas yaratmak…

2011-12-05T10:55:00.001-08:00

Bir elmas kolay kolay ortaya çıkan bir değer değildir. Elmas ilk bulunduğunda aslında normal bir taş gibidir. Bir elmasın yaratılması için onun çok ince bir şekilde temizlenmesi, kesilmesi ve parlatılması gerekir.

Aslında insanlar için de çoğu zaman geçerlidir. Onları içinde bulundukları bataklıktan çıkarmak, çamurlarından arındırmak ve parlatmak gerekir. Ama insanlar farklıdır, onları temizlerken keserken, parlamaları için şekillendirirken çok nazik olman gerekir. Konuşman, anlatman ve zaman harcaman gerekir. Onun en ince detaylarını keşfetmen ve ışığını nasıl en iyi yansıtacağını hesaplaman gerekir.

Ve sonunda elması elde edersin…

Elmaslar ve insanlar arasında bir fark vardır: elmas size değer katar ama insanlar bir elmasa dönüşünce çarşıya çıkıp değerlerini görmek isterler ve sizden kaçar…

Genç Biseksüele Öğütler: Heteroseksüellere Güvenmek

2011-11-16T13:46:00.001-08:00

Konu heteroseksüel arkadaşlar olunca genç bir biseksüel olarak çok dikkatli olmalısın. İnsanlar aptal değildirler. Genel olarak senin hayatına bakarak bazı çıkarımlarda bulunabiliyorlardır. Ancak sana genelde çok rahat ve her şeyin çok normal karşılandığı bir ortamda “Biseksüel olup olmadığını” sorduklarında çok dikkatli olmasın.

Evet, yazdıklarımı çok iyi biliyorum. Açılmak, bu toplumda var olmak, görünür kılınmak. Ancak heteroseksüellerin temel olarak kurdukları tuzakları da çok iyi biliyorum. Tüm o etrafındaki o eğlence, her şeyin “normal” sayılabildiği konuşmalara dikkat etmelisin.

Yapılabilecek amaç seni sessizce bir “itirafa” zorlamak olabilir. Ve daha sonrasında her şey başlangıçtakinden daha karmaşık bir hale gelebilir…

Konu heteroseksüellere güvenmek olduğunda, bir sohbette değişmiş, her şeyi “normal” sayan, sana o zamana kadar sorulmamış sorular soran arkadaşların konusunda çok dikkatli olmalısın…

Eşcinsellikten Kurtulmak: Adı Hakan’dı

2011-11-11T13:33:00.001-08:00

Adı Hakan’dı…

Eskişehir’in küçük bir kasabasında doğdu. Herkes gibi basit ama herkesinkine benzemeyen bir yanı vardı. Çocukluğu büyük ölçüde fakirlik içinde geçti. Birçok Türk ailesi gibi evin ilk erkek çocuğu olma konusunda bütün ayrıcalıklardan yararlandı. Yaşı nedeniyle diğer çocuklar arasında her şeyin ilkini o yapıyordu ve bu da ailenin nazarında onu çok ayrıcalıklı bir konuma yerleştiriyordu. Diğer çocuklar arasında ile üniversiteye giden de o olmuştu. O gün ailenin mutluluğu tartışılmazdı. Akrabalar toplandı, herkes çocuklarına “Hakan abi gibi olma” konusunda nutuklar çekti, yemekler pişirildi, mutfakta uzun zamandan sonra bu vesile ile birbirlerini gören akrabalar dedikodular yaptı, erkekler uzun sohbetlere boğuldu…

Misafirlere Eskişehir’in özel günlerine özel yapılan pide ve ayranlar ikram edildi…

Herkesin karnı toktu, herkes mutluydu…

O gün büyük bir gündü, ne de olsa aileden biri üniversiteye gidecekti hem de iktisat gibi bir bölüm okuyacaktı. Çocuk daha üniversiteye başlamadan bitirince ne olacağına ilişkin yorumlar yapıldı. Ne de olsa “Zuhal ablanın kızı da bu bölümü okumuş İstanbul’da büyük yerlere” gelmişti. Hatta kimilerine göre şu anda kullandığı arabayı bile çalıştığı banka vermişti. Hatta emekli olunca çift maaş alacağını iddia eden bazıları bile çıktı.

Aile bu tür hikayeleri dinleyerek gururlandı, duygulandı, doğmamış çocuğa don biçmekle kalmadı o dona aşık bile oldu…

Hakan ise oradan buradan ziyarete gelen “emmilerin” verdiği küçük paralar ile çarşıda kasım kasım gerilerek gezindi durdu. Küçük bir kasaba çocuğu için daha önce hiç görmediği kadar parası olmuştu. Yolda sık sık durup elini cebine atarak bu paraların yerinde olup olmadığını bile kontrol etti durdu. Hatta bazı arkadaşlarına çay, gazoz bile ısmarladı…

O ise o kasabanın içinde durup artık herkesten farklı bir insan olduğunu düşünüyordu, ancak sistemin bir süre onu da tek tip insan moduna sokacağını zaten bilmiyordu…

Bir süre sonra Hakan’ın “haklı gururunu” kutlamak için gelen kalabalık dağıldı. Yerine aile üyeleri artık Eskişehir’in ayazında üşümemesi için kışlık kazak stoğu yapmaya, çantaları hazırlamaya başlamıştı. Herkesin evde ona verdiği öğütler aile tarafından dikkatli bir şekilde damıtılmış, Hakan’a belli aralıklarla propaganda yoluyla sık sık tekrar ediliyordu: “Aman siyasete bulaşma, aman derslerine çok çalış, hocalarına saygıda kusur etme, kızlara takılma…”

Bütün bu öğütlerin içinde belki de en gereksiz olanı buydu: “Kızlara takılma!”

“Kızlara takılma!”

O bu sözün aslında ne kadar gereksiz olduğunu aylar sonra üniversiteye başladığında anladı. Hatta bir ara “keşke kızlara takılabilsem” bile dediği oldu.

Üniversitenin ilk günlerinde bütün öğrencilerin yaşamış olduğu yalnızlık, korku ve belirsizlik duygularını yoğun bir şekilde yaşadı. Okula başlayan bütün öğrenciler gibi o da son derece yeni elbiseleri, hiç kirlenmemiş defterleri, etrafa korkakça bakan gözleri ile kendini belli ediyordu…

Yıllar kendisini kovalarken bir süre sonra arkadaşlar edindi. Arkadaşları arasında sürekli olarak “farklı” olduğunu düşünüyordu. Çünkü derinlerde bir yerlerde bir şeyler diğer arkadaşları gibi olamıyordu. Aynı mekânda yiyip içmelerine rağmen aynı zeminde değildirler sanki. O sanki hepsinden biraz uzaktı, içinde bir dert vardır sürekli büyüyen…

Herkes gibi o da bir süre sonra soluğu psikolojik danışma merkezinde aldı. Kapalı kapılar ardında önceleri belirsiz sorunlardan bahsetti durdu. Konuşmaları muğlak ve kendisini rahatsız eden şeyi ele vermemek üzere tasarlanmıştı. Psikolog ile konuşurken sürekli kapıya bakıyordu: acaba yeterince kapalı mıydı? Önünde kimse onları dinliyor muydu? Hem bu psikologa ne kadar güvenebilirdi ki?

Antidepresanlar ile tanıştı. Sabah mide bulantıları ile uyanmaya alıştı. Aldığı ilaçların yan etkisinden başka bir etkisi olmadığını düşünmeye başlamıştı. Buna da alıştı…

Üniversite sorunlu bir şekilde bitti. İnternetin yeni yaygın olduğu dönemlerde birçok erkekle sanal birçok ilişki yaşamaya çalıştı. Yüzünü görmediği insanlara ısındı, onlar ile ilgili olarak hayaller kurdu. Sonrasında tüm bu hikayelerin ardında aslında sadece hayaller olduğunu ve bu kişilerin hayallerin dışında bir şey yaşayamayacağını fark etti.

Askere gitti daha sonra bir bankada işe girdi. Aslında işe girmesine biraz babası ön ayak olmuştu. Araya tanıdıklar girince cvsi “daha iyi değerlendirildi” ve herkese uygulanan o zor işe alma prosedürleri ona uygulanmadı.

Sadece kurumsal hizmet veren bir bankada çalışmaya başladı. Kısa bir süre sonra İstanbul’a taşındı. Ve bu bankada kısa sürede iyi bir pozisyona geldi.

Önceleri kendi kabuğunu kıran her gay gibi davranmaya başladı: etrafında sadece “elit” insanlar topladı, herkese güvendi ama samimi olmadı. Sık sık evinde gayleri toplayarak onlar ile çeşitli etkinlikler yapmaya çalıştı. Aslında bu yaptığı onu sosyalleştirmiyordu. Bu çift yönlü bir bıçaktı ve birçok gay hep bu hataya düşerdi: sosyalleşmeye çalışırken kendilerine sadece gaylerden oluşan bir duvar örer ve daha sonra bu duvarın ardında mahsur kalırlardı.

O da bu hatayı yaptı. Aslında bu hatayı yapmasının nedeni sadece gayler ile sosyalleşmek değil, onlara bakarak kendisini tanıyamaya çalışmaktı.

Gayler ile tanışmak: aynı nakarat!

Evlerinde yaptığı toplantılar hep aynı formatta geçiyordu: kim hangi barda kimle görülmüş, kim kimle yatmış, başlarına gelen komik olaylar ve kendilerini toplumun her kesiminden üstün gören kadınsı erkeklerin aşağılama ve alay dolu hikayeleri. Aslında bu yaptıkları toplumdan bir intikamdı sadece, ha bir de gören duyan olsaydı…

Hakan bir süre sonra onlardan bazıları ile görüşmeme kararı aldı. Aslında bu sadece sonun başlangıcı olacak olaylar zincirinin ilk halkasıydı.

Üç yıl sonra bir kadınla severek ve isteyerek evlendi, Mecidiyeköy’deki evinden taşındı, telefon numarasını değiştirdi.

Eşcinsellikten “kurtulmak”

Eşcinsellikten dönmüştü…

Neydi onu bu şekilde davranmaya iten?

Neydi onu etrafında o seve seve ördüğü tüm ilişkileri silip atmasına neden olan?

Neydi onu eşcinsellikten bile soğutan?

O eşcinsel değil miydi? Evet, eşcinseldi!

Onunla birkaç gün önce karşılaştığımda öğrendim tüm bunların cevaplarını;

Bana eşcinsel dünyasından neden uzaklaştığını anlattı. Gözlerinin önü çökmüş, saçına birkaç ak düşmüş ve eskisinden daha hüzünlü bir hal almıştı mizacı. Onu gören kötü bir olaydan kurtulmuş ancak bir o kadar da canı yanmış sanırdı.

“Zor oldu be Oko” dedi bana. “Zor oldu ama yaptım!”

“Peki, Hakan, neden?”

“Sen bu sürece hala inanıyor musun? Gay olmaya?”

“İnanmak!???”

Ben bu dünyaya insanların penislerini indirmeye gelmedim!

“Oko, bir yere varmadığını sen de görmedin mi? Gayler!!! Hepsi bencil ve dedikoducu adamlar. Seninle birlikte yer içer iki Dakka sonra arkandan atarlar. Ben Mehmet’i çok sevdim hatırlarsan. Şu çağrı merkezinde çalışan çocuğu. Onu bile en samimi gay arkadaşım elimden almak için yapmadığını bırakmadı. Neden biliyor musun? Onun penisinin çok büyük olduğuna dair yaptığım esprilerden dolayı ‘denemek’ istemiş. Onlar bana bakarken, benle birlikte gülerken aynı zamda beni üzmek için kayıt tutan kameralar gibiydiler. Ben bu dünyaya insanların penislerini indirmeye gelmedim! Saygı ve sevgi hak ettim ama söylediklerimin tümü sadece yatağa kadar oldu. Penisleri indikten sonra beni üzmek için yapmadıklarını bırakmadılar. Terk edilmekten sıkıldım. Cep telefonum yüzünü bile hatırlamadığım ama bir geceliğine bedenimi verdiğim adamların sahte isimleri ile doldu – Mert, Burak, Can…

Yaşadığın sürece kimsenin bana vermeyeceği zararı onlar verdi: bencillerdi, kendi zevkleri için her şeyi yaparlardı, kıskançlardı!!!”

Sustum, Ortaköy’de kahve içtiğim bu mekanda serin bir rüzgar esti sırtımdan… Üşümedim, ürperdim. Dik durdum ve ona baktım…

“Oko ben bu yüzden gayler ve onların dünyasından kaçtım ve kurtuldum. Evlendim!!!”

Söylenecek çok şey vardı ama ben sustum…

Köpeklerin Kardeşliği…

2011-11-06T02:06:00.001-08:00

‎"Köpeklerin kardeşliği, aralarına kemik atılana kadardır." Mevlana

Seden Gürel - Devlerin Aski Remix

2011-11-06T01:51:00.001-07:00

Heteroseksüel Sistem ve Özgürlük

2011-10-26T04:35:00.001-07:00

Hayata cinsel yönelimlerin penceresinden bakmıyorum. Ancak hayattaki cinsel yönelimim her alanda her şekilde beni etkiliyor. Şu ana kadar yapmış olduğum bütün mücadele bir heteroseksüel ataerkil toplum içinde var olabilmek içindi. Bu ne kadar başarılı olur tartışılır ancak yıllar sonra gelmiş olduğum sonuç benim bu sistem içerisinde asla var olamayacağım yönünde.

İçinde bulunduğum sistem heteroseksüel ataerkil toplum tarafından kurulmuş bir sistem aslında. Dili de öyle, dini de öyle, estetik anlayışı da öyle, sanatı da öyle.

Ben bu sistem içerisinde sadece bu sistemin oluşturduğu kelimler ile konuşabilirken nasıl kendi dilimi oluşturabilirim? Bu sistem içerisinde her nokta egemen güç tarafından oluşturulmuşken ben nasıl var olabilirim: sadece egemen yapının bana açtığı aralık kadar “özgür” olabilirim ve tüm mücadelem de aslında bu açık aralıkta var olabilmek.

Eğer gerçekten özgür olmak istersem dilden sanata kadar kendi oluşturduğum bir sistem içerisinde var olabilirim. Başkasının dilini kullanarak insan kendi dilini öğrenemez. Bu yüzden Biseksüeller kendi dillerini kurmaları gerekmektedir.

Eğer kendi sistemimizi kuramazsak sadece ataerkil heteroseksüel sistemin devamını sağlarken sadece kendimiz için birkaç iyileştirme talep edebiliriz. Bu iyileşmenin derecesine göre kendimizi özgür hissedebilir ve var olabiliriz.

Bizim amacımız burada sistemin ize acıyarak belli aralıklarda bizi özgür bırakması değil, sistemin tam anlamıyla değişmesi olmalıdır. Ancak bu şekilde bizler gerçekten özgür olabilir ve var olabiliriz.

Biseksüellik nedir?

2011-10-07T23:57:00.001-07:00

Biseksüellik toplum içinde her iki cinse de ulaşma özgürlüğüdür…

Teoman–Parti

2011-10-01T06:15:00.001-07:00

(iz)düşüm…

2011-09-29T00:59:00.001-07:00

‘’sevdim seni bir kere, başkasını sevemem..deli diyorlar bana, desinler değişemem’’ kulaklığımdan Teoman’ın sesi kalbimin içinde çınlıyordu..’’sevgi anlaşmak değildir, nedensiz de sevilir… bazen küçük bir an için ömür bile verilir’’

Yağmur çiseliyor, bir kuru ince ayaz yüzüme vuruyordu..Sonbaharın ilk adımlarını yavaş yavaş duyuyordum sanki kaldırımlarda..Altıyoldan aşağı eski salı pazarının kurulduğu sokaklardan yürüyordum..Bahariye’ye çıkamayacağımı biliyordum, içimde istek yoktu…

Hava alacakaranlıktan koyu neftiye dönüyordu ve ben umarsızca yürüyor, yürüyor, yürüyordum..Herhangi bir amacım yada düşüncem yoktu..Etrafıma da bakmıyordum aslında…

Sadece yüzüme git gide daha çok çarpan akşam ayazının ağzıma gözüme doldurduğu minik yağmur damlacıkları ile çatlayan dudaklarımı ıslatıyordum arada bir.. O kadar…

Birden derinden gelen iniltili bir ses işittim..Yada işittiğimi sanıp bir an için, aldırış etmeden yürümeye devam ettim..Ancak o çok kısacık ‘’an’’ lık zaman dilimi içinde ikinci kez aynı inilti gibi sesi duyunca yerimde duraksayıp etrafıma bakındım.. Başımı yerden kaldırmadan sadece gözlerimle etrafı tarıyordum.. Zira sokak pek tekin değildi ve ıssız alt geçide yakın bir yerlerdeydim..

Aklıma ‘’çıkış yok’’ filmindeki yer altı geçidi sahnesi geldi ve ciddi anlamda korktuğumu hissettim..Bütün bunlar kafamdan hızla geçerken aynı fısıltı-inilti karışımı sesi adeta dibimde duydum ve hızla solumdan geriye dönüp baktım.. Pis, izbe bir apartmanın karanlık girişinden geliyordu bu ses..Hemen o tarafa doğru bir-iki adım geriye yürüdüm..

Apartmanın girişi geniş ve karanlıktı..Büyük demir bir kapısı vardı ve kapının demirleri ve camları da aynı oranda genişti..Eski bir yapıydı ve muhtemelen ‘’bekar odaları’’ na ev sahipliği yapıyordu..Karanlık olmasına rağmen yere diz çökmüş, kucağındaki ağır tablayı elleriyle kavramış olan kız çocuğunu hemen gördüm..Hıçkırık-inilti-boğulma karışımı sesin bu çocuktan geldiğini anladım..Yanına çöktüm..

-merhaba küçük hanım

Yüzüme anlamsızca bakıyordu, gözlerim karanlığa alışmıştı..Üzerinde çok tatlı fakat kirden, pasaktan rezil olmuş bir pembe palto, kafasında çiçekli, kirazlı bir şapka vardı..’’tıpkı benim çocukluğum gibi’’ diye düşündüm..Ellerinden tutup kaldırdım, yer buz gibi betondu..elleri ise betondan daha soğuktu..

-ne satıyorsun bu tablada bakalım sen?

Sesimi neşelendirmeye çalışarak ona hitap ediyordum..Ortada tuhaf bir durum vardı..Yerden kaldırdığımda küçüğün boynunda asılı tabladaki ağırlıklar yüzünden, boynunun ve ensesinin boydan boya kesilmiş olduğunu gördüm..Kıpkırmızı hatta mosmordu..Birkaç adım attık beraber, apartmanın girişinden sokağın kaldırımında çıkmıştık..

Şimdi sokak lambasının cılız ışığında bana bakıyordu.. Tablayı çıkarıp kaldırımın kenarına koydum..İçi silme lüks sigara paketleri doluydu..

-adın ne senin küçük kız?

Yüzüme baktı, gözleri dolu doluydu..Konuşmayacağını sanarak, diz çöktüğüm kaldırımdan ayağa kalktım..Ne yapmam gerektiğini düşünüyordum..Tam bu sırada aniden bacaklarıma sarıldı..

-martı benim adım martı..

Korkuyordu yada üşüyordu..Yada her ikisi birden..Çünkü rüzgarda uçamayan ve korunak da bulamayan bir kelebek gibi titriyordu..

-annen, baban nerde martı? Seni evine götürmem gerek. Yoksa burada mı evin?

Bana cevap vermiyordu..Neyi, nasıl yapmam gerektiği konusunda hızlıca düşünüp karar vermem gerekliydi..Hayatta bazen böyle anlar olur hani, hepimiz biliriz işte.. Ani, hızlı ve doğru kararı verip, uygulamamız gereken zamanlar..İşte bu ‘’o an’’ lardan biriydi..

Bana ve martı ya çok uzun gelen ama aslında birkaç dakika devam eden ‘’o an’’ hızla geçip gitti..

Martı bacağımın sıcağında, ben uzaklara dalmış bir vaziyette tam hayatın ortasında duruyorduk..

Issız, karanlık, soğuk, güvensiz, kimsesiz, kavgalı, dipsiz ve sevgisiz..

Bize yardım edecek birileri olmalıydı..Apartmanın girişinden büyük bir ışık huzmesinin süzüldüğünü ve içerden birkaç kadının telaşla koşarak çıktığını gördüm..Ne kadar mantıklı bir insan olursanız olun; böyle bir durumda mantıksız düşünebiliyor insan..

-martı bak; annenler kaybolduğunu sandılar, buraya geliyorlar..

Martı cevap olarak bacağıma daha çok sarıldı..Yüzüne baktım ve gözyaşlarının loş ışıkta parladıklarını gördüm..

-bu işte bir bokluk var kızım Leyla, martı’yı korumalısın!..

Binlerce voltluk ışık, kahredici bir körlük yaratarak üzerime geliyordu..Büyük spot lambalarının bile birkaç kat büyüğü olan bu ısı ve ışık kaynağından kendimi kurtaramıyor, gözlerimi açamıyordum..Bu büyük ışığın ardında kalanları göremediğim gibi, ilk yumruğu kimden yediğimi anlamamıştım bile..Ama düşmemiştim ve buna kendimde şaşırdım..Bacağımdaki bir ağırlık, koşarak kaçmamı engelliyordu..İkinci yumruk daha şiddetli geldi..

Ağzımdan kelimeler yerine kan geliyordu..Göz kapaklarım şişmiş, dişlerim birbirine kenetlenmiş, süzülen yaşlarım martının yüzüne damlıyordu..Büyük ışık huzmesi gözlerimi kamaştırarak, ardından bana vuran elleri ve yüzleri görmemi engelliyordu..Daha fazla dayanamadım ve yere düştüm..

Ben düşerken iki kişi martıyı bacağımdan ve ellerimin arasından söküp aldılar..O kadar hengame ve uğultu arasında bile martı’nın sessiz çığlıkları kulaklarımda patlıyordu..Giderek uzaklaşan bir film karesi içinde düştüğüm yerden martı’ya ve O’nu götüren iki siluete bakıyordum..Kollarımla yüzümü kapatmıştım zira tekmelerin haddi hesabı yoktu artık..

Martı dönüp dönüp ardına bakıyordu..

-sen de gelsene…

-gelemem çocuk…

-neden?

-gücüm yok, kalkamam düştüğüm yerden..

-karamela ve ege beni almaya geldiler, sen de gel…

-sen gitme martı, kaldır beni düştüğüm yerden…

-gücüm yok, taşıyamam düştüğün yerden…

Başım dönüyordu, burnuma kan, irin, kusmuk ve lağım kokuları geliyordu..Acıyı hissetmemek bu olsa gerekti..Hissetmiyordum..

Neden sonra uzun, siyah arabalara binerek giden kocaman adamlar ve kadınlar gördüm.. Elimi uzatmadım, yardım istemedim, çığlıkta atmadım..’’Hayatın mafyaları sanırım bu insanlar’’ diye düşündüm..Hiç direnmemiştim, kabullenmiştim..Oysa çantamda sustalım vardı, davranmamıştım bile…

Martı gitmişti.. Yağmur üzerime yağıyor, ayaz yaralarımı sızlatıyordu..Yenilmiş miydim şimdi ben? Hayat beni yenmiş miydi? Yıkıldığım yerden kalkmadan öylece ölmeyi diledim..evet ölmeyi;

Evet evet en güzeli, temizi, doğrusu buydu..Ölmek ve yok olmak..Böylece tüm acılarımdan kurtulacaktım..Her şeyi unutacaktım, herkesi.. Ve herkeste beni..

Ama hayat insana böyle kolaylıklar sunmuyordu ne yazık ki..Gökyüzüne doğru baktım..Yıldızlar puslu da olsa parıldıyorlardı..

25.09.2011 Pazar

Leyla HAN

Umumi Gayler

2011-09-20T13:23:00.001-07:00

Sevgili arkadaşım beni aradı,

İçi acı dolmuş bu gece. Üzülmüş, kırılmış, depresifleşmiş…

Sevgilisinden ayrılalı uzun zaman olmadı ne de olsa. Ama onu üzen bu değilmiş, en azından o bu şekilde iddia ediyor. Onu üzen eski sevgilisinin Taksim’de bir gay barında erkekler ile görülmüş olmasıymış. Bu eski sevgili başka erkekler ile berabermiş ve onun kucağından bunun kucağına atlıyormuş. O kadar üzgündü ki sesi titriyordu…

Dayanamadım. Ve ona bu şekilde bir hayat yaşayan gayler ve tuvaletlerin bir ortak özelliği olduğunu söyledim:

Her ikisi de insanların rahatlaması, içindeki pislikleri bırakması v işi bittikten sonra bırakılıp gidilmesi gereken yerlerdir. Hele umumi tuvaletler sade e ihtiyacımız olduğunda aklımıza gelen yerlerdir. Umumi gayler gibi.

İşimiz bittikten sonra bırakıp gideriz. Eğer o da böyle bir hayat seçtiyse yapılacak bir şey yoktur…

Bu konuşmadan sonra arkadaşım biraz olsun rahatlamıştı…

Ben korktum…

2011-09-16T13:14:00.001-07:00

Ay yine battı ve sabah oldu.

Ve ben bir erkeğin yatağında uyandım. Uzun zamandan beri tanıdığım bir erkekle aynı yatakta uyandım. Aslında onun eşcinsel olduğunu biliyordum ancak bu şehirden ayrıldıktan sonra geçen yıllarda o baya değişmişti; kadınsı konuşmalar, hafif kıvırtmalar ve en sonunda benimle yatması…

“Bana sevgiyle bakıyordu!”

Sebebini bilmiyorum ama uyandıktan sonra o bana sevgi dolu gözler ile bakar olmuştu. Göğsümde uzanırken beni okşuyor, bazen dudaklarıma öpücükler konduruyordu. Bu durumun etkileyiciliğinden kurtulmak için kendimi duşa attım.

Soğuk su, evet! Beni kendime getirecek olan şey buydu. Şu anda aşık olmanın zamanı değildi, olamazdı. Hele biri ile yatmam onu hayatımdaki diğer insanlardan sadece bir adım öteye götürebilirdi ama kalbime sokamazdı…

“Ama artık ben farklı biriyim…”

Duş alırken o da yanıma geldi. Evet, etkileyici bir vücudu vardı ama ben şu anda kimse ile ilişki yaşayabilecek bir konumda değildim. Bunun nedenlerini daha sonra bir yazımda sizinle paylaşırım.

Toparlandık yavaşça. Ben ve gidecektim.

O ise içerde üstünü değiştiriyordu. Aslında kafamızdaki düşünce evden beraber çıkmak en azından otobüs durağına kadar birlikte yürümekti. O markete gidip alışveriş yapacaktı.

Ben onu kapının önünde bekliyordum. Birden içerden çıktı ve ben o ana şoke oldum!

“Peki ya toplum?”

Bir kadının bile giymekten çekineceği kalçalarında biten kırmızı bir şort giymişti.

Kafamdan ilk geçen eğer onunla beraber bu şekilde dışarıya çıkarsam herkesin ona bakarken benim hakkımda ne düşecekleri oldu. Birden birçok şey geçti kafamda: toplumda eşcinsel olduğunu bu kadar belirgin bir şekilde yaşayan biri ile sabah aynı evden çıkmak, onunla yolda yürümek, hatta konuşmak…

Eski ben olsaydım sanırım bunlar benim için hiçbir sorun olmazdı. Ancak ben şu anda farklıydım. Birden korktum; toplumdan korktum, insanların düşüncelerinden korktum, alacağım tepkilerden korktum…

Ve ona bu şortu giyerse onunla gezemeyeceğimi söyledim. O ise içeri girdi ben yoluma tek başıma devam ettim.

Evet, korktum, birkaç saat öncesine kadar seviştiğim biri ile aynı yolda yürümekten bile korktum…

Şehire Ait…

2011-09-09T01:33:00.001-07:00

şehrin kendine özgü

bir iç ve bir de dış sesleri var ya hani?

unutmuşum o sesi..

ne güzelmiş aslında

insanın sadece kendi beyninin

içindeki sesleri duyması,

dinlemesi ve sindirmesi..

insan doğasına ait olmayan

bu seslerin,

bünyemizde ve ruhumuzda

yarattığı hasarlar nedeniyle

hastalanıyoruz bence..

Leyla HAN

İlaçla cinsel ilişki–3

2011-09-04T12:21:00.001-07:00

Birkaç gündür zorla evlendirilen gay arkadaşımla ilgili yazılar yazıyorum.

Bu konu aslında üzerinde düşündüğümde derinleşen ve çözüme ulaşamayan bir problem.

Bu konu hakkında düşünürken çok önemli olduğunu düşündüğüm bir noktayı fark ettim.

Asıl kurban kimdi?

Yazılarımı bir biseksüel olarak öncelikle gay arkadaşımın içinde bulunduğu durumdan bakarak yazdım. Sanki o bu durumda tek kurbanmış gibi bahsettim. Ancak bahsetmediğim, düşünemediğim bir kişi daha vardı: onun karısı!

Anlıyorum, bu gay arkadaşım bundan sonra hayatını artık hep yalan içinde geçirmek zorunda kalacak. Belki bazı ilişkileri olacak, aşkları olacak ama o da diğer evli gayler gibi “güven” konusunu aşırı bir şekilde önemseyecek ve takıntı haline getirecek…

Gizlice üye olunan partner bulma siteleri, kimsenin bilmediği MSN adresleri, ikinci bir telefon hattı…

Peki ya eşi,

O da toplumun baskısı yüzünden yine kurban olanlardan: kendisini hiç sevemeyecek, aslında baba olmayı beklide istemeyen ve kendisine yalan söyleyen biri ile hayatını geçirecek. Bir süre sonra, o da başka ailelerin mutluluklarını kıskanmaya başlayacak. Kadın dergilerinde yer alan “ilişkinizdeki sorunları bulun” testlerine yönelecek. Herkesin fark ettiği ama açıklayamadığı ve bir çare bulamadığı bir aile problemi yaşayacak. Tıpkı o da gay kocası gibi ömrünü bir yalan üzerine inşa etmenin acısıyla yaşayacak…

Bu durumda çocuklardan hiç bahsetmek istemiyorum bile. Onları da güzel bir aile hayatı beklemeyeceği kesin: takışan bir anne baba, depresyon geçiren bir baba, üzgün ve mutsuz bir anne karakteri eminim beyinlerinde önemli bir yer kaplayacak…

Burada asıl suçlu olan toplum sanırım. Hep düşünmüşümdür toplum bizi neden anlamaz?

Bir süre sonra bu sorunun aslında yanlış olduğunu fark ettim, asıl sorulması gereken doğru soru şudur: toplum bizi neden anlayamıyor?

Sebebi şu, biz LGBTT bireyler ataerkil ve heteroseksüel toplum ile farklı dünyalarda yaşıyoruz. Tıpkı ölüler ve dirilerin dünyaları gibi. Kimse bir diğer tarafa geçemiyor…

Birbirimizi anlamak üzere yaptığımız çalışmalar aslında ölüler dünyasını anlamaya çalışan diriler gibi mitler, efsaneler ve hikayelerden öteye gitmiyor…

Kendimi bir heteroseksüel olarak düşündüğümde belki ben de homofobik/bifobik bir birey olarak yaşayabileceğim ihtimali bana hiçte zayıf gelmiyor…

Birbirimizi çok iyi bir şekilde anlayabildiğimiz günleri hayal ediyorum…

İlaçla cinsel ilişki–2

2011-09-03T06:46:00.001-07:00

Onu çok iyi hatırlıyorum. Buraya bir öğrenciyken gelmişti. Burada edebiyat okuyacak ve öğretmen olacaktı. Ailesi İç Anadolu’nun küçük bir köyünde yaşıyordu. Onu gurur ve mutlulukla yollamışlardı buraya. Hatta babası hiçbir masraftan kaçınmamış o buraya okumaya gelirken annesinin altınlarından bozdurup burada iyi bir şekilde eğitim alması için elinden geleni yapmıştı.

Köyde üniversite okuyacak olan nadir kişilerden biriydi. Zaten dershane ve özel kursların olmadığı böyle bir yerde onun üniversiteye gidecek olması takdire değer bir başarıydı zaten.

Buraya geldi, yerleşti ve derslerine başladı.

Yavaş yavaş ailesi ile olan bağları normal bir şekilde azalmaya başladı. İlk günlerde günde 10 kere arayan ailesi bu aramaları artık günde bir kereye bile indirmişti.

Burası onun için çok büyük bir şehirdi. Bizim görmekten sıkıldığımız şeyler onun için o kadar yeni ve dikkat çekiciydi ki…

O okurken her geçen gün kendini biraz daha anlamaya başladı. Üzerindeki aile baskısı azalınca kendini tanıma imkânı kazandı.

Kırmızı yanakları, sarı saçları ile kampüste bütün kızların dikkatini çektiği çok açıktı. Ancak o kızlardan hep uzak duruyor ve bütün kızlara normal bir arkadaş olarak davranıyordu.

Ama bir gün bir şeylerin farklı olduğu o da kabul etti. O kabul anı aslında her şeyin değişti andır. Artık kendimizi biliriz, ne olduğumuzu biliriz, kimse bilmese de bilinçaltımızda farklı bir kimlik yaratmaya başlarız. Artık kendimizi azınlıkta hisseder ve savunmacı bir yapıya bürünürüz. Bazen bu savunmacı yapı hayatla savaşa döner kimileri için. Böyleleri sevmeyi bilmezler, isteseler de öğrenemezler zaten. Onlar bir et arayışına girer ve mutluluğu tek gecelik ilişkilerde ve herkesle düzüşmekte bulur. O kabul anı önemlidir hepimiz için, onun için de önemliydi…

Ben de onu ilk kez kampüste tanıdım. Tam da bu kendini kabul etme dönemiydi. Ama birçoğumuzdan farklı olarak o ne istediğini iyi bilen biriydi. Zaten birbirimizi çok beğenmemize rağmen sırf bu yüzden onunla bir şeyler yaşayamadık. O gay dünyasında kendi “ayı” olarak tanıtan ve görünüş olarak benden oldukça farklı bu erkeklerden hoşlanıyordu.

Onunla arkadaş olduk…

Hayatta battı çıktı hep. Onu ne zaman görsem sürekli yeni tanıştığı erkeklerden bahseder ve onlara yönelik umutlu hayallerini paylaşırdı. Ve onunla her karşılaştığımda bahsettiği farklı bir erkek olurdu. Bu yüzden istikrarlı bir ilişkisi olmadı hiç.

4 yıllık okul çabuk bitti. O da bütün yeni mezun öğrencilerin girdiği küçük bir depresyon sırasında askere gitme kararı aldı. Amacı eve dönmemekti belki de, emin değilim…

Askerden döndü önce bir dershanede çalışmaya başladı. Dershanenin şartları ağırdı. O da her dershanede çalışan öğretmen gibi “atanana kadar boş kalmamak” için çalıştığını söylüyordu. Ancak dershanede yıllar hızlı geçti. Ancak dershanede çalışmak uzun mesai saatleri gerektiriyordu. Ve o burada atanmak için girmesi gereken sınavlara çalışmak için pek fırsat bulamadı. Sonunda dershane onun için kariyerinin son noktası oldu, en azından onun söylediği bu şekilde…

Biraz para kazanıp taksitle ev eşyalarını almaya başlayınca ailesi artık ona bir kız bulma zamanı geldiğini anladı. Bizden farklı olarak o ailesine bir minnet duygusu ile bağlıydı: ne de olsa okumayan anne ve babanın çocuklarını okutması aslında minnet duygusu gerektirecek bir olaydı.

Önce küçük bahaneler buldu. Bazı kızlar sözüm ona yeterince güzel değildi, bazıları kısaydı bazıları da yemek yapmayı bilmezdi, bazılarının ablaları ise çirkefti…

Bahaneler bir yerde bitti elbette…

Ailesi ona en sonunda yeterince güzel, uzun, iyi yemek yapmayı bilen ve ablası da çirkef olmayan birini buldu. Bu arama için aile birkaç köy gezdi, yüzlerce kişiye haber saldı, birçok düğün ve sünnete sırf bu amaçla gidildi, annesi hamamlarda en azından 50 kere yıkanıldı…

Ve en sonunda o ailesinin evlenmesini istediği kızla evlenmek zorunda kaldı. Ne de olsa ailesi böyle uygun görmüştü ve buna itiraz edilemezdi. Hele ki itiraz nedeni eşcinsellik ise hiçbir şansı yoktu!

Ve evlendi,

Hepimiz ile tek tek konuştu. Onu tanıyan herkes aslında bir çözüm aradı onun için. Ve tek çözüm vardı o da evliliği kabul etmemekti. O da bunu kabul edemedi…

En sonunda toplumun baskısının uygun gördüğü kaderi yaşamaya başladı…

İlaçla cinsel ilişki?

2011-09-01T14:27:00.001-07:00

Bugün bir yıldız daha kaydı,

Bir gay arkadaşım toplumsal cinsiyet normlarının altında ezildi.

Ailesinin zoru ile bir kadınla evlendirildi. Ve işin ilginç yanı kadınları cinsel açıdan hiçbir şekilde çekici bulmayan bu arkadaşım, kendisi ile aynı kaderi paylaşan insanların yaptığı şeyi yapmak zorunda olduğunu söyledi bana: ilaç alarak cinsel ilişkiye girmek...

Kendisi için o kadar çok üzüldüm ki, bunu anlatmak için sanırım kelimeler yeterli olmayacak. Toplumun cinsiyet rolleri ile ilgili baskıları bir kişinin veya daha belkide çoğunun hayatını kararttı...

DEMET SAĞIROĞLU - İHANET ETTİN

2011-09-01T13:33:00.001-07:00

Bu şarkıyı çok severim,

Neden bilmem son günlerde daha fazla dinler oldum…

Bok çukurundan kafalarını çıkaranlar

2011-08-28T06:11:00.001-07:00

Sonra bazıları bu “bok çukurundan” kafaları çıkarırılar…

Hiç utanmadan, arlanmadan etrafa söylenmeye başlarlar. Yaydıkları propaganda tamamen kendini acındırmak üzerine kuruludur. Öyle ki konuşmaya başladıkları o hep bilindik sözleri sarf etmeye başlarlar;

“Bu ülkede homofobi var!”

Evet, siz gayler birbirinizden bu kadar nefret ederken insanların sizi sevmesini nasıl beklerisiniz? Bu kadar bencil yaşarken insanların sizi düşünmesini nasıl beklersiniz?

“Biz eziliyoruz!”

E zaten siz birbirinizi eziyorsunuz. Başka insanların sizi korumasını nasıl bekleyebilirsiniz?

“Mahalle baskısı var!”

Ya sizin kendi içinizdeki baskıya ne demeli?

“Biz toplum tarafından dışlanıyoruz!”

Peki, neden siz birbirinizi dışlıyor ve birbirinizin ayağını kaydırmaya çalışıyorsunuz?

“Toplum bize ikiyüzlü davranıyor!”

Acaba siz birbirinize dürüst davrandığınıza emin misiniz? Hadi bunu geçelim kendinize çoğu zaman dürüst davranıyor musunuz?

“İnsanlar arkamızdan dedikodu yapıyorlar!”

Tabi sizin hiç dedikodu yapmayan bireyler olduğunuzu unutmuşuz. Kusura bakmayın…

“Damgalanıyoruz!”

Bu bok çukuru aslında birbirini damgalamış insanlar ile dolu değil mi?

“Ayrımcılığın kurbanı oluyoruz!”

Ya sizin biseksüellere yaptığınız ayrımcılık? Sizin yüzünüzden cinsel yönelimimizi açıklayamaz olduk!

Benim bu laflarımı elbette hak etmeyen piyasadan uzaklaşmış iyi insanlarda vardır. Kendilerine böyle bir ülkede ve gay dünyası içinde temiz kalabildikleri için teşekkür ediyorum. İlerleyen yazılarımda bu durumun nasıl düzeleceğini açıklayacağım…

Bok Çukuru

2011-08-27T15:26:00.001-07:00

Bir bok çukuru…

O gaylere ait olan dünyayı bu şekilde tanımlıyordu;

İnsanların birbirine saygısının olmadığı, cinsel arzuların beynin yerine geçtiği, bir et pazarından oluşan, ilişkilerin birbirini yıpratma üzerine kurulu olduğu bir bok çukuru…

Ve devam ediyordu;

Bu bok çukurunda ne kadar çok vakit geçirirsen o kadar yalnızlaşır, toplumdan uzaklaşır, hayatta başarısızlaşır ve kendinden nefret edersin…

Bir tavsiyede bulunuyordu;

Oradan uzak dur, oradan asla güzel bir şey çıkmaz. Sadece güzel rol yapabilen iyi bir insanmış gibi davranabilen ancak maskeleri çok kısa sürede düşen insanlar vardır orda. Oradan asla güzel bir şey çıkmaz.

Yozlaşmış ve bariz bir şekilde her türlü eleştiriyi içten içe hak eden bir gay topluluğu için uzaklardaki melek bunları söylüyordu. Ve işin ilginç yanı bir heteroseksüel olarak gay dünyası için bu şekilde nasıl isabetli yorumlar yapabildiğine çok şaşırıyordum…

Ancak bu dünyanın kokuşmuşluğunu görmek için sanırım çokta zeki olmak gerekmiyor. Aslında dışarıdan bakan ütün mantıklı insanlar bunları görebilir.

Peki, ne oldu da ben bunları yazıyorum şimdi? Gecenin bir vakti ne halt oldu da bir zamanlar içinde bulunduğum bu “çukuru” şu anda insanlara anlatma gereği duyuyorum?

Ne oldu?

Olan şu;

Benim için çok değerli olan ve “sevgilileri” tarafından iyice hırpalanmış olan bir arkadaşım, farklı olduğunu düşündüğü yeni bir çocuğu az önce nette yakalamış. Ve üstelik onu aldatmaya çalışıyormuş…

Ben hikayeyi bir yerden hatırlıyorum,

Aaaa evet, yolu bir şekilde gaylerle kesişen herkes aslında bu hikayeyi çok iyi hatırlar.

Anal Seks

2011-08-27T03:41:00.001-07:00

Önceleri bundan korkuyorduk,

İnternette yaptığımız aramalarda sorularımıza cevap arıyorduk. Acaba zararlı mıdır? Acaba benim üzerimde gözle görünür bir etkisi olacak mıdır? Acaba başkaları anlar mı? Acaba acıtır mı?

Şimdi ise alıştık,

Bir gençlik aslında cinselliği aramak ve sorgulamakla geçti. Ve şunu anladım: bazıları için bir tabu olan anal seks bizim için bir zorunluluktu. Erkelerle ilişkiye girmekte bizim için tek yöntem olan anal seksin daha sonra heteroseksüel kadınlar tarafından da talep edildiğini ve sıkça uygulandığını gördüğümde şaşırmıştım.

Aslında anal seks insanlara nasıl zevk veriyor pek anlayabilmiş değilim. Henüz geçken kötü deneyimler yaşadık bu konuda. Hijyen büyük bir sorundu ve bunu sağlamak o kadar da kolay değildi.

Zamanla öğrendik her şeyi, cinselliği, zevk almayı ve zevk vermeyi…

Hayatımda ilk kez bir kadın ile anal seks deneyimim olduğunda bunun bir erkekle yaşanan anal seksten bir farkı olmadığını anladım. Sadece kadın üzerinde bir üstünlük kurma duygusunu bastırıyorsunuz. Ve pornografinin bize dayattığı o büyülü masala inanıyorsunuz: çok zevk alacaksın…

Aslında vajinal bir seksle anal seks arasında hiçbir fark yok. O bize anlatılan büyük zevk ve orgazm vaatleri ise birer yalan sadece.

Ben temel olarak biseksüel bir erkek olarak kadınlarla anal seks yapılması konusuna soğuk bakıyorum. Çünkü yaşanan süreç ve sonrası kadın için yıpratıcı olurken erkek tamamen kandırıldığını anlıyor. Daha sonra partnerinizin suratına utanmış bir ifade ile bakıyorsunuz.

Ancak bu durum erkeklerde hep farklı olmuştur. Kişisel olarak ben anal seksin hep belli bir tarafında yer aldım. Öteki kısmı açıkçası çok iyi bilemiyorum. Sadece bana anlatılanlar üzerine kurduğum bir hayal dünyası var konu ile ilgili.

Ancak erkeklerde konunun hep farklı olduğunu duyuyorum. Anal seks erkekler için önemli bir konu ve aslında önemli bir karar.

Bir arkadaşım bana bunu şu şekilde anlatmıştı:

“Erkekler için anal seks aslında bir vampir tarafından ısırılmaya benziyor. Bir kere yaptıktan sonra vazgeçemezsin…”

Ne kadar doğru bilmiyorum…

Amsterdam Sendromu

2011-08-24T13:57:00.001-07:00

Amsterdam, Hollanda…

Bütün gayler anlatır bu hikayeyi; bir yabancı gayle tanışırlar ve Hollanda da evlenme teklifi alırlar.

Bu hikayeyi o kadar çok duydum ki;

Ben Hollanda’da evlenme teklifi aldım, aslında kabul etseydim şu anda Amsterdam’da yaşayacaktım.

Aslında temel olarak bu bir yalandır. Öylesi bir yalan ki tamamen masum bir yanı olan. Amsterdam aslında gayler için bir kafalarında yarattıkları bir cennettir. Öyle bir cennet ki, orada oldukları zaman her şey güzel olacaktır. Kendilerini bir şekilde cennette hissedecekler ve bütün problemleri bitecektir. Orada özgür olacaklar. Aynı zamanda değerli hissedebilecekler ve erkekler ile çok mutlu da olacaklar…

Ve işin ilginç yanı ben birçok gayle tanıştım ve farklı şekillerde bu hikayeyi hep duydum.

Ben artık bu duruma bir isim veriyorum: Amsterdam sendromu…

Gaylerin kendi kafalarında yarattıkları özgür olabilecekleri bir cennet…

Her şeyin tam ve tamam olduğu bir yer,

Özgür olmaya duyulan istek ve kafalarda yaratılan bir imge…

Aşk yok…

2011-08-24T13:35:00.001-07:00

Bugün bir liste yaptım…

Hayatta neyi isteyip neyi istemediğim konusunda;

Liste az önce bitti…

Ve istediğim şeyler arasında aşk yoktu…

Artık istediğim şey sanırım bir çeşit güzel dostluk.

Ama aşk değil,

GÜN İZİ

2011-08-20T11:07:00.001-07:00

Oturduğum beyaz plastik mutfak sandalyesinden adeta hipnoz olmuş vaziyette bakıyordum dönüp duran çamaşır makinesinin davlumbazına..Perdelerimi sıkıyordu son hızla dönerek..Yorgunluktan dizlerim kopuyor, ellerim acıyordu..

2 günden beridir mutfağı temizliyordum ve hala bitmiyordu bu işler..Ya ben çok ağırkanlıydım ya mutfak çok kirliydi yada bu işler hakikaten nankör işlerdi..Bütün dolaplarını indirmiştim aşağı.. Ortalıkta çamaşır suyunda bekleyen çatal-kaşık-bıçak üçlüleri ile bardaklar ve ciflenecek tencereler bana bakıyorlar, tozlar yerlerde ahenkle dans ediyorlardı..

Ortalık böyleyken bir kadının canı ne ister? Şöyle sıcak sütlü bir neskafe ve bi cigaralık ister sanırım..Her ne kadar sigarayı bırakmış olsamda canım istedi işte..Bütün bunlar kafamın bir köşesinde.. Diğer köşesinde ise yıkanacak, sıraya koyduğum çamaşırlar, bulaşıklar, silinecek dolaplar..Hangi temizlik ürünü ile nereyi sileceğim? Leke çıkarıcı cif ve bulaşık telim neredesiniz?

Telefonum çaldı, oğlum arıyordu.. Neşeli görünmeye çabalayarak açtım telefonu;

-efendim paşam?

-anne naber?

-iyilik kuzum, biliyorsun işte mutfaktan çıkamadım daha</DIV>

-(gülüşmeler) biliyorum da anne bak ne diyeceğim

-de çocuğum

-akşama yemekte ne var?

-(tepem atar) sade suya tirit (nasıl olsa ne tür bir yemek olduğunu anlamaz)

-neee?? o ne anne?

-ne o? beğenemediniz mi efem?

-ya anne yaa, başka ne var?

-cılbır (bunu da bilmez tabi hayatta)

-yaa anneeeee, bunlar ne biçim yemekler anne?

-bundan sonra böyle şekerim, beğenmediyseniz az yiyin hizmetçi tutun, kampanya var bak ortalıkta hizmetçiyi tutana aşçı bedava

-(gülüşmeler) ya anne arkadaşımı getireceğim akşam yemeğe, getireyim mi yoksa getirmeyeyim mi şimdi?

-oğlum sen manyak mısın? bu kadar işimin arasında bi de arkadaş mı getiriyorsun sen?

-tamam, tamam off yaa allahım benim neden normal bi annem yok acaba?

-hadi tamam tamam kapat telefonu, gene ettin beylik lafını

-tamam anne görüşürüz akşama

-görüşürüz kuzum, he dur

-ne oldu

-işyerinde karnını doyur, öyle eve gel

-olur, merak etme sen göbekli cadı

Şu erkek milleti ne tuhaftı.. Ne kadar anlatırsan anlat, ne kadar uygulamalı ev bilimleri meslek yüksekokulunda yetiştirirsen yetiştir; gene de evde her bir işi gören, şipşak yetiştiren, şahane yemekler yapan, aynı zamanda temizliği bitiren, alış-verişle uğraşıp, faturaları yatıran ve dan dan dan herbirşeyi halleden bir anne olduğunu sanıyorlardı..

Neyse ki yemek üreten bir işyerinde çalışıyordu ve yemeğe para ödemiyordu..İçim rahat, ellerim acıyarak, oflayarak ve puflayarak temizliğime devam ettim..

İş yaparken en büyük zevkim radyo dinlemekti..Radyomu ayarladım her zaman ki gibi 101.0 Capitol Radyo.. 80'ler ve 90'ların en iyi hitlerini çalan radyonuz..

Çalan sadece radyom olmadı bir anda kapımda çalındı..

Hayatta en sinir olduğum şeylerden biridir temizlik yaparken eve bir misafirin gelmesi.. Hele hele habersiz gelmişse daha da sinir olurum..Nasıl davranacağımı bilemem, gıcıklığım suratıma yansır, işlerim durur, misafir konuşur ve ben dinliyormuş gibi yaparım..

''Şu yıllık izindeyken bile bir rahat yok insana, illa biri gelecek, temizlik kalacak of of'' şeklinde söylenerek kapının otomatiğine bastım ve aynı anda da diafon denen zımbırtıdan ''kim o?'' dedim.. Fakat cevap gelmedi..Yaptığım bu işte bi tuhaflık vardı zaten..İnsan önce diafondan konuşur, duruma göre otomatiğe basar öyle değil mi? Ben ikisini aynı anda yapıyordum.. Organ mafyası kapıma gelip, beni kesip götürse kimsecikler duymazdı valla billa..

Sessiz olmaya çalışarak yukarı doğru çıkan ayak seslerini duydum, fakat merdiven boşluğundan merakla kafamı uzatıp bakmak yerine geriye çekilerek evin içine tüm bedenimi soktum ve sadece kafamı kapının dışına çıkardım.. Bu bir korunma refleksiydi sanırım, hani tanımadığım biriyse gelen kapıyı şak diye kapatırım durumları..

Kumral saçlarını başının tepesinden görür görmez onu tanıdım..O da hemen başını kaldırıp aylardır görmediğim gözleriyle bana baktı..Sanki bir an için baktığı basamakta donup kaldı gibi geldi bana ve sonra yukarı çıkmaya devam etti..İlk önce hangimiz konuştu şu an hatırlamıyorum ama işte karşımdaydı..

Aylar sonra O'nu ilk kez görüyordum ve beklemediğim bir anda çıkıp gelivermişti..Ne diyeceğimi, nasıl davranacağımı, elimi ayağımı nereye koyacağımı bilemedim..Bir an için karşısında çok sert bir şekilde durup ''neden geldin ki?'' demem gerektiğini düşündüm..

Sonra kafamın içinde uçuşan binlerce soru-cevap arasında O gülerek ve adeta koşarak bana sarıldı..Ellerindeki poşetleri yere attı ve beni kâh öperek kâh koklayarak evin içine doğru sürükledi..

Benim yarım kadardı ama o kadar güçsüzdüm ki O'nun karşısında..Tıpkı küçük bir çocuk gibi.. Anne sözü dinler gibi masum..Tüm çaldığı duyguları tam yüreğine atarken yakalanmış küçük bir çocuk gibi..Sanki suçlu gibi, mahkum gibi, esir gibi, tutuklu gibi, bu ayrılığa hüküm giymiş gibi..

Kendimi toparlamaya çalıştığımda, O'na sarılmış ağlar bir haldeydim..Başımı kaldırıp, O'nu ileriye doğru ittim, kollarından tutup kendimden uzaklaştırdım ve yüzüne dikkatlice baktım..

''Allahım, bu kadından mı nefret ediyordum ben? Hani kızgınlıktan adını unutmak istediğim bu kadın mıydı acaba? Bana çektirdiği acılar nedeniyle O'ndan nefret ettiğim, O'na çektirdiğim acılar nedeniyle kendimden nefret ettiğim..Hani upuzun yaz gecelerinde şarap içip seviştiğimiz, hep birbirimize ait olacağımıza söz verdiğimiz..Dünyada en çok beni yakan ve benim en çok yaktığım kadın..Aylardır konuşmadığım, yüzünü görmediğim, yüreğimi bin parça eden, hançerleyen, beni sırtımdan vuran kadın..Bu kadın o kadın mı?''

Sahiden de O gelmişti..'' seni görmeye geldim, nasıl olduğunu bilmeliydim'' dedi..Nasıl olabilirdim ki? Ne umuyordu acaba? Bunu O'na sormadım elbette..

Farkında olmadan ağzım açık gülüyordum, durmadan konuşuyorduk sanki hiçbirşey olmamış gibi..Tıpkı eski günlerdeki gibi..Hiç susmuyordum, sanki susarsam bütün kırık kalp parçalarım ağzımdan dışarı çıkacaktı..Göz yaşlarımı ne kadar saklamak istesem de hiç durmadan yanaklarımdan süzülüyorlar ve beni dinlemiyorlardı..O'da ağlıyordu ve konuşurken sesi titriyordu..

Ailesini, işini, okulunu vs.. Sorabileceğim herşeyi soruyordum.. Susmamak için, sanki susarsam gidecekti..

En son 4-5 kez üst üste ''nasılsın? ee sonra daha nasılsın?'' gibi abukluklar yapınca gülmeye başladık..

Leyla: -Acıktın mı?

Leyla: -Öyleyse bugün bir değişiklik yapalım, pizza söyleyelim he?

-Olur tamam ama bu varoşa pizza servisi var mı?

Leyla: -Aaaa aşkolsun sen mahallemizi niçin küçümsüyorsun ki bakem? Elbette var, hemen söyleyeceğim sana şimdi bak

Aslında daha önce hayatımda hiç eve pizza söylememiştim..Ama çok tecrübeliymiş gibi davranıp pizza dükkanını aradım..Netten bakıp seçimlerimizi yaptık..(Oğluma ve arkadaşına da pizza söyleyebilirdim aslında öyle değil mi? Şimdi bu satırları yazarken aklıma geliverdi birden)

Yarım saat içinde pizzalar geldi, içecek de vardı.. Yere sofra bezini açtım minderleri de koyduk.. Oh ne güzel bir gündü bugün..Pizzaları yedik kucak kucağa..Ne oluyordu? nasıl oluyordu? neden oluyordu?

Sorular kafamdan gitmiyordu, cevaplarını da bilemiyordum ve bulamıyordum..''Keşke mutfak dolaplarını ve perdelerimi temizleyebildiğim gibi geçmişimi de temizleyebilsem'' diye düşünüyordum..

Akşam oluverdi birden sanki..Balkona çıktık, O sigara içiyor ve etrafa bakıp yorumlar yapıyordu..

Ben de O'nu sessizce dinliyordum, kalan son gökışıkları altında gözlerine bakıyordum..

Ölmeden O'nu görebilmiştim bir kez daha..

Teşekkür ediyordum içimden kendisine..

Teşekkür ederim hayat..

Leyla HAN / 20.08.2011

Ben 27 yaşındayım…

2011-08-17T09:51:00.001-07:00

Kendimi çok zor bir soruya cevap arar gibi hissediyorum bu günlerde.

Aslında aradığım cevabı bulsam da sorunun ne olduğunu bilmediğim için cevabın doğru olup olmadığını bile bilmeyeceğim. Ben böyle hissettiğim zamanlara duygu boşluğu zamanları diyorum. Ne hissedeceğini bilmemek veya hissettiğin şeyin aslında hissetmen gereken şey olup olmadığını bilmemek…

İnsan 27 yaşına gelince hayatta bazı şeyleri daha çok anlamlandırmaya çalışıyor. Bu aslında bir kendini savunma mekanizması: insan hayatı anlamlandırmaya başlayınca daha az hata yapacağına inanıyor ve bu şekilde daha az acı çekeceğine inanıyor.

Bu yüzden bazen sorular cevaplardan bile daha önemli olmaya başlıyor. Doğru soru olmadan size verilen cevaplar “büyüklerin nasihatleri” olarak kalıyor bir yerlerde. Bu yüzdendir sürekli kendimi bir şeylerin cevaplarını ve cevapların sorularını arar gibi hissediyorum aslında: hayatı anlamlandırmak için…

Bir gay ile sevişmek

2011-08-16T12:57:00.001-07:00

Kendimi onun yatağında buldum…

Çok uzun zaman aldı buraya gelmem. Onun yatağına, onun bedenine, onun hayatına.

Sanırım 6 yıl önce tanıştım bu adamla ben. O zamanlar daha zayıftı, bakışları daha masum… O zamanlar dinlemekten çok konuşurdu… Daha bir hayat doluydu, daha bir neşeliydi…

Sevgili olmayı denedik birkaç kez ancak ayrıldık birbirimizden. Koptuk, o İstanbul’a gitti başka şehirlere gitti birçok adamla bir hayat kurmaya çalıştı. Tıpkı bütün gayler gibi.

Bir süre sonra o da hep başladığı yere dönenlerden oldu. Gay hayatı üzerine yaptığı felsefenin de kullandığı antidepresanın da dozunu artırır oldu.

En sonunda buraya döndü. Elinde koca bir hiç, yüreğinde kaldırabileceğinden çok fazla dram ve aklında çok uzun ama sonu hep aynı olan hikayelerle…

Onu ilk tanıdığım zamanlar daha zayıftı, daha narindi daha mutluydu…

Bugün yüzü çökmüş, gay hayatının verdiği çileler onu yıpratmış bakışlarındaki neşenin yerini ürkeklik almıştı.

Onunla bir alışveriş merkezinin yemek katında karşılaştım. İlk merhabadan sonra bana geçmişini, geçen yıllarını anlatmaya başladı. Aslında sürekli olarak aynı hikayeyi anlatıyordu da sadece içindeki erkeklerin değiştiğini fark etmiyordu;

Bir erkekle tanışmak,

Sevişmek,

Ona aşık olmak,

Aldatılmak ve terk edilmek…

Tabi arada gay hayatının çirkeflikleri ile ilgili bolca da detay buluyordu…

Bazı erkeklerden bahsederken adları yerine Gayrome’da bulunan nickleri ile bahsediyordu…

Sabırlıca dinledim onu. O da her gay gibi kırılmıştı hayattan erkeklerden. Onun bu halini görünce bir insanı sevmenin karşılığı bu mu olmalı diye sordum kendime. Yaklaşık 2 saat konuştuktan ve yüreğindeki acıyı benimle paylaşarak biraz hafiflettikten sonra hayata dokunun diğer konulara girmeye başladı: askerlik sorunu, ailesine açılma, evlendirilme baskısı.

Onu dinlerken bütün gaylerin aynı olduğunu düşündüm bir an…

Sonra bana baktı, benimle ilgili sorular sormaya başladı. Neredeydim, ne yapıyordum, kiminleydim….

Onun aksine ben geçmişten konuşmak istemedim. Onu dondurma yemeye davet ettim. Bir dondurma, kahve, tatlı… Sanki gelmek bilmeyen bir sonucu bekliyormuş gibiydik, anları uzatmaya çalışıyorduk…

Beni evine davet etti.

Gerisi çok da önemli değil zaten, onun yatağındaydım.

Boşalma, oraya buraya damlayan spremler ve terler…

Ona baktım ve sonra da geçmişe. İlk tanıştığımız günlerde bugün yaptığımız şeyi aslında sadece sevgililerimiz ile yapacağımızdan bahsedip, tek gecelik ilişki yaşayanları öylesine eleştirmiştik ki…

Neler hayal etmiştik biz;

Hani en az bir yıl tanımadığımız hiçbir adamla yatmazdık, hani hayatımızın geri kalan kısmını sürdüreceğimizden emin olmadığımız adamları tenimize yaklaştırmazdık, hani ruh eşimiz olmazsa bu iş olmadı, hani onunla sevgili olduğumuz gün gül yaprakları serilmiş bir yatakta sevişecektik…

Şimdi bakıyorum da sıcak bir yaz günü ve biz onun havasız ve dağınık odasında, günlendir toplanmamış yatağının üstünde, prezervatif kullanarak sevişmiştik.

Prezervatif kullanmıştık çünkü hiçbirimiz geçmişimizden ve birbirimizden emin olamıyorduk…

Hayat ikimizi ne noktalara getirmişti, ancak gay aleminde herkesin yolu bir gün birbiri ile mutlaka kesişirmiş bunu anladım…

Ancak her kesiştiğinde sanırım karşımızdakinin zihnini kötü anılarla daha bir dolu, daha bir yıpranmış ve insanlara karşı daha ürkek bir şekilde buluyoruz. Bazıları o kadar ürkekleşiyor ki acıtılmaktan, bu korku yüzünden kendi ilişkilerini bloke eden onlarca adam gördüm ben.

Bugün onun yatağındaydım ve şunu anladım;

Biz artık ayağı şortlu ve dünyayı pespembe bir yer olarak gören insanlar değiliz artık.

Bizden geçmiş bazı şeyler, hem de çok geçmiş…

Biseksüel kimdir?

2011-08-15T08:36:00.001-07:00

Kararlı ve güçlü şekilde iki zıt şeyi aynı anda isteyip birleştirebilen kişidir.

Bir Tren Garı: Erkeklerin Kabettikleri Yer

2011-08-12T08:52:00.001-07:00

Kafamda bir imge,

Bütün yaz günü yatağımda terledim…

Bu düşünceyi kafamdan atamıyorum, uzaklaştıramıyorum… O zaten hep kafamdaydı, beynimin içindeydi. Sadece onu fark ettim, olan bu…

Yatağımda sağa dönüyorum. Duvara bakarak uyumaya çalışıyorum. İçimdeki derin fırtınanın artık geçmesini dileyerek. Ama olmuyor benden uzaklaşmıyor, kafamda hep aynı şey: Bir tren garı!!!

Evet, bir tren garı, ancak diğerlerinden farklı bir yer. Orası sadece bir tren garı değil birçok erkeğin “erkekliklerini” kaybettikleri, içlerinden gelen sese daha fazla direnemedikleri için gittikleri bir yer. Sadece bir tren garı değil bizim gibi kaybolmuş erkeklerin birbirlerini aradıkları bir yer.

İnsan kaderinden kaçabilir mi?

Terler içindeyim, depresyon çok yakın bir yerlerde, beynimin içinde bir şeyler büyüyor. Ah Tanrım! Dışarıda parlak bir güneş ve benim kafamda bir tren garı imgesi. Oraya gitmeli miyim? Oraya gidersem ne olacaktı? Ben de o diğer erkekler gibi tuvaletlerde sevişen biri mi olacaktım? Orası bir tren garı değil, aslında bir et pazarıydı. Erkeklerin hem satıcı hem de alıcı oldukları bir pazar…

Her ne kadar kendimi bastırsam da bu duygu kafamdan çıkmıyor. Üstelik büyüyor. Bu bir ateş gibi, ancak üzerine su döküldükçe büyüyen bir ateş. Onu söndürmeye çalışmanın bir anlamı yok…

Çünkü bütün eşcinsel / biseksüel erkekler eşcinselliği ne kadar bastırmaya çalışırlarsa çalışsınlar bundan kaçamazlar. Er ya da geç buna teslim olurlar.

Burada önemli olan soru şudur: insan kaderinden kaçabilir mi? Veya kendinden kaçabilir mi?

Er ya da geç bununla yüzleşeceğiz.

Evet, ben bir karar aldım, ben bu gece bir tren garına gidecektim! Ve ben kendimle bu tren garında yüzleşecektim.

Orta Avrupa’da üniversite okuyordum. Ve bir sevgilim vardı. Ancak içimdeki erkekler ile ilgili olan bu duyguyu bastıramıyordum. O kadını her şekilde istememe rağmen evet aklımın bir yerlerinde erkeklerde duruyordu. Sanırım o kadına gerçekten aşık değildim.

Ve orada o kendime yapmamaya söz verdiğim şeyi yapacaktım. Hiç tanımadığım bir erkekle, bir tuvalet köşesinde sadece boşalana kadar beraber olacaktım. Ve daha sonrasında ne ben onu tanıyacaktım ne de o beni…

Her ikimizde kendi hayatlarımızdaki yalanlara, maskelere ve kendimizle olan savaşa geri dönecektik.

Oraya gittim;

Saat 18.00’dan sonra hiçbir trenin geçmediği bir gar burası… Ancak içeride tek tük erkekler var. Herkes oldukça utangaç ve küçük garın içinde volta atıyorlar. Etraf ormanlar ile çevrili ve hava çoktan kararmış…

Burası geylerin kendi aralarında bir buluşma noktası.

Etrafta farklı ülkelerden gelmiş insanlar var. Nitekim birkaç farklı dil konuşuluyor. Belli ki kendi ülkelerinde rahat bir şekilde ilişki yaşayamayan insanlar buraya geliyor geliyorlar. Bir hayalet gibi, kimseye görünmeden, kimse fark etmeden…

Erkeklerin hepsi oldukça utangaç. Sürekli olarak karanlık tren garında ellerindeki kibritleri, çakmakları yakıp duruyorlar. Bu aslında birbirlerine verdikleri bir işaret. Bu sayede birbirlerinin dikkatini çekmeye çalışıyorlar.

Burası bir tren garı değil,

Burası toplumun bu insanlara verdiği erkeklikten arındıkları bir yer.

Burası toplum tarafından tamamen baskılanmış olan insanlar için aslında bir cennet. Burada içinde sevişilen tuvaletler bile aslında onlar için birer beş yıldızlı otel.

Burası sadece insanlardan değil, insanların onlara dayattığı her şeyden uzak oldukları bir yer.

Uzaklarda bir tren garı aslında geyler için özgür bir dünya,

Burada birbirleri ile anlaşan geyler tuvalete gidiyorlar. Küçük karanlık ve kötü kokan tuvaletlerde birleşerek birbirlerinden ayrılıyorlar.

Ve ben buradaydım,

Kendi kaderimden kaçamadığım için mi yoksa burayı ok merak ettiğim için mi bilemiyorum.

Birileri bana saatin kaç olduğunu “sordu”, kimileri gözümün içine dikkatlice baktı. Etrafta genelde 30 yaş üzeri erkekler var.

Şunu düşünüyorum, kendimi şu düşünce ile yargılıyorum;

Yaşadığım şehirde ipek çarşaflar içinde bir kadınla sevişmek varken ben tuvaletlerde sevişmeye mi layığım? Burası benim hak ettiğim yer mi? Neden bir kız arkadaşım varken ben buradayım?

Aklıma bir cevap geliyor tüm sorular için: toplumsal cinsiyet yüzünden ben buradayım. Toplumun baskısı yüzünden buradayım/yız.

Ben/biz buraya layık değiliz aslında. Ancak toplumun baskısı başkentten kilometrelerce uzakta varoş bir tren garının pis tuvaletlerine itiyor bizi…

Bir tren garı, erkeklerin kaybettikleri yer…

Eşcinsellik ve kadın düşmanlığı - 2

2011-08-12T02:29:00.001-07:00

Onun hayallerini dinliyorum.

Aslında erkeklerle çok fazla ilişki yaşamamış bir gey o.

Hala bir kız arkadaşı olduğunu söylüyor. Bir cinsel beraberlikleri var mı henüz bilmiyorum. Bu konuyu sormamda…

Onun hayallerini dinliyorum;

İkimiz beraber bir cafeye gideceğiz. O kız arkadaşını da çağıracak. O beni sevgilisine en yakın “arkadaşı” olarak tanıtacak. İkimiz onunla masanın bir tarafına oturacağız ve sevgilisi karşımızda oturacak.

Daha sonra onunla alay etmeye ve onu aşağılan şakalar yapmaya başlayacağız.

İkimiz birbirimize o kadar yakın olacağız ki o yavaş yavaş kıskanmaya başlayacak.

Ve en sonunda kız arkadaşının hayatından birden hiçbir açıklama yapmadan çıkacak…

Bana anlattığı hayali aynen bu…

Ve bu hayali şu sözler ile bitiriyor: “Kadınlara hayır!”

Ben bu hayalde yer alamam…

Melek Argus–3

2011-08-03T12:14:00.001-07:00

“Bana yardım edecek misin?”

“Yine oldu değil mi?”

“Evet, ancak bu sefer çok ama çok farklı…”

“Hımm, anlıyorum…”

“Lütfen bana yardım et, n’olur değiştir beni…”

“Peki, sen tam olarak ne istiyorsun?”

“Ben ondan kurtulmak istiyorum!”

“Sana yardım edeceğim ancak öncelikle şunu anlamalısın. Ben senden binlerce kilometre uzakta aslında senin hayatında pek bir şey değiştiremem. Sen kendi hayatını kendin değiştireceksin. Ben sana sadece bir yol göstereceğim. Eğer bu yolu takip edersen evet kurtulacaksın. Ama dediğim yoldan biraz bile saparsan eskisinden daha kötü olacaksın…”

“Bunu istiyorum, ben kurtulmak istiyorum, lütfen kurtar beni…”

Taraf değiştirmek

O bana kısa da olsa şu anda yapmam gereken tek şeyin taraf değiştirmek olduğunu yazdı. Bununla iki şey demek istiyordu: Öncelikle kendi tarafıma geçmek ki bu artık bu ilişki için değil kendim için çabalamam gerektiği anlamına geliyordu. İkinci olarak artık iyi olmak yerine kötü bir insan olmayı öğrenmem gerekiyordu.

“Sana bu gece bir mail yazacağım… Onu oku…”

“Bekleyeceğim…”

Ve bana yazacağı o mailin hayatımı değiştireceğini kim bilebilirdi ki?

Hayatımın değişim noktasındaydım…

Eşcinsellik ve kadın düşmanlığı…

2011-08-02T05:46:00.001-07:00

Eşcinsel erkekler kadınlardan nefret mi eder?

Bazı insanların söylediği bir söz vardı: “Eşcinsel erkekler aslında kadınlardan nefret eder!”

Bu kişilere göre eşcinsel erkekler bilerek veya bilmeyerek kadınlardan nefret eden insanlardı.

Bu söze hiç ama hiç inanmamıştım. Dünyadaki hiçbir nefretin veya sevginin insanın cinsel yönelimi üzerinde bir etkisi olacağına inanmazdım.

Bursa’da yaşayan ve uzun zamandan beri görüştüğüm ancak kendisini hiç görmediğim o adam sanırım kadınlardan nefret ediyor. Daha eşcinselliği kadınlardan intikam almak için kullanıyor gibi görünüyor.

Ona dürüst oldum…

Ve şu anda bir kadınla fiziksel bir beraberliğim olduğunu anlattım. Aslında onunda “takıldığı” bir kız arkadaşı varmış. Bana sürekli benimle birlikte olmak istediğini, kadınların gözünün yaşına bakmadan terk etmemiz gerektiğini söylüyor…

Anlayamıyorum…

Bir erkek eşcinselliği kadınlardan intikam almak için nasıl kullanabilir?

Sanırım bu bir çeşit kişisel tercih.

Melek Argus - 2

2011-07-30T13:10:00.001-07:00

Bu yazı Sevgili dostum ve arkadaşım Leyla’ya adanmıştır: Dik duran insanlar için…

1.Gün

Hayır, olmuyordu…

Bu sefer olmasına izin vermeyecektim. Eğer bu seferde olursa bunun altından kalkamazdım…

İş yerindeyim.

Aslında nerede olduğumun ne önemi var? Aklım başa yerlerde…

Yerimde duramıyorum. Panik içerisindeyim. Şunu soruyorum kendime “Eski yanlış kendini yeniden tekrar mı edecek? Ben yeniden bir aşk acısıyla mı karşı karşıya kalacağım?”

Ben yeniden kendimi canlı canlı gömecek miyim?

Tüm toplumla bağlantımı kesip yas içinde mi yaşayacağım?

Hayır, bunun olmasına izin veremem.

Bir an içinde bulunduğum duruma bakıyorum. Aradan geçen yıllara rağmen kendimi yeniden tekrar etmişim. Kendime ihanet edip amacımdan sapmışım…

Her şey yanlışmış,

Aşık olduğum kişi,

İlişkimiz,

Hayat bakış açım ve benim tüm bunların üzerine inşa ettiğim şeyler…

Hayır, n’olur bu sefer olmasın. Bu sefer bunu yaşamayayım…

Bu duyguyu biliyorum. Ezilme duygusu bu nefes alamama duygusu. Eğer bir başlarsa yıllarca bitmeyecek. Bittiği zaman da pişmanlığı devam edecek. Pişmanlığı bittiğinde ise be benden gitmiş olacağım. İçimde umut kalmayacak, kendimi kendime küstüreceğim. Beni var eden ve kimliğimi kurduğum şeylerden uzaklaşmış olacağım.

Hiçbir umut yok…

Hiçbir…

Ve bir anda Melek Argus Gtalk’a girdi…

No Woman No Cry?

2011-07-30T09:47:00.001-07:00

Eskişehir’e döndüm…

Başladığım yerdeyim.

Hayatın sürekli olarak kendini tekrar ettiğini artık biliyorum. Buradayım ve mutluyum.

Sadece arkamda bıraktıklarım için üzülüyorum. Andre için, onun sevgisi için, bana karşı olan duyguları için…

Buraya geldikten kısa bir süre sonra arada sırada cinsel birlikteliğim olan o kadınla buluştum. Aslında onunla arkadaşlık anlamında pek bir şeyimiz kalmadı sanırım. Çünkü eski paylaşımlarının yerini artık sadece sevişme alıyor.

Birkaç gün önce Avrupa’da erkeklerle sevişen bedenim burada bir kadına teslim oluyor. Evet, duygusuzca sevişiyorum belki ama artık kişiler, olaylar ve olgular üzerine duygu yüklemeyi çoktan geçtim. Bu sadece sevişme için yaşadığım anlamına gelmiyor elbette. Ama artık kendime aşık olarak yaşıyorum. Kendimi seviyorum ve mutlu etmeye çalışıyorum.

Bir erkek ve bir kadın,

Yeniden,

Ve sürekli…

Şunu anlıyorum; ben tek bir kişiden oluşmuyorum…

İçimde birden fazla kişi var ve ben onların hepsini de çok seviyorum…

………………………

O bir erkek,

Uzun zamandan beri yazışıyorum onunla…

Avrupa’da tatile gittiğim dönemde de internet üzerinden yazışmaya devam ettik. Ve ben Eskişehir’e dönünce sanırım daha çok yazışmaya başladık.

Emin değilim ama ondan sadece hoşlanıyorum. Sevgi namına içimde bir şey yok. Bana çok yakın bir yerde, Bursa’da yaşıyor…

Ona hayatımda şu anda cinsel anlamda görüştüğüm bir kadın olduğunu söyledim. O ise bana çok ilginç bir cevap verdi: “Benimde bir kadın sevgilim var!”

Ben temel olarak hayatında birisi olan bir kişi ile ilişki yürütmüyorum. Bunu kendisine açıkladım.

O ise bana buna benzer bir şey söyledi: “Eğer benimle görüşmek ve birlikte olmak istersen sen de o kadınla görüşmeyeceksin!”

O temel olarak kadınlardan çok acı çekmiş bir erkek. Bana “No Woman No Cry” dedi. Ona göre en iyisi erkelerle yaşanan “erkekçe” ilişkilermiş…

Ne bir erkek için bir kadını, ne bir kadın için bir erkeği terk edeceğim. Bu eski tuzağa düşmeyeceğim…

Erkeklerin erkekler ile mutlu olacağına inanmak?

Bu sefer olmayacak…

Bu kadar kolay olmayacak…

Melek Argus

2011-07-28T00:44:00.001-07:00

Sizi biri ile tanıştırmak istiyorum.

Aslında ondan uzun zaman önce bahsetmem gerekiyordu belki.

Bilen bilir ama bilmeyenler için bir not. Bu yıl ben büyük bir iş gerçekleştirdim: Bir çeşit devrim, kendini yıkma, yıktığını yenileme ve yenilenin üzerine başka bir insan kurma işi…

Ama bu iş birden olmadı, kendiliğinden olmadı. Devrim için sistemin çökmesi gerekiyor… Büyük bir darbe alarak yıkılması ve enkazında kalanların ezilmesi gerekiyor. Ezilme öyle bir şekilde olmalı ki altında kalanla şeylerin ışık görmeden uzun süre karanlıkta kalması ve umudunu yitirmesi gerekiyor.

Hepsini yaşadım. Eski yanlışların altında ezilenler birer birer umutlarını yitirdi. Ve bir daha ışık görmeyeceklerini sandı…

Ve ben yeni bir sistem, yeni bir Oko yaratmaya çalışırken birden o çıktı karşıma…

Bir melek…

Sizi onunla tanıştırmak istiyorum: Melek Argus

Bu melek benim hayatımı bir şekilde kurtarmış bir melektir. Şu anda olduğum ve hayatımdan mutlu olmamı sağlayan melektir. Geceleri beni uykumdan uyandıran ve hayatımı değiştirmek için bana güç veren melektir.

Onuna tanıştığımız günü hala çok iyi hatırlıyorum.

Orta Avrupa’da okuduğum dönemde fakültemizin üçüncü katında bir hocayı bekliyordum. Yavaşça o da geldi. Onunda birilerini aradığı aslında çok belliydi. Bana yaklaştı ve hocayı sordu. O zaman başladı dostluğumuz.

O bir melekti…

Şeytanla girdiği savaşı kazanmış ve galip gelmiş bir melek. Yıllarca sevdiği adam tarafından aldatılmış, kullanılmış ve bir köşeye atılmaya çalışmıştı. Herkesin inanamadığı derecede kötü olaylara maruz bırakılmıştı. Hem de o “sevdiği” adam tarafından.

Ama o bir savaşa girdi. Düşmanı dize getirdi, onu hayatından sildi ve güçlü olarak yaşamına devam etti. Böylesi bir gücü kimse beklemezdi sanırım.

O güçlü bir melekti…

Ve ben burada gün gün onun beni nasıl değiştirdiğini anlatacağım.

Andre’nin mutlu etmeyen sevgisi…

2011-07-22T12:22:00.001-07:00

Ondaki gerçek sevgiyi gördüğümde mutlu olmuyorum. Tersine üzülüyorum. Çünkü geçmişte bana 'sevgi' olarak gösterilen şeyin aslında gizlenmiş nefret olduğunu ve beni ne kadar yaralandığımı fark ediyorum...

Andre ona yaptığım bütün o konuşmaya rağmen bana hala sevgi gösteriyor…

Nedenini anlamıyorum….

Fetiş…

2011-07-16T11:39:00.001-07:00

Avusturya’dayım.

Aslında uzun zamandan beri buraya gelmek istiyorum. Özellikle Viyana’nın renkli gece hayatını çok merak ediyordum. Uzun süren bir tren yolculuğundan sonra bu kente ulaştım.

Burası LGBTT bireyler için oldukça şanslı bir yer. Daha tren garında normal Viyana haritasının yanında eşcinseller için hazırlanmış özel bir şehir haritası bulunuyor.

Buraya geldiğimin üçüncü günü Avrupa2nın en çok bilinen fetiş kulüplerinden birine gitmeye karar verdim. İnternetten Pazar akşamı bir parti yapılacağını öğrendim. “Çıplak Fetiş Partisi”

Çok uzun aramalarının sonunda kulübü buldum. Kulüp tam olarak Avusturya’da Misyonerlik faaliyetlerini yürüten kurumların bulunduğu caddedeydi. Ne büyük bir tezat!

İçeri girdiğim anda dikkatimi çeken ilk şey karanlık oldu. İçerideki ışıklar oldukça loştu. Girişte benden elbiselerimi çıkarmamı ve masada bulunan plastik bir poşete koymamı istediler. Söyleneni yaptım. Polis üniforması giymiş olan kulüp sahibi boyalı bir kalemle sol omzuma bir numara yazdı. Bu numara hem verdiğim siparişler için kullanılacak hem de çıkarken bana elbiselerimin verilmesini sağlayacaktı.

İçeride birçok büyük ekran televizyonlar vardı. Her birinde fetiş gay pornosu oynuyordu. İçerisi vücutlarını dövmeler ile süslemiş erkeklerle doluydu. Tam üç katlı olan binanın sadece herkesin oturup içki içebildiği salonu aydınlatılmıştı. Geri kalan bütün bölümler aşırı şekilde katanlıktı. Bu karanlık odalar içerisinde erkeklerin ne yaptıklarını tahmin edebiliyorsunuzdur sanırım.

Ancak burada basit bir sevişmeden seks oyuncaklarının kullanıldığı, insanların sevişme içinde çeşitli rollerinin olduğu, ellerin bağlandığı, ayakların yalandığı, insanların birbirlerinin üzerine işediği, basit elektro şok cihazları elleri bağlı olan mazoşist gaylere elektrik verildiği “cinsel ilişkiler” yaşanıyordu.

İçerisi aslında tam bir et pazarıydı. Sevişen iki kişi kendi partnerlerinden daha çekici birini buldukları anda hemen sevişmeyi bırakıyor ve yeni gelen çekici kişiye doğru yöneliyordu. Burada duygusallığa, mantığa yer yoktu. Burada önemli olan şey roller ve insanların rollerine ne kadar sadık kaldığıydı.

Katanlık odalarda gezerken hastanelerdeki jinekologların muayene için kullandığına benzer bir masaya yatırılmış bir adam gördüm. Adam bacaklarını sonuna kadar açmıştı. Yaklaşık olarak 20 yaşlarında olduğunu düşündüğüm partneri kolunu yarısına kadar bu adamın anüsüne sokmuştu…

Hayır, bu sevişme değildi… Olamazdı…

Bir diğer oda ise tamamen tuvalet şeklinde döşenmişti. Ancak tuvalet olarak kullanılan klozetlerin altı boştu. Buraya geçip uzanan bir erkeğin üzerine üç kişi yan yana oturarak dışkılıyabiliyordu. Tabi uzanan erkeğin bu dışkıların tadına bakması da isteniyordu…

İçeride böylesi şekilde davranan erkekler işlerini bitirince yavaşça toparlanıyor ve dışarıdaki hayatlarına kimileri eşlerinin çocuklarının yanına dönüyordu…

Buradaki “köleler” ailelerinin yanında birere baba oluyor, buradaki vahşi “efendiler” normal hayatta birer doktor, öğretmen ve psikolog oluyordu…

Evet, herkesin içinde sakladığı karanlık bir yüzü var…

Ben Avusturya’da o karanlık yüzlerin kesiştiği bir yeri görüm…

Andre’nin Karşısında…

2011-07-16T03:13:00.001-07:00

Ve bugün sabah beraber kahvaltı ettik. Onun evinin güzel bahçesinde.

Dün buraya yazdıklarımın hepsini ona elimden geldiğince çevirdim.

Ona artık eskisi gibi aşık olmadığımı söylediğim. Benim için zordu aslında bunu yapmak. Sanki ona haksızlık yapıyormuşum gibi hissettim. Ama daha sonra asıl bunu yapmazsam ona karşı büyük bir haksızlık yapacağımı düşündüm.

Beni dikkatle dinledi. Belki de hiç olmadığı kadar. Ben ise önceleri yavaş ve zor başlayan konuşmayı birden hızlandırmıştım. Sanki kelimler ağzımdan çıkmak için yarışıyordu. Sanki içimde bir yerler bu konuşmayı yapmak için yıllarca beklemişti.

Ne kadar zaman sonra sustum bilmiyorum. O bana bakıyor yüzünde hiçbir duygu işareti olmadan beni dinliyordu. Bana çok derin bir bakış attı…

Ve bana inanmadığını söyledi.

Basit, kısa ve önemli bir cevaptı benim için…

O, bana inanmıyordu?

Bir an acaba davranışlarımla ona umut mu veriyorum diye düşündüm…

Hayır, böyle bir şey olmamıştı. Ben sadece hissettiklerimi ona en çıplak şekliyle anlatmıştım. O ise buna inanmamıştı…

Yeniden önümüzde duran kahvaltıya baktım…

Bardağımdaki kahve soğumuştu…

Andre’ye…

2011-07-15T10:45:00.001-07:00

Sana uzun zamandan beri söylemek istediğim bir şey var Andre,

Keşke bu satırları okuyup anlayabilecek kadar Türkçe biliyor olsaydın.

Birkaç yıl önce senin ülkene okumaya gelmiştim. Ve küçük bir barda başlamıştı aşkımız seninle. Çelişkili, bazen çok sıcak ama sevgi dolu bir aşktı. Ben birçok şeyi hep senden öğrendim belki. Bir eşcinsel ilişki yaşamanın en ince detaylarını senin bedeninde keşfettim. Aslında sadece sana değil senin kokuna bile aşıktım. Sırf senin kokun bende kalsın diye Türkiye’ye dönerken bir ceketini almıştım senin.

Ve Türkiye’ye döndüğümde ilk birkaç ay kendime gelememiştim bir türlü. Her yerde sen vardın, her şeyde sen vardın ve sen hayatımın tam ortasındaydın. Herkese senden bahsediyordum. Bütün yazdığım mailler sanaydı. Senden gelen her maili satır satır okuyordum.

Araya başka bedenler girdi. Ancak ben senden hiç kopmamıştım. Sen bunca yıl bana sadık kalmıştın ama ben sana sadık kalamamıştım. Aslında diğer bedenlerde aradığım belki de hep sendin…

Aradığımı bulamadım. Sen hep aklımın bir köşesinde o güzel gülüşünle bana bakan çocuktun. Ve ben hayatımı bile sana adayabilecek kadar seni seven, senin uğruna çok sevdiğim bir kadından vazgeçmiş o Türk öğrenciydim işte. Beynimin bir yerlerinde hep bu düşünce vardı: bir gün sen ve ben bir araya geleceğiz ve her şey geçecek. Sen benim bedenim üzerinden geçen aşkların kirlerini alacaksın ve beni temizleyeceksin. Sonra her şey düzelecek. Senin o güzel evinde ikimiz belki de yaşlanacağız. Konuşurken kahkahalarımızdan insanlar rahatsız olacak yine. Sen bana ait olacaksın ve ben de sana. İkimi bir olacağız.

Bugün yeniden senin ülkendeyim Andre,

Şu anda senin evinde, senin çalışma masanın üzerinde yazıyorum bu satırları. Ve içeride, salonda oturmuş televizyon izliyorsun. Cam mavisi gözlerin her şeyden habersiz…

Senin ülkendeyim,

Çok uzun zaman sonra yeniden.

Çok bedenden sonra yeniden.

Buraya gelebilmek için birçok beden geçmesi gerekiyordu hayatımdan. Onlara sadece beden diyorum çünkü onlara artık bir kişilik atfetmiyorum. Onlar aklımın bir yerlerinde birer beden olarak varlar. Bir isimleri yok, bir kişilikleri ve bir değerleri yok benim için…

Onlar artık sadece beden Andre, senin ve benim üzerine hiçbir anlam inşa edemeyeceğmiz birer beden sadece.

Bize neden bir isim verilir biliyor musun Andre?

Herkesten farklı olarak üzerimize bir anlam inşa edilebilmesi için.

Ben senin üzerine çok büyük anlamlar inşa etmiştim.

Senin ile ilgili olarak sorun senin bedeninde veya bana binlerce kilometre uzakta olmanda değildi. Benim senin üzerine inşa ettiğim anlamdaydı Andre…

Bugün bunu anlıyorum…

Buraya, bu ülkeye gelmemdeki amaç sen değildin.

Ben buraya bir bütünlüğü takip ettiğim için geldim, bir eksikliği tamamlamaya çalıştığım için değil.

Aradan geçen zaman içinde bir eksikliğin yerini başka şeylerin aldığını görüyorum Andre,

Başka şeylerin,

Senden uzak kaldığım dönemde seni çok sevdiğimi sanıyordum.

Sevdiğimi, özlediğimi, önemsediğimi,

Bugün burada sana bakınca aslında benim içimde bazı şeylerin düşündüğümden çok daha farklı olduğunu anladım.

Ben artık sana aşık değilmişim.

İçimde sana karşı sadece bir sevgi var ancak bu aşk değil. Eskiden olduğu gibi senden ayrı kalmaktan korkmuyorum.

İçimde bir şeyler değişmiş, ben değişmişim, hayata bakış açım değişmiş,

Ve sen benim hayatımda sadece önemli birisin, sevdiğim biri.

Ama aşk dersen o benden çok uzaklarda bir yerlerde sanırım…

Buradayim

2011-06-27T23:59:00.000-07:00

Ilk gunden notlar;

Evet, buradayim. Uzun zamandan beri hayal ettigim bu yerde kendimle basbasayim. Ne kafami carpacagim bir duvar, ne kalbimde beni biryerlere baglan bir ask var. Benim icin onemli olan iki kisi ile gorustum. Birisi uzun zaman boyunca asik oldugum o adam, digeri ise asktan dondugum hayatim icin cok onemli olan bir kadin.

Bugun 27 yasinda bu ulkede hissettigim sey eskiden taptigimi bugun tasladigim.

Her ikisini de bir arkadas olarak seviyorum. Bana ifade ettikleri seyler sadece guzel anilar ve birkac iyi hatira...

Ask benden cok uzak bir yerlerde...

Ben kendimden cok uzak biryerdeyim...

Sevgiler,

Oko

Not: Turkce karakter kullanamadigim icin ozur dilerim. Bulundugum ulkede kendi bilgisayarimi kullanamiyorum!

Tatile çıkıyorum…

2011-06-25T02:00:00.001-07:00

Sevgili dostlarım ve okuyucularım,

Kısa bir süre burada olmayacağım. Pazartesi günü Orta Avrupa’da okuduğum o küçük ülkeye gidiyorum.

Yıllar sonra, yıllara rağmen…

Orası benim için bir çok şeyin başladığı yer. Kendimi kabullendiği ve mutlu olduğum yer. Aşık olduğum yer, seviştiğim ve sevildiğim yer.

Ancak oaraya birilerini görmeye eski aşklardan medet ummaya gitmiyorum. Amacım sadece gezmek. Ve bu süre içinde elimden geldiği kadar çok yazmaya çalışacağım.

Sevgiler,

Bir kadınla Sevişmek…

2011-06-22T10:37:00.001-07:00

Önümde bir kadın var,

İkimizde çıplağız,

Ve burası onun yatak odası… Gözlerinde bana karşı istekli bir bakış var. Konuşmasa bile ne dediği çok rahat anlaşılıyor: “Beni özlemiş!”

İkimizin bedenleri birbiri ile daha önce yüzlerce buluşmasına rağmen sanki şu anda ilk kez birbirlerini görüyor gibi. İkimizde biraz utangaç, azıcık mahcup, azıcık şehvetliyiz.

Onun bedeni sanki yıllardır görmediğim bir şehirde yeniden gezmek gibi. Bildiğiniz yerleri yeniden görmek sizi şaşırtıyor…

Onun ile öpüştük. Erkeklerden farklı olarak dudaklarıma batan bir sakal olmadı. Birden garip geldi bu bana… Ama modumun değişmesi uzun sürmedi.

Ondan birkaç yıl önce ayrılmıştım. O zamanlar bana aşıktı bunu biliyordum ancak sevgili değildik. Ben ise onu bir erkek ile olan ilişkimden ötürü bırakmıştım. Aynı zamanda o dönemde kendisine ait çok derin sorunları vardı. Üstelik evliydi…

Evli biri ile olan ilişkiler her zaman zordu, hala da zor…

Ama o gün birbirimizi hiç sorgulamadık. Ne o bana nereden geldiğimi ve nereye gideceğimi sordu ne ben ona kalbinde kimin olduğunu…

Onun ile sevişirken sık sık duruyorduk, birbirimize bakıyorduk.

Bakmak bazen en derin sevişmedir…

Bakmak bazen en derin aşktır…

Birden bana bağırdı: “Prezervatif!”

Evet ya,

Bir kadınlayım… Hamile kalabilir…

Sanırım hala erkeklerle sevişme modundayım diye düşündüm birden. Onun bedeninde bir sevgi buldum birden. Kadınların şu erkeklere aktardığı türden. Hani “Sana ne olursa olsun gel göğsüm de ağla” diyen sevgi. Sorgusuz, yumuşak, merhametli ve kabul eden…

Şunu hissediyorum: “Sevişmede önemli olan beyinlerin birleşmesi aslında. Bedenlerin kaç kere birleşip beyinlerin hiç birleşmediği ‘sevişmeler’ gördüm ben…”

Ne kadar seviştik hatırlamıyorum. Saatlerce belki de… Elim onun vücudunda gezerken erkeklerden farklı olarak hiçbir kıl batmıyordu tenime. Teni yumuşak ve güzel kokuyordu. Boşaldığımızda onun göğüsleri üzerinde uzanıyordum. O ise benim başımı okşuyordu…

Akşam o ve oğlu ile birlikte yemeğe gittik…

Her şey güzeldi…

Kolera Sevemedim Vedaları

2011-06-18T06:53:00.001-07:00

Kolera Sevemedim Vedaları

Genç biseksüele öğütler

2011-06-18T06:48:00.001-07:00

Asla geri adım atma,
Aşık olma,
Olayların ve hayatın seni çok etkilemesine izin verme,
Her şeyi içinde yaşa, önemli olan senin içinde tuttuğun hayatındır. Orası kötü olursa tüm dünya cennet olsa bile sen sadece cehennemi görürsün,
Sözlerini tut,
Acı çekmekten korkma,
Acıya bağışıklılık kazanmak zaman alan bir şeydir unutma,
Gurur gereklidir elbette gurur duyacağın bir şey varsa,
Kendi değerini bil, kimseye gerçekte öyle olsalar bile kendinden fazla değer verme,
Hayatta yapabileceğin en büyük hata başkalarına kendinden daha çok değer vermektir,
Kendin ve sevdiğin kişi arasında kaldığında sadece kendini düşün,
Sevmekte karşındakinden hep bir adım geride ol,
Gidebileceğini göster,
Asla ama asla bir kere bile olsun karşıdakinin kazanmasına ve üzerinde hakimiyet kurmasına izin verme, bu psikolojik bir eşiktir. Bir kere aşıldı mı geri dönülmesi imkânsızdır,
Hayatında birçok konuda sanki o yokmuş gibi yaşa,
Acımasız olmayı bil,
Kimseye bağımlı olma. Para ile ilgili konularda sıkıntın varsa “davetlerini” kabul etme,
Kendin hakkında çok şey anlatma,
Kendini koru,
Sevginin mantığın önüne geçmesine asla izin verme,

I love him…

2011-06-15T13:17:00.001-07:00

Bjork Pagan Poetry

Ben gidiyorum…

2011-06-15T13:14:00.001-07:00

Biletler tamam,

Pasaportta,

Ve para da tamam…

Kısa bir süre içinde gidiyorum buradan, her şeyin başladığı yere gidiyorum. Mutluyum, huzurluyum. Orta Avrupa’da okuduğum o küçük ülkeye gideceğim. Bu sefer beni oraya götürmek için çok önemli bir neden yok aslında. Yıllardan beri oraya gitmek istiyordum ve bu sefer oldu. Gidiyorum…

Orada eski aşklarım var; Andre var, küçük meleğim var.

Hepsini göreceğim,

Hepsini…

Ancak bu sefer kimseye aşık değilim…

Sadece gezmeye gidiyorum…

Gezmeye…

Bir kadın daha gitti…

2011-06-13T13:22:00.001-07:00

Bugün en sonunda onunla konuşma imkanım oldu.

En sevdiğim mavi sırt çantam ile Eskişehir’in güzel bir caddesinde buluştuk onunla. O belki çok bilmiyor ancak ben çok uzun zamandan beri onunla tam burada ve bu şekilde buluşmak istiyordum: mesai bitimi ve güzel bir yaz ikindisi.

Eğer karşınızdaki kişi ile konuşacağınız konu temel olarak aşk ise ne yaparsanız yapın heyecanlanıyorsunuz. Kafamda birçok soru vardı;

“Acaba uzun zaman sonra bir kadın ile nasıl olacak?”

“Bir kadına nasıl davranılması gerektiğini unutmuş olabilir miyim?”

İşin kötü yanı hepsi de cevapsızdı. Beni öldüren asıl şey belirsizlikti…

Belli olmayan bir süreç…

Temel olarak ilk başta ona kendimi tanıttım. Ondan hoşlandığımı söyledim. Basit ve net bir dil kullandım…

Belki biliyordu ama üzerine basa basa birkaç kez biseksüel olduğumu belirttim. Ancak bunu yaparken kendi özgeçmişimden bahsettiğim süreçte çok basit bir detaymış gibi verdim. Bir itiraf havasının oluşmasını istemedim.

Önce durdu ve biraz düşünmesi gerektiğini söyledi. Ancak suratıma çok garip bir şekilde bakıyordu. Ona eğer aklında bir soru varsa sorabileceğini söyledim. Sormadı. Sadece önünde duran birayı içti, zayıf ellerinde küçük bir titreme hissettim. “Evet” dedim o an kendime “bir şeyler yolunda gitmiyor!”

Ve gitmedi de…

Az önce beni aradı ve her şey için çok teşekkür etti.

Bir kadın da böylece gitmiş oldu,

Bifobiye yenilmiş oldu…

Ben bir papazım…

2011-06-13T11:22:00.001-07:00

Ben bir papazım,

Ve sen ölü bir şekilde benim önüme getirileceksin,

Önümde bulunmanın nedeni günahların olacak,

Hani İncil derdi ya;

“Günahın bedeli ölümdür!”

Ölüm aslında bir sorgudur,

En acı şakadır,

Ve aslında bir lanettir…

Ben bir papazım,

Ve sen bana getirileceksin,

Herkesin gözünde son bir umut dileyen bir bakışla,

Ama seni bu lanetten kurtaramayacağım ben,

Nazik bedenin son bulmuş olacak,

Lanetli ismin unutulmuş,

Ve sen bitmiş olacaksın!

Ve sen ey eski ve eksik aşk,

Önüme getirileceksin,

Bir daha kimseyi üzemeyeceksin,

Bir kadına açılmak: Bir

2011-06-12T12:44:00.001-07:00

Söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum,

Aslında konuşmayı bilmeyen bir erkek değilim,

Bir kadınla bu şekilde çok kez konuştum,

Ancak bu sefer biraz farklı,

Ben utanıyorum…

Sana kendimden bahsetmek isterim önce,

Hatta mümkün olursa çocukken en çok sevdiğim oyuncakları anlatarak başlamak isterdim,

Ancak o kadar vaktimiz yo ne yazık ki,

Hayat bize çoğu zaman çok önemli anlarımızda bile birkaç dakika veriyor,

Ne kadar cimri değil mi? Ne kadar kendini beğenmiş?

Ne diyorduk? Veya demeye çalışıyorduk?

Sana kendimden bahsetmek isterim,

Ben üstünde birçok insanın tozu olan biriyim,

Onlara ait çok şey var üstümde,

Kokuları, aşkları, yalanları ve günahları,

Ancak içimde aşka dair bir kalıntı yok,

Ve bir sürede orada bir şey olsun istemem…

Hayır, aşka tövbeli değilim,

Sevmeye karşı bir limitte koymadım kendime,

Veya acı çekmeye birilerinin yasını tutmaya da adamadım kendimi,

Ben hala benim, değişmedim,

Sadece her gün biraz daha kendim oldum, kendim gibi oldum,

Kendime benzedim…

Ben bir erkeğim,

Kısa süre önce kendim gibi erkekler ile aşk yaşamış,

Bir erkek…

Ben bir erkeğim,

Kısa süre önce kadınlarla aşklar yaşamış bir erkek,

Bir süre önce bir et savaşını kaybederek kazandım,

Kendime ait olan savaşlardan aslında en zorunu kazandım,

Kendimi dize getirdim…

Şimdi karanlığın geçmeye başladığı saatlerdeyim,

Kaygan bir zemin üzerinde koşmaya çalışan Oko değilim,

Sanma ki erkeklerle olan da geçecek veya kadınlarla olan da,

Ve bir gün gelecek o yatağımda tek kişi ile kalacağım ve orada erkekler olacak…

Ben böyleyim, bu şekilde yaratıldım,

Aslında biliyor musun kendimle olan savaşı kazandıktan sonra şunu da anladım;

İnsan denilen yaratık meğer tek başına yatmalıymış!

Acıya dayanmış ve onu yenmiş biri olarak söylüyorum,

Her şey aslında bir ile başlıyor,

Kilo alıp vermekte aslında o bir gram ile başlıyor,

Korkaklık veya cesarette o ileri veya geri atılan bir adımla başlıyor,

Ben sana karşı bir adım attım şimdi,

Kendime karşı,

Bize karşı,

Bir,

Sadece bir!

Senden bir aşk istemiyorum,

Bana aşık olman gibi megaloman bir iddianın da peşinde değilim,

Tüm bunları söylerken bir rüzgar gibi beni serinlettikten sonra kimin bedeninde estiğinin önemi yok da demiyorum,

Veya hayatında fırtına da olmak istemiyorum,

Ben esmek istiyorum,

Bir öğlen vakti aklının bir köşesinden esmek,

Kalbinin çok çarptığı bir anda içinden mutluluk ile esmek,

Bedeninde fırtınaya dönüşmeden,

Gözünün yağmurlarını dökmeden,

Ben esmek istiyorum…

Ve şimdi ey sen sonbahara benzeyen bir yazda karşıma dikilmiş kadın,

Bir karar vermelisin,

Sen de beni ister misin?

Tüm farklılıklarıma rağmen beni kabul eder misin?

Vereceğin cevap ne önemli benim için bir bilsen,

Çünkü farkında olmadan aslında benim en önemli soruma cevap vereceksin!

Çünkü felsefe tarihinin en büyük sorusu intihar edip etmemek değildir,

Biseksüel olup olmamaktır,

Eşcinsellikten “kurtulmak” için kadınları kullanmak

2011-06-11T02:45:00.001-07:00

“Tanrı aşkına kim gay olmak ister ki? Hemen hemen bütün gayler hayatlarının bir bölümünde bu yüzden bir kadınla birlikte olurlar. Bunu denerler, kurtulmak için. En azından kurtulmayı denerler. Ama görüyorsun ki bu yöntem pek işe yaramıyor.”

Orta Avrupa’da küçük bir ülkede okuduğum dönemlerde bir gece eşcinsel ve biseksüel arkadaşlarım ile dışarı çıkmıştım.

Küçük ancak oldukça eski bir barda içiyorduk. Konu sürekli olarak seks etrafında dönüyordu.

Gayler ve seks…

Vazgeçilmez bir konu…

Bir süre etrafımda konuşulanları merakla dinledim. Hemen herkes eski partnerlerinden bahsediyor nasıl seviştiklerinden konuşuyordu. Ancak kullandıkları dil içinde garip bir nokta olduğunu fark ettim. Bazıları eski sevgililerinden bahsederken kadın adları kullanıyorlardı.

Garipti!!!

Bu noktada tüm cesaretimi toplayarak bir sordum: “Siz kadınlarla da mı yattınız?”

İçlerinde aşırı şekilde feminen olan bir gay bana “Sen hiç kurtulmak için yapmadın mı?” dedi.

Elete kadınlarla birlikte olmuştum. Ancak o sırada masanın etrafındaki gayler sanki bana çok saçma bir şey sormuşum gibi bakıyorlardı.

İçlerinde söz alan gruba göre biraz yaşlı sayılan gaylerden biri bana dönerek: “Oko, sizin ülkenizde nasıl bilmiyorum ama burada kimse gay olmak istemez. Tanrı aşkına kim gay olmak ister ki? Hemen hemen bütün gayler hayatlarının bir bölümünde bu yüzden bir kadınla birlikte olurlar. Bunu denerler, kurtulmak için. En azından kurtulmayı denerler. Ama görüyorsun ki bu yöntem pek işe yaramıyor. Ama şansımızı denemek gerektiği de bir gerçek!” dedi.

O an birçok gayin aslında hayatının bir döneminde sırf “kurtulmak” için kadınlarla birlikte olduğunu anladım…

Onlar acaba kaç tane kadının hayatını mahvettiklerini hiç düşünmüşler miydi?

Kendileri “kurtulmak” için üstlerindeki sıkıntıyı kadınların üzerine bırakmaya hakları var mıydı? Ya bu ülkede sırf toplumun baskısı için evlenen gayler. Onlar hem kendi hem de bir kadının hayatını mahvetmiyorlar mı? Bu bencillik değil mi?

Ancak bir biseksüel olarak ben farklıydım…

Ben şu anda hoşlandığım kadının beni bu şekilde algılamasından çekiniyorum!

Kadın ve Bifobi

2011-06-11T00:36:00.001-07:00

Bir kadına cinsel yönelimimi açıklamaya karar verdim. Ve ben bu kadından hoşlanıyorum.

Aslında şu anda çok büyük bir hata yaptığımın farkındayım. Öncelikle berbat bir “ilişki” den çıktım. Aslında bu dönemde kimse ile birlikte olmayı düşünmüyorum. Bunu şu dönemde yanlış kararlar alarak karşımdakine zarar vermemek için yapıyorum.

Öyle ya bir insan bir trafik kazasından çıktığı zaman kısa bir süre de olsa bilinci yerinde olmaz. Ne yaptığını bilmez ve çoğu zaman doğru kararlar alamaz. Ben şu anda en azından karşımdaki insanlara zarar vermemek için bu şekilde davranmayı uygun görüyorum.

Evet, ondan hoşlandığımı kendsini söyleyeceğim.

Hayır, bunun asla bir ilişki boyutuna geçmesine izin vermeyeceğim.

Ama burada asıl soru bu kadın Bifobiye yenilecek mi?

Çünkü geçmişimdeki bütün kadınlar şu ya da bu şekilde Bifobiye yenilmişlerdi.

Ona açıklayacağım…

Ve umarım bu sefer daha farklı olacak…

Ve bir kadın…

2011-06-10T02:33:00.001-07:00

Çok uzun bir zaman sonra ben bir kadından hoşlanıyorum. Kısa bir süre önce onunla da tanıştım. Ancak Biseksüel bir erkek olarak bir kadınla ilişkinin nasıl olacağını merak ediyorum.

Çünkü arkamda heteroseksüel insanlara göre pek “normal” olmayan bir ilişki geçmişim var.

Ve ona her ne olursa olsun cinsel yönelimimden bahsedeceğim. Onun bunu bilmeye hakkı var. Onun karşısında bir heteroseksüel rolü yapmayacağım. Geceleri “Acaba ne zaman öğrenecek?” korkusuyla uyumayacağım.

Onun ile bu hafta buluşacağım. Sanırım ondan hoşlandığımı biliyor. Ve ona bütün her şeyi açıklayacağım…

18 Nisan Günü…

2011-06-09T10:40:00.001-07:00

Bir 18 Nisan günüydü,

Hayatın henüz bana bir şeyler söylemesini beklediğim dönemlerden biriydi. İçim, dingin, için huzurlu, kendimle barışıktım…

Bir 18 Nisan günüydü…

Sabah hava güneşli ve sıcaktı…

Karşılıklı bir karmaşanın içindeydim.

Hani an olur ya o kafamızdaki soru birden çözülür, birden bir çözüm buluruz ve rahatlarız…

Gözümüzün önünde bir ışık yanıverir birden,

Veya bir ölüm haberi alırız,

O gözümüzde çok büyüttüğümüz kişi de yoktur artık onun korkusu da,

Gitmiştir, birden çözülmüştür, geçmiştir…

Kafamdaki tonlarca soruya bedel ağırlığı olan tek soru birden cevap bulmuştu.

Hala düşünürüm: acaba bu sorunun cevabı mı beni ben yapmıştı, yoksa ben kendim mi bu sorunun cevabını yaratmıştım?

Bugün düşünüyorum da acaba hayat bana en kötü cevabı mı vermişti?

Ve ben o gün bu dünyaya ait olmadığımı anladım.

Avaz avaz bağırmak istedim sokaklarda!

Ben bu dünyaya ait değilim! Değilim! Değilim! Değilim! Değilim! Değilim! Ve değilim!

Kendimi son halinde bırakıp oradan kendime baktım…

Ben hayatın muhteşem hayatsıydım.

Bunu anlayabiliyor musun?

Ben bu dünyaya ait değilim ancak bu dünyanın tam içindeyim…

Ben bu dünyaya ait değildim!

Ben bu dünyaya ait değilim!

Bunun ne kadar zor olduğunu anlayabiliyor musun?

Bir çocuk Viyana’da bu dünyaya ait olmadığını anladı,

Uçan bir kuş bile bu dünyaya aitti, yağan yağmurun o hissetmediğimiz damlası, bir ağacın yaprağı, küçük bir karınca…

Ama ben bu dünyaya ait değildim, değilim…

Burası bizim dünyamız değil işte!

Sarsıntı…

2011-06-08T14:24:00.001-07:00

Tam anlamıyla gerçek bir sarsıntı sahte ve yanıltıcı bir dengeden çok daha iyidir…

Bu yüzden gerçekle yüzleşmekten korkmayın,

Sarsıntı iyidir,

Sarsıntı güzeldir,

Üzülmek iyidir,

Sahte bir ve yanıltıcı bir dengenin üzerinde durmaktansa gerçek bir sarsıntıyı tercih ederim…

…………

Leyla’ya Bakarken…

2011-06-04T10:25:00.001-07:00

“Biz biseksüellerin bir cinsiyeti yoktur! Biz sadece sevgi arayan insanlarız ve bir ilişkide en zor olan rolü üstlenebilen insanlarız. Ve ben şu anda Leyla’nın en zor bedelleri ödediğini biliyorum. Ve biliyorum ki ödediği bedel hala yeterli değil. Canı yanıyor ve ben ona yardım etmeliyim.”

Sebebini bilmiyorum, Ancak Leyla’nın kötü olduğunu bildiğim zaman ben de kendimi kötü hissediyorum. Bunun tek nedeni sanırım ona baktığımda kendimi görmem. Kendimi, hani o kendini kötü hissedeni bir dönemler duygusal tacize uğramış, dolandırılmış, çeşitli yalanlar ile kandırılmış bir biseksüel.

Biz biseksüellerin bir cinsiyeti yoktur! Biz sadece sevgi arayan insanlarız ve bir ilişkide en zor olan rolü üstlenebilen insanlarız. Ve ben şu anda Leyla’nın en zor bedelleri ödediğini biliyorum. Ve biliyorum ki ödediği bedel hala yeterli değil. Canı yanıyor ve ben ona yardım etmeliyim.

Leyla kim peki?

Aslında hayatımda çok sık karşılaşmadığım bir insan. Eskişehir’de bir tren garında gördüğüm, İstanbul’da birkaç kez buluştuğum, evimde sadece bir kez bira içmiş bir kadın.

Ancak içimde bir yerlerde kendime en yakın gördüğüm, içimin bir parçası, yaşadıklarımın ruh ikizi olan bir kadın.

Sevgili Leyla,

Şu anda aslında nasıl hissettiğini çok iyi biliyorum,

Biliyorum ki şu anda çok mutsuzsun, üzgünsün, kendini yargılıyorsun, kadere lanet okuyorsun, geçmişi düşünüyorsun, başına gelenlere bir anlam yüklemeye çalışıyorsun, başladığın noktaya geri döndüğünü düşünüyorsun, harcadığın zamana üzülüyorsun, bundan sonra mutlu olamayacağını düşünüyorsun, kandırıldığını düşünüyorsun, bu dünyanın senin için uygun bir yer olmadığını düşünüyorsun, bu acının hiç bitmeyeceğini düşünüyorsun, bir daha baharın gelmeyeceğini hissediyorsun, bir daha kimseyi böyle sevemeyeceğini düşünüyorsun ve tüm bunları hak etmediğini biliyorsun…

Sevgili dostum şu anda ne durumda olduğunu ben biliyorum,

Kendine olan güvenini yitirdin, kandırıldın, en zayıf noktan vuruldun ve kendini zayıf hissediyorsun.

Aslında bir bakıma böyle hissetmekte haklısın dostum. Sana “kendine gel, n’olur böyle yapma, hayat çok güzel, bak her şey iyi olacak” demeyeceğim. Zaten sana bunları söyleyen kişi senin iyiliğini istemez Leyla.

Sana söyleyebileceğim tek şey güçlü olan ve kendini geliştirmen Leyla, kendini geliştirmen.

Bu dünya temel olarak tek bir şeyin üzerinde durmaktadır Leyla; güç!

Onlar bize ilk geldiklerinde aslında ne kadar güçlü olduklarımızı görerek gelmişlerdi hatırlar mısın?

Bizim gölgemizde mutlu olacaklarını düşünerek gelmişlerdi Leyla. Onlar ilk geldiklerinde yaralıydılar ve ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Ne zaman bizim gölgemizde toplarlandılar, tıpkı gelişen civcivin kendi kabuğuna saldırarak kırması gibi onlar da bizi kırdılar Leyla.

Tıpkı bir çocuğun ilk güç gösterisini annesinde göstermesi gibi.

Ve bu basit, ezilmiş ve hiçbir tedavisi olmayan kişilik bozukluğu hastaları bizi küçük görmeye başladılar. Hani şu Türk filmlerinde vardır ya, gecekondu da yaşayan kız biraz zengin olunca ilk önce varoş mahallesine hava atmaya gider. Ve ilk önce sevdiği erkeğin annesine hizmetçilik işi teklif eder!

Bu ezik insanların yaptıkları da buydu sevgili dostum. Ancak hayat çok acımasız ve oyunu kurallarına göre oynayan kazanıyor gerçekten. Sen ve ben onların hava atabilecekleri, kendilerini ispat edebilecekleri bir yer olduk.

Kimse ezilmiş, güçsüz düşmüş, hastalanmış, depresyona girmiş, kendine güvenini kaybetmiş biri ile birlikte olmaz. O’nu sevmez, istemez, arzulamaz, hatırlamak istemez.

Bu yüzden güçlü olmak zorundayız dostum. Hayatı dize getirmek zorundayız. İstiklal Caddesi’nde veya Eskişehir Adalar’da kahve içerken kahkahalarımız yine ortalığı inletmeli.

Hayatlarımızda acının yerini sevinç almalı, güven bana, inana bana kurtulacağız…

Az kaldı…

Cinsiyet Düşmanlığı

2011-05-29T13:00:00.001-07:00

Bir konu birkaç günden beri kafamı kurcalıyor: Cinsiyet düşmanlığı!

Özelikle LGBTT bireyler arasında uzun zamandan beri tartışılan ve bu aralar oldukça popüler olan bu kavram ile ilgili düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.

İnsanlığın uzun zamandan beri ayrımcılıktan neler çektiği açık bir şekilde ortadadır. Cinsiyet ayrımı bir çocuğun öğrendiği ilk ayrımdır. Çocuk daha nefes almayı yeni öğrenmişken anne ve baba kavramlarını ve bunların karmaşık ancak kesin bir şekilde birbirinden ayrılmış olan rolleri ile ilk ayrımı görmeye başlar. Ataerkil heteroseksüel toplum içerisinde kadın ilk ötekileştirilendir. Kadın ilk ötekileştirmeden hep ötekileştirilmeye doğru giden bir kader içerisinde sürer hayatını. Bu ayrım içerisinde kadın toplumun olumsuz gördüğü bütün anlamları üzerine almaya başlar, isteyerek veya istemeyerek…

İlk öteki kadın güçsüz, haksız ve toplumun ona yüklediği ağır görevler altında ezilirken erkek olan taraf ise kendi gücünü her alanda, insanlığın geliştirdiği ve yarattığı her kavram içerisinde kullanmaya devam eder. Erkeğin kurduğu sistem kendi gücünü pekiştirmeye, gücünce güç kaçmaya ve bir kriz anında kendini yenilemeye ve geliştirmeye yönelik bir sistemdir. Bunun için erkek insanın her alanına bu sistemin yapılarını sokmaya ve kendi hegemonyasını geliştirmeye başlar. Nitekim dil erkekler tarafından erkekler için kurulur, din erkek peygamberlere erkekleri muhatap alarak indirilir, ekonomi erkekler tarafından erkeklerin gücü için yapılandırılır, toplumda aidiyet olgusu erkeklere bahşedilmiş bir ayrıcalıktır olur ve kadının tek yapması gereken şeyin erkeklerin bu sistemine uyum sağlaması ve gördüğü açıkları erkekler için kapatmasıdır.

İlk öteki kadın bu sistemde kendisini ezen çarkları ezildikçe yağlayarak daha iyi dönmesini sağlar. Kadın ezildikçe diğer ötekiler de daha kolay ezilmeye başlar aslında…

Her şey adının ötekileştirilmesi ve ezilmesi ile başlar…

Peki, tüm bu süreç içinde cinsiyet dediğimiz kavram gerçekten de kötü ve kurtulmamız gereken ve tasfiye edilmesi gereken bir düşman değil midir?

Öncelikle cinsiyet kavramından kurtulmanın imkânsız olduğu açıktır. Cinsiyet temel olarak biyolojik bir kavram olduğu için bundan kurtulmamız mümkün olmayacaktır. İnsanın olduğu her yerde cinsiyetin kendisi de kaçınılmaz olarak olacaktır.

Durumun böyle ise bu yıkıcı süreçten kurtulmanın bir yolu yok mudur?

Öncelikle soruna ait olan kavram cinsiyet değildir. İnsanların cinsiyet kavramı üzerine inşa ettikleri sistem ve ideolojidir. Kavramın kendisi masum bir yapıya sahipken insanlık ile ilgili olarak karşımıza çıkan bir paradoks burada da işlemektedir: zayıf olanın veya zayıflaştırılanın ezilmesi.

İnsanlık doğası gereği ezmekten yana kullanmıştır gücünü. Bunu kendi gücünü az ve eksik olduğunu düşündüğü için yapmaktadır. Nitekim dünya bir temel olarak güçlü olmanın zor olduğu ve gücün çok çabuk kaybedilebileceği bir düzlemdir. Böylesi bir düzlem üzerinde güce kavuşmuş olanın diğerlerini rakip olarak görmesi ve kendisini buna göre kuruyor olması zaten kaçınılmaz bir sondur. Kendi gücünü korumak için en küçük riskleri bile sıfıra indirmek gerekmektedir. Ve insan için bir diğerinin varlığı her zaman bir risktir. Bu yüzden öteki ezilmeli ve gücün kendini koruması için kullanılmalıdır. Güç ancak ötekinin arzusu ve boyun eğmesi ile onaylanan bir kavramdır. Gücü elinde bulunduranların ötekini buna rıza göstermesi için manipüle etmesi, yer yer şiddet kullanmasının nedeni aslında temel olarak budur. Güçlü olan kullandığı şiddeti bir şekilde normalleştirmek veya normalmiş gibi göstermek orundadır. Bunu çoğu zaman olayları ve olguları kişiselleştirerek, dramatizasyon kullanarak veya hayali düşmanlar yaratarak sağlar. Bunu açmak gerekirse;

Olay ve olguları kişiselleştirme kısmında “Bu olay sizin başınıza gelse ne yaparsınız? Yaptığımız eylem olmasaydı siz huzurlu dolu toplumumuzda güven içinde yaşamazdınız” gibi ifadelere başvurur.

Erkek bundan sonra kadını kendisine borçlandırarak kendisine karşı sahte bir minnettarlık oluşmasını sağlar. Kadının çalışmasına izin vermezken, ona sağladığı minimum gereksinimler için de minnettar olmasını sağlar. Kadın ise bu durumu kendisine bahşedilmiş bir lütuf olarak görür. Ve sistemin temsilcisi erkeğe minnettar kalır.

Bu sistem içerisinde bir penise sahip olmanın aslında pek bir önemi yoktur. Temel olarak bu noktadan sonra toplumda diğer grup ve kişilere karşı bir ötekileştirme sistemi başlar. Bu yazıda geçen kadın kelimesini silip yerine hangi ezilmiş azınlığı koyarsanız, yazının anlam ve mantıktan pek bir şey kaybetmediğini, bu sistemin bütün azınlıklar için de geçerli olduğunu rahat bir şekilde göreceksiniz.

Bu noktada belirleyici olan şey görüldüğü üzere cinsiyet değildir. İnsanların cinsiyet üzerine inşa ettikleri sistemler ve anlamlar bütünüdür.

Ve temel sorun tarih boyunca olduğu gibi hep aynıdır: iktidar ve güç kavgası…

Blog Yorumları…

2011-05-23T12:22:00.001-07:00

Uzun zamandan beri yazılar yazıyoruz. Ve blogumuza başladığımız ilk günden beri birçok tepki, yorum ve mesaj geldi. Ben de bu gece bu mesajlardan bir kısmını sizler için derledim…

Keyifli okumalar,

bir yazı okumakla başladı
sonra hadi bir yazı daha dedim
bir yazı daha
ve bir yenisi
iki gündür bloğunu okuyorum
tşkler paylaşım için yüreğinle kal

Bir Biseksüel Neden Aldatır? hakkında tarih: 25.09.2008

blogunu bir süredir sessizce takip ediyorum. ama bugun bu resmi görünce bir kaç gün önce yazdığım yazı geldi aklıma, sanırım huzurlu bir anımda yazmıştım(nadir anlardan biriydi demek ki:P) birden yorum bırakmak geldi içimden..

Bir Biseksüelin Günlüğünden... hakkında tarih: 26.09.2008

Eşcinsellik ve biseksüelliği iki kavram olarak alırsak ne zaman ve ne konuda çatıştıklarını görürüz? Hiçbir zaman!! Farklı ve kendilerine has kavramlardır çünkü.
Peki eşcinsel ve biseksüel iki kişi neden kavramları bahane ederek açık ya da içsel sorunlar yaşarlar?
Üç günlük dünyada, sırf cinsel kimliğimizi paylaştık diye neden savunucu ya da saldırgan tutumlarla
yaşamı kendimize dar ederiz...
İnsanın insana düşman gözüyle baktığı, ayakta kalabilmek için sürekli savaş vermek zorunda hissettiği kadim bir dünya da geneller, özelleri de etkiliyor tabii..
Bizler eşcinsellik ya da biseksüellik diiliz... İnsanız, en fazla kendimiz olabiliriz; bu gibi kavramlar diil.. O biz diiliz:)
Asıl olana dikkat çekmek istedim. Umarım anlatabilmişimdir

Ya Erkek Olsaydı? hakkında tarih: 27.09.2008

Bir biseksüel diil "Bir insan neden aldatır"ı güzel anlatmışsın.
Gizlilik ve yalnızlık içinde olduğu "ileri sürülen" ve inanıldıkça da tekrarlayan yaşamlarda, "yeterki bir sevgilim olsun da çamurdan olsun ya da sıksın suyumu çıkarsın, kölesi olayım..." tarzında yaklaşımlar yaygınken; boğulmuşluğun tarifini ve kendin olmanın inceliklerini, bu kadar güzel anlattığın için teşekkürler:)
Gün gelip de etiketlerimizden kurtulduğumuzda, sitenin pek ziyaretçi almayacak olması ne üzücü:)
Bir kaç yazı da ben yazabilsem keşke, di mi:)

Bir Biseksüel Neden Aldatır? hakkında tarih: 03.10.2008

Şaka mı bu yazı, bu yorumlar? Bir öncekinin dediği gibi, hepsi burada toplanmış olamaz ki? Eğer gerçekse bu yazı, vayyy..tahminimden çokçok çok çok çok fazla aptal ve aptalcıklarımız varmış ya..aferim bize be, çok iyi aptal üretiyoruz..yazık ama..yazık...

İtiraf.com'dan Tepkiler hakkında tarih: 08.10.2008

yorulmadın mı sırlarla yaşamktan ve onları taşımaktan?
yazılaarını sevdim güzeller...
ben can(sırlarla sessiz ve soluksuz)

Baba Tecavüzü hakkında tarih: 08.10.2008

Eline saglık Biseksüel Hayat zaman.
Cok tatlı bi yazı yer yer sinirden güldüm ,yer yer aglamaklı oldum .
Bence Sahip olmak'la ilgili yani bazı insanlar sevgiyi yanlıs tanımlıyorlar .Sevmeyi karsıdaki insana sahip olmak ve onu kendi istediği şekilde değiştirmeye zorlamak olarak görüyorlar (hatta belki de yönetmek ). Cok yanlıs cunku bu sevgi deil. ancak karsındaki insanı bogan ve ilişkiyi günden güne yıpratan birşey.. insanların ait olmaya ihtiyacı var ama birey olamaya da ihtiyacı var.Bu ikisi arasında bir denge kurulcak .ama bu dengeyi herkes kendi içinde kuracak zamanla. ama zorla ben senın terazine bastırırsam sadece bana ait olcan hiç birey olmıcan diye bu yanlıs olur! . ..
Aslında hiçkimseye sahip olamayız, sadece oldgumuzu sanırız ,zorlarız ve bi şeyleri bitiririz...
Esas olan paylaşmaktır ,saygı duymak ve dürüst olmak...

Bir Biseksüel Neden Aldatır? hakkında tarih: 08.10.2008

Geçmiş zamanın peşine düşmek, onu ana taşımaya çalışmak geçmişle hesaplaşmanın tam olarak bitmemesinden, eski güzel anları yeniden aynı kişiyle yaşama umudundan ve daha da önemlisi geleceğe duyulan güvensizlikten kaynaklanıyor sanırım.
Yazınızda da ifade ettiğiniz gibi, beyhude bir çaba aslında. Ama insan bazen kendine masal anlatmayı,olmayanı oldurmaya çalışmayı, gerçeği olduğu gibi değil de olmasını istediği gibi görmeyi tercih edip, yaşadığı üzüntüden tuhaf bir zevk alabiliyor. Ama tecrübeyle sabittir ki, exten next olmaz:)
Le vent

Geçmişteki Acılardan Kurtulmak hakkında tarih: 22.10.2008

cok anlamlı , derin ,acılarla dolu bir yazı ... ama yaptıkları herşeye rağmen onları affetmen çok asilce bir davranış oko...saygı duyyorum..
Umarım herkes affetmeyi senden öğrenir demek istiyorum...
benim de affedemediğim kişiler vardı ama artık sonunda affedicem sanırsam ve ruhum hafiflicek...

Biseksüel Evlattan Ailesine Mektup... hakkında tarih: 15.12.2008

Bi yandan insanlar bifobisini ve homofobisini kusmuşlar.
Diger yandan bu durumdan yararlanmak isteyen bazıları
"keşke yanımda olsan yav seni ne güzel ... ederdim" mantıgı içinde gene aşağılayıcı kelimeler kullanarak yaklaşmışlar..
Bir kısmı da inanamamıs sürekli soruyor gerçekten mi diye :S.
Şaka gibi yurdum insanı...
Böyle tepki verenlere ne cevap verilir bilemiyorum bile..
Arada anlayışlı tek tük msj
cıkmıs gerçi ama çogunlugun tepkisi çok feci...
yorumsuz...
umarım birgün insanlar biraz olsun aydınlanırlar..
gönderen: özgür...

İtiraf.com'dan Tepkiler hakkında tarih: 15.12.2008

biliyo musun oko sen çok güzel yazıyorsun.seviyorum seni okumayı.
ben can

Kurabiye Tabağı: "Kafası Karışık Biseksüel" hakkında tarih: 08.12.2008

Merhaba ... Uzun zamandır takip ediyorum yazdıklarını.Çok güzel paylaşımlar da var,hüzünlü olanlar da ...
Dikkatimi çeken şu oldu ; Yazdığın yazıların çoğu Bir erkeğe duyulan aşk üzerine.Tabiki senin blogun,içeriğine karışamam ama dikkatimi çekti.Ve neden diye sordum ?
Belki de insanların hep (onlar için) kötüyü görme alışkanlıklarından kaynaklanıyor biseksüellerin daha çok bu alanda düşünmeleri .
Gönderilerine devam etmen dileğiyle:)

Biseksüel Evlattan Ailesine Mektup... hakkında tarih: 07.11.2008

gayler aşkları ve seksleri hakkında hiçbir bilgim yok..
ama şundan az çok eminim ki anlattıkların birbirini sadece tatmin aracı olarak gören eşcinsel olmayan insanlar için de geçerli..
sanırım bunun cinsel tercihle değil,karakter eksikliğiyle alakası var..

Bir Gayin Aşkı Ne Kadardır? hakkında tarih: 04.11.2008

bir gayin aşkını diil bir gayin seksini anlamaya çalışmış bir yazı bence. ve de genelleme yaparak olayı bitirmiş. erkeklerle sevişen her erkek gay midir? değildir. yanlış kişilere denk gelmişsin aşkı sorgulamak için kısaca...

Bir Gayin Aşkı Ne Kadardır? hakkında tarih: 03.11.2008

nseller heteroseksüeller gibi doğal tanışma şansına sahip değiller ne yazıkki. İster gay tanışma kanalları olsun, ister gay mekanlar olsun hepsi yapay bir süreci başlatıyor. Hiç kimse karşısındakinin iç dünyasını merak etmiyor. Bedensel özellikler ilişkinin gidişatını belirleyen tek etmen olunca, sonuçta kaçınılmaz olarak hüsran oluyor.

Bir Gayin Aşkı Ne Kadardır? hakkında tarih: 03.11.2008

kimse üstüne alınmasın demişsin... bu tabii li bir iyi niyet belirtisi ama ilişki kurma klavuzu!! adlı 3 yazını okuyunca yorum yapmadan edemedim.
Çok yüzeysel ve en uygun tabiri ile 'hadiz' buldum yazdıklarını.
'gay olmadıgım halde' ifadesi ise en dehşete düştüğüm nokta idi. Yazının genel duruşu ve o cumleyi birleştirince sanki bir homofobi durumu sezdim.
'türk gayler' diyerek ucuzlaştırmaya çalıştıgın şeyler aslında çok daha derin mevzuların sadece yüzeyden görünen kısmı...
tıpkı bu yazıların kendisi gibi... biraz sığ...
yazılarını okumaya devam edicem...
sevgiler
otto :)

Gaylerle iliski Kurma Kılavuzu bölüm:3-Yatak hakkında tarih: 03.11.2008

EE PEKİ ÇOCUĞUN MÜSLÜMAN ANNESİ HANGİ ÖNEMLİ İŞERLE UĞRAŞIRMIŞ BEN Bİ ANNE OLARAK ŞUNA İNANIRIM BABA FALAN DEĞİL ANNELER ÇOCUKLARININ BÜTÜN GÜNAHLARINDA PAYİDARDIR ÖZELLİKLE MÜSLÜMAN ANNELER

Dindar Babanın Biseksüel Oğlu hakkında tarih: 02.11.2008

Birilerinin tanımına muhtaç kalmak insanı çaresizliğe iter görünse de aslında kendi çıkışını ve tanımını yapmak için bir fırsat da yaratıyor. Biseksüelliği en medeni toplumlar bile tanımlamakta zorlanırken, senin bu sıkıntıları neyin ne olduğunun bir hayli belirsiz olduğu bu ülkede yaşaman çok doğal. Hem biselsüelfobisiyle hem de homofobiyle karşılaşıyorsun. Biseksüel olmanın kendi kimliği hakkında kafası karışıklık ve kararsızlık olmadığı kesin, hatta iyi bir tercih de denebilir:) Aslında biseksüelliğini düzgün bir biçimde tanımlayıp yaşamaya başlamak hayatında, seni yatağında bolca gay ve hetero görmekten kurtardı, daha sağlıklı temelde ilişkilere adım attırdı ancak peygamber misali 4 kadına 1 erkek, sana gelince de 5 kadına 1 erkek zihniyetli ailen bunu anlamamış. Halbuki senin talep ettiğin poligami değildi ki zaten, sade sevgi dolu bir monogamiydi. Yazılarını okuduğumda anladım ki kimliğini tanımlamak adına bütün aşamaları geçmişsin; bence eksik kalan kaliteli bir biseksüel Daha fazlası...

Denge? hakkında tarih: 26.02.2009

Canım Sana Helal Olsun Anlattığın adamı tam olarak çözmüş değilim ama Seni severekn gidip başkasıyla evlenio markette Sana sarılıyor
bUNLARI YAPMASA aklıBaşında değil şeyinde olan bi sapık diye düşünürdüm ama İlginç bir bisexüel miş Senin Dayanıklılığınada hayran kaldım canım Ben gibi Boğa Burcumusun Yoksa :D

Gay Sevgili Evlenince... hakkında tarih: 23.02.2009

Yazılarını en baştan başlayarak buraya kadar okudum. İlk yazılarında düşüncelerine pek katılmamıştım. Hala da öyle. Ama yazıların nedense ilgimi çekti bırakamadım. Sonra ilerledikçe Oko kim sorusuna yavaş yavaş yanıt buldum. Yazılarını çok beyendim. Yine katılmadığım noktalar var. Bu senin düşüncelerin ve senin hayatın ben sadece dışardan bakan biriyim. Bu yüzden tam olarak seni anlayamam. Bu sebepten yazdıklarına yanlış da diyemem. Tek diyebileceğim tebrik ederim, artık Oko birşeyler yazmış mı diye bakacak bir kişi daha var.
Bir tek eleştirim olacak. Yazılarını düzenlerken ilk yazdıkların gibi tarih sekmeleri oluşturabilir misin? Son yazdığını kolay bulunsun diye en üste koyuyorsun. Baştan sona okurken de tarih sıraları ters olduğundan takibi çok zor oluyor.

Karar vermemek... hakkında tarih: 20.02.2009

Çok doğru yazmışsın yazdıkların çok değerli, takdir ettim valla..
aklıma bi hikaye geldi onu anlatcam :
eski odtü rektörü Ural Akbulutun bi lafı vardı "odtüde kadın yoktur kız vardır".bir diğer lafı da "odtüde eşcinel yoktur".biz de bunun üzerine etrafa stickerlar yapıstırmıstık arkadaşlarla ; var oldugumzu anlatmak için. odtü gibi türkiyenin en iyi üniversitelerinden biri olan bi üniversitede bile rektörlerin
ne kadar heterosexist olabilcegni anlatan acı bi tablo..
toplum da onun eğitim sistemi de kurumları da hastalıklı çünkü insanı insan olduğu için sevme esasına dayanmıyorlar.Her yerde bir cinsiyetine göre muamele var.erkek cocguna herşey mubahken kadın (hatun,dişi) cocuguna herşey yasak zihniyeti var.cocukluktan baslıyorlar zihnimize girmeye ,her yaşta insanı toplumun her katmanını etkiliyorlar...herşeyin ötesinde insan insanı sevebilir erkek olmus kadın olmus ne fark eder ki bunu bi anlasalar .. ah bi anlasalar..

ÖZgürlük: Eşcinselliğin sonu, Heteroseksüelliğin b... hakkında tarih: 16.02.2009

Mrb, Yaşım 64 sayenizde bilediğim birşey öğrendim. Başarılı ve mutlu bir gelecek dileği ile teşekkürler.

KARADUT hakkında tarih: 07.02.2009

Bu tarz dışarda aktifim şeklinde görünmeye çalışıp yatakta pasif olmayı tercih edenler için her zaman kullanmayı sevdigim "süpriz yumurta" benzetmesini yapmaktayım :)
"Böcek" olarak adlandırılan bu tarz benim için önemli olan sadece delik diyen kendilerine heteroseksüel bireylerde bu aktiflerin (!) büyük bir kısmını oluşturmakta.
Diğer bir yandan ciddi anlamda pasif olan bireylerin çogunlugunda pasif olmayı kendilerine yedirememe gibi bir durum söz konusu. Bilemiyorum belkide heteroseksüel ilişkide pasif olanın kadın oluşu ve kadınında toplumda degersiz oluşundan dolayı kendilerini böyle sınıflandırıyorda olabilirler. Pasif olmak onlara göre kaka bişey ancak pasif olmakta aktif olmakta bir. Sonuçta sevdigin veya hoşlandıgın birisi ile cinsel bir paylaşımda bulunuyorsun ve bu durumda zevk alıyorsunuz. Temeli bu olalı gibi, kimin kime girdigi veya kimin altta kimin üstte oldugu önemli olmalı.
Aklıma gelmişken birde pasif olduktan sonra illaki aktif de olurum zihniyetinde olanlarda var. Aktif Gay?: Anal Seks Korkusu ve Aktif Eşcinsellik... hakkında tarih: 06.02.2009

Olaylara ve insanlara, yurt dışında büyüyen bir kişinin bakış açısıyla yaklaşıyorsun. Eleştirilerine katılmamak mümkün değil ama bu ülkede büyüsen, bu eğitim sisteminde okusan ve hepimizin üzerindeki mahalle baskısını hissetsen, acaba uzak durun dediğin kişilerden farklı olur muydun merak ediyorum.

Aktif Gay?: Anal Seks Korkusu ve Aktif Eşcinsellik... hakkında tarih: 05.02.2009

Korkarım ben de biseksüelim. Acaip eğilimim var. Fantazilerimde erkek organını tatmak var ama erkek arkadaşlarımın yanındayken bunu hayal ettiğimde hayret ve tiksinme hissediyorum. Bilmiyorum ama bence herşey denenmeli. Sizler cesur ve özgür insanlarsınız. Tebrikler...

İlk Biseksüel Aşk hakkında tarih: 31.01.2009

Bu yazıyı nedenini anlamaya çalışan psikolog ya da psikiyatristlerin okumasını isterdim.O zaman belki akıllarında bir soru işareti bırakmış olurdun.Biseksüelliğe bakışımda yazınla çok farklı bir pencere açmış oldun.Bİseksüelliğin daha kolay olduğunu düşünürdüm.Ama belki eşcinsellikten çok daha zor.Bunu toplumda yaşamayla ilişkilendirme.Bu arada kalmalarla ilgili.Hem kendi içinde hem dışarıda.Sanırsam böyle bir şey...

Biseksüel Çocuk hakkında tarih: 24.05.2009

selam blogun oldukça başarılı tebrk ederm öncelikle bu konu bence daha bin yıl tartışma konusu olacak...ben de biseksüel sayılırım ama gayler için söylediklerini yanlış buluyorum. o insanlara "deşifre olmayacakları" garanti edilse ve sence gitmezler miydi?Biz bisexiz biz gidebiliriz ama onlarda ister istemez bir feminenlik oluyor ne yapsın yani gay oldugu anlaşıldığı zaman normal bir askerin çektigi zorlukların sıkıntıların 50 katını mı çeksin? bence önce zorunlu askerlik kaldırılsın veya durum iyileştirilsin ondan sonra çamuru gaylere atalım olmaz mı :))

"Bir Biseksüel Askere gidebilir mi?" hakkında tarih: 11.05.2009

bilmiyorum bu siteye niye girdiğimi daha hala bilmiorum ama kendimi buluş ve kazanma yolunda iyi bir adım olarak düşünüyorum.Ben kendimi hiçbir zaman sınırlandırmak aklıma ve ruhuma sınarlar getirmekten kaçınmışımdır.Çünkü ben sınırları zorladığım ve kendim gb olabildiğim kadar özgürdüm.Beni en yakın arkadaşımın sevgilsi geldiğinde de çok mutlu olabiliyor ve ona aşkla bakabiliyor okulda gördüğüm en karizmatiklerde ve en bomba kızlarından da haz alabilyordum.Ben buydum sadece ruhumun derinliklere ulaşabilmek oradaki beni bulup onu azat etmek.o bahsettiğim kişilerle nie olduğu bilmiyorum ama hiç cinsel ilşki düşünmedim çünkü sonrasında bir hazin son ne yaptığın bilemeyen insanlar yaptıklarından pişman olanlar onlara bende yer yoktu çünkü hepsi kalbime bir çarpı atıp kaçacaklardı.Çünkü onlar öle olmayı istemeyip sadece alışılagelmiş ve terettüdlerin olmadığı ataya bağlı ve soydan dönüş olmayan o aynanın içinde kendini bulabilmek için arkalara dahada arkalara ve sonsuzluğa bakabilmek için

Kendi Hikayem hakkında tarih: 10.05.2009

Değerli Oko, Hayat bazen insanı nereye yönlendiriyor ne yapıyor gerçekten de bilmek imkansız oluyor... Bu sihirli evreni (blogunu) nasıl keşfettim hiçbir şey hatırlamıyorum, bir lyrcis için googleye girmiştim ama neden vazgeçip bisexüellik ile ilgili bir şeylere baktım hatırlamıyorum. Google beni siberuzayın derinliklerine bıraktı ve kendimi burada bambaşka bir karadeliğin içerisinde buldum. Hayatta ne yaptıysam, ne söylediysem ailem beni hep destekledi buna cinsel tercihlerim de dahil. Hatta bizzat ben psikologlara gitmek istedim bunu düzeltmek için değil çünkü düzeltilmesi gerekilen bir şey görmüyorum, sadece yaşadığım şeyleri baba modelinin eksikliğinden mi diye öğrenmek istedim. Eğer böyle ise bunu değiştirmek istiyordum çünkü. Neyse lafı fazla dolandırmadan, ailem konusunda gördüğüm bu büyük desteği dışarıda hep tam tersi olarak ödedim. İnsanlar garip bir ışıltım olduğunu söyleyip dururlar ancak ben onların yönlendirmelerine pirim bırakmak istemem ışıltım var diye onların uygun gördüğü hayatı yaşamak "çocukca" olur. Bu "Kahrolası" ışıltı :)) zaman zaman o kadar ışıldıyor ki insanların bir takım şeyleri farketmesine sebebiyet veriyor. Kibarlığım, narinliğim ve turist ömer kılığımın yanında bir de bu farklar eklenince ne yazık ki İstanbul benim için bir çekilmez oluyor, hoş bunlar olmasa da artık benim için çekilmez çünkü İstanbul a zulüm edenleri gördükçe içime lapa lapa yağan kar misali korlar yağıyor ve bu çok acı verici oluyor. O darbeler, hemen aşık olmalar, birinci gün dost, ikinci günü aşık, üçüncü günü en iyi partner ve boşaldıktan sonra en nefret edilen(eden) triplerini tatmak ve bu insanları analiz etmek öyle acı verici, şaşırtıcı ve olgunlaştırıcı ki... Kimi insanlar bazı şeyleri gerçekten de hastalık olduğu için yaşıyorlar. 19 yaşındayım ve buna karar kıldım tabii hayat herzaman ki gibi yanıltıyor da olabilir. Bir insan, gerçekten karşında ki bir insanı seviyorsa ve bu sevgi ona kendisini, karşısındakini ve evreni farklı hissettiriyorsa, farklı görüyor ve farklı düşünüyor, düşündürüyorsa bu gerçekten aşktır veya çok güçlü bağlardır ve karşımızda ki insanın kim olduğu hiç önemli değildir ancak, bu karşımızda ki insan bizim için sadece tek kullanımlık bir tuvalet kağıdı gibiyse, yani cinsel ihtiyaçlarımızı giderecek birisiyle işte bu noktada kişinin hastalıkları başlar. Hangi cins oluşu yine önemli değildir, sevme ve sevilme ihtiyacını bu tarz bir yola girerek karşılayan insanın bilinçaltına inmeli analiz etmeli hastalıkları tutup kırmalı... Burada dönüp sana bakıyorum, bugün o karakaplı günlüğüme bile adını işledim. Oko diye bir çocuktan bahsettim ailelerimiz konusu hariç ezilişlerimiz ne kadar da benzer olmuştu, kaçmak başka yerlere gitmek çözümdü ama aklımızdakileri de götürüyorduk yanımızda bunun da farkındaydık. Ve o düşüncelerle günlüğümü kapattım, metroya doğru annemle yürüdüm ortodonti tedavim için hastaneye gidiyordum. Oko nun yazısı diyordum kendi kendime ezilmiş insanların yaptığı en basit numaralar ezmeye çalışmak kırmak yok etmek. Kaç kişinin kalbini kırmıştı bu zehirli dilim, en mahsum aşklarımda bile içim cız etmemişmiydi kime arkamı dayamıştım ki güvenle? Hep dikkatli, hep can yakmaya hazır bir yılan, bir şeytan... olmuştum. İnsanların hayatlarını kırıp geçirmek, sonrada karşılarına geçerek küllerinizden yeniden doğmanıza yardım ediyorum, ateş benim gibisinden zırvalarla ne kadar çok şeyi mahfetmişimdir kim bilir... Hep bir korkudur ama hep kırılmaktan korkmaktır, küçük bir çocuk gibi. Küçsüzdür o, döverler, söverler, kaçırırlar ama bir gün büyür ve ona kalkan elleri alır kırar tek eliyle belki bu hesaptı benimkisi. Bunun için dünyanın en güzel duygusunu tadarken (aşkı) hep ağlamaklı, hep güçsüz mahfolmuş oluyorum, vicdanım harlıyor, şarlıyor beni... İşte bunları düşünüp metroya biniyordum, metro bazen şehrin içerisine dalıyor ve o korkunç kaosda hızlıca gidiyordu, başına buyruk bir insan gibi, kimi zaman da karanlık tünellere giriyordu yaptıklarının bedelini ödermişçesine. Takii çirkin bir çocuk dikkatimi çekene kadar, çantası ne kadar da hoştu, yüzü çirkin denilebilecekti benim için ama o çirkinlikte bir şey vardı benim ona sürekli bakmamı sağlayan ve o yüz birden bana döndü, içimde yıllar sonra ilk defa o duyguyu yine hissetmiştim. Bir şey hızlıca aşağıya çekildi, kalbim birden hızlandı sanki birisi ona bir şey batırıyordu. Eminim ki güneş gözlüklerimin arkasından gözlerim gözüküyordu onun o renkli gözleri.... Aman yarabbi. Sonra kafamı çevirdim ama hala baktığını görebiliyordum, o da kafasını çevirdi ama gözleri hep yana kayıyıordu bunu o kadar net görüyordum ki başka yerlere bakıyordu bazen bana bakmak için, ayaktaydım zaten insafsız çocuk. Birazdan dizlerimin bağı çözülecekti ve orada yığılacaktım. Şeytanın içerisinde ki o kimsenin göremediğ, gizli ince tınıya vuruyordun ve vurdukça haz alıyordun sırların açığa çıkmasından. İnmem gereken durağa geldiğimde çocuğa son bir bakış attım, metro gittikçe yavaşladı ve durdu. Başımı birden dikleştirdim. Ben o şeytandım ne de olsa. Hiç aşık olmaz gibi duran, parıltılar saçan ama kendi ışığında kaybolan bir zavallı şeytan yada sıçandım, o beni izliyordu benim kafam dik, ona acır gibi bir bakış atmıştım, el çantamı şöyle bir salladım, aracın kapısından çıktım arkamda bana bakan bir çift göz olduğunu biliyordum durdum ve insanlara baktım sonra çok büyük bir şey yapıyormuş gibi kararlı adımlarla merdivenlere koyuldum. Ne de olsa birazdan sinema başlayacaktı herkes tuhaf tuhaf yüzüme bakacaktı sanki film oynuyordu. Benim trajikomik filmim... Bunları bir çırpıda buraya yazdım neden diye sormayacağım. İnsan bir şeye gerek duyarsa bunu yapar ama olgunca ama çocukca ve bende yaptım bir parça rezilce de olsa. Oko; bana japonya nın dağlık yerlerinde olan şeyler hatırlatıyor. Hiç görmedim japonyayı bilmem, bu sadece hayal gücüm. Dağlık yerlerde, okyanustan uzak belki bir yaban görünüşlü göl üzerinde güneş ışıklarının dans ettiği, ve gölün yanında geveze bir çocuk, gölün canlı olduğunu bilmiyor tabii ki... Dağlara oyulmuş tren rayları uzun yolculuklar için. Dağlarda da, gölde de topraktada... O bölgenin her yeri oko sanki altında oko nun devasa vücudu var gibi herşey dahilce. İşte böyle..... başınızı şişirdiğim için çok üzgünüm.

Kendi Hikayem hakkında tarih: 20.04.2009

keşke seninle sevgili olma imkanım olsaydı bu yazıyı okurken o kadar cok agladım ki yüregim acıdı ancak senin gibi bir insan sevmenin degerini çok iyi bilebilir neticesinde sevdigine sahip çıkar onu elinin üzerinde tutabilir anck senin gibi bir insan eger bu yorumu okursan bilki,bunlar gercek duygularım sevgilerimle pinokyo...

Biseksüel Evlattan Ailesine Mektup... hakkında tarih: 26.03.2009

Sevip de bir arada kalamamak... Çaresizce, artık her şeyi daha da berbat etmemek adına O'nu öylece bırakıp gitmek zorunda olmak ama aslında hiç gidememek... .. Ve sonunda gidişini izlemek... Bir başkasıyla el ele giderken arkasından bakakalmak... Öylece... Sonra saplanıp kalmak ve acısı bir an bile içinden çıkmaksızın "keşke"lere boğulmak... Yazınız mükemmel...

Mutlu aşk yokmuş Aragon… hakkında tarih: 17.02.2010

neden mutsuz oldum diye soruyorum ben de kendime? sadece 20 yaşında olan ben, neden daha büyük yaşta insanları sevdikleri halde, yaşıtı olarak deneme tahtası oldum.. bilmiyorum.. sadece mutsuzum. heteroseksüel arkadaşlarımın yanında da, gay arkadaşlarımın yanında da farklı hissediyorum. sırıtıyorum belki de aralarında.ya da bu farkı onlar bana hissettiriyor.. sorunun cevabı çok yönlü.. tek bildiğim sorunlu insanları kendime çektiğim, öptüğümde heyecandan titreyen insanlar birgün sonra ayrılmak istiyorm diyebiliyorlar. kendileri ilişkiye başlamayı isteyip,bunu ilişki gibi göremedim diyip çıkabiliyorlar hayatımdan. ya da benim bir kızla olmam lzm arkadaşlarım soruyorlar diyip bunu benden kabul etmemi bekleyebiliyorlar.. daha neler neler.. ve benim artık gözlerimin içi gülmüyor.hepsine teşekkür ederim..

Biz neden mutsuz olduk Leyla? hakkında tarih: 24.07.2009

"Cinsiyetlerimiz beynimizdedir, bacak aramızda değil!" cok güzel bi söz begendım .. mesela örnek vercek olursak : ben de pipisi olan bi kadınım, ve hatta daha da ötesi pipisini kullanan bi kadınım.(keşke kukusu olan bi kadın olsaydım )... ve eger cinsiyetlerimiz beyindeyse -ki bence öyle- pipisini kullanan bi kadının, parmağını kullanan bi kadından bi farkı yoktur.yani kadın olma anlamında... pipisini,kukusunu yada parmagını nasıl ne şekilde kullandığı o kişiyi kadın ya da erkek yapmaz , ama kendini nasıl hissedip nasıl algıladğı o kişiyi kadın yada erkek ,yada queer yapar ...

Anne benim pipim nerede? hakkında tarih: 07.07.2009

Ah Leyla Ah...Sende benden daha iyi bir cevher olduğunu biliyordum. Yüreğine sağlık.nurcan

Cinsiyetsiz Aşk Öyküleri-1 hakkında tarih: 12.05.2011

Bir Duvarın Önünde; Biliyormusun Oko, ben O'nunla duvarlarımı yıktığımı sanmıştım..Ne ironik değil mi? Duvarlar olduğu gibi yerli yerinde duruyor.. Gidip kafamı vurmam için.. 'Seni şimdi daha iyi anlıyorum' demiştim ya..Gün geçtikçe çok daha iyi anlıyorum.. Dünyanın en zor işi sanırım insanlar için 'sadık' kalmak.. Herşeye rağmen yaşıyor ya insan, acılardan ölmüyorsun..Sürünüyorsun..Bu koyuyor en çok evet bu koyuyor !...

Bir Duvarın Önünde: Soğuk ve Ketun hakkında tarih: 23.02.2010

İlk gün…

2011-05-23T10:27:00.001-07:00

İlk günden notlar;

Bugün üye olduğum siteden ilk birkaç saat hiç mesaj almadım. Aldığım tek mesaj “Sitemize hoş geldiniz!” diyen otomatik bir mesajdı…

Aslında temel olarak bir şey aramıyorum. Uzun bir süre hayatıma kimseyi almamaya karar verdim. Bir süre kendimi dinlemeliyim. Bunu iki nedenden ötürü yapıyorum aslında. Bunu iki nedenden ötürü yapıyorum…

Öncelikle dinlenmeye ve kariyerime biraz vakit ayırmaya ihtiyacım var.

İkinci olarak kötü bir deneyimden sonra algılarımız biraz değişir. Tıpkı bir trafik kazasından çıktığımızda düz yolda bile yürüyemememiz gibi. Bu süreç içinde dengemiz bozuk olduğu için fırsatları bile kaçırabiliriz. Aynı zamanda yanlış dallara tutunarak ayakta durmaya çalışabiliriz. Bu durumda sadece biraz beklemek istiyorum.

Siteye geri dönelim. Çünkü şu anda önemli olan şey bu: karşılaştığım manzara içer acısı…

Birkaç saatliğine dışarı çıktım, geri döndüğümde mesaj kutum dolmuştu. O hep bilindik mesajlar içinden doğru dürüst bir mesaj var mı diye bakındım önce…

Bıraktığım üç yılda bu sitede pek bir şey değişmemiş yine. Sorular, mesajlar, kullanılan dil hep aynı;

“İstanbul’a geliyor musun?”

“Slm”

“ Slm, nbr?”

“Tanışalım mı?”

“Ben falanca tarihte orda olacam, yerin varsa numaram 0542….”

“Çok uzun boylusun! Tanışmak istersen beklerim…”

“Slm, msn adresim anal…@hot…”

“Merhaba aktif misin?”

“Selam Eskişehir’de gay hamamı var mı?”

“İstanbul’a gelirsen haber ver”

“Konuşalım mı?”

“Vaaaaay, güzel erkek”

“Selam sizi askerlik arkadaşıma benzettim :P”

Site yine aynı…

Şunu soruyorum kendime; acaba buraya yeniden gelerek bir hata mı yaptım? Eğer bir yerlerde gerçekten doğru dürüst birileri hala var ise onlar nerede? Yoksa çok mu kötümserim. Bu henüz ilk gün…

Tek kafama takılan şey acaba neden bu ülkede biseksüel erkeklerin bu kadar az olduğu.

Binlerce üyesi olan yerde henüz kimseyi göremedim…

Bu sitede çok fazla kalacağımı sanmıyorum…

Başladığım yerdeyim…

2011-05-22T23:46:00.001-07:00

Sevgili günlük,

Buraydım…

Bir rüya dünyası, üçtür buradayım…

Burası birçok kez yeniden başlamanın yeri, yeniden başlayanların farklı olabileceğini düşündüğüm yer!

Burası kendim gibileri bulup, beynimde yarattığım o hayal dünyasını yaşamayı umduğum yer. Burası bir puzzle aslında. Birçok kişiyi bir araya getirip tek bir kişi yapabileceğim bir yer.

Burası bir web sitesi, gay ve biseksüellerin partner bulmak için girdikleri bir web sitesi…

Ve ben birkaç yıl sonra yeniden buradayım, başladığım yerdeyim. Binlerce profil var ama hepsi bir puzzleın parçaları aslında. Hepsinden biraz alsan belki tek bir “erkek” çıkar içlerinden…

Burası herkesin bir zayıf noktasının olduğunu kanıtlayan yer! Böyle bir toplum içinde gelip “özgür” olabileceğin tek yer!

Bu sitelerin web tasarımları hiç değişmiyor, tıpkı içindeki kullanıcıların yaşlarının hiç değişmediği gibi…

Buradaki bütün erkekler yakışıklı ve tam anlamı ile birer erkekler! Hepsi aynı dertlerden yakınır hep, profilleri birer tanınma aracı değil bireysel bir manifesto gibi: Kadınsı, aldatan, aşka inanmayan, kişilik bozuklukları yaşayan vb. uzak dursun…

Çoğu zaman derem kendime keşke bunların yazarı da yazdıklarından biraz farklı olsa. Hayatı eleştirmekten bir işe yaramayan korkak insanlar bütünü…

O sürekli eleştirdiği bozuk eşcinsel ahlakının bir parçası, dönen ana dişlilerinden biri olmazsa, resme bir bütün olarak bakabilse…

İlk selamdan sonra hemen eski sevgililerini ve eski ezikliklerini anlatmaya başlayan, hayatlarında tek bir kişiyi inanılmaz derecede yüceltmiş, kendisi ile savaşan ve bu yüzden hangi tarafta olduğu bilinmeyen, etrafına sürekli lanet okuyan, sevgi arayan ancak öncelikle kendisini sevmekten çok uzaklarda, her birinin hayatında en az bir kere “Hollanda’dan evlenme teklifi” alma hikâyesi olan, kendi yaşadığı olumsuzlukları hayatın en önemli draması sanan, “erkeksi” olmaya çalışırken erkek olmaktan uzaklaşmış, tek gecelik ilişkilere hep karşı çıkan ama tek gecelik ilişkilerden öteye gidemeyen, ne anlattığı belirsiz, ilk başta bu sitede seks aramayan ve seks arayan herkesi eleştiren ama seksten başka hiçbir şey düşünemeyen, sekste alınacak zevki aktif olan tarafın uzuvlarının 22 cm’den büyük olmasına bağlayan, kaslı erkekler için yanıp tutuşan ancak kendi fiziği tamamen berbat olan, herkesin iddiasının diğerlerinden “farklı olduğunu söylemek olan, profilleri Demet Akalın şarkılarından alıntılarla dolu olan insanların olduğu bir yerdeyim şimdi!

Bana şans dile!!!

Ben bir erkek partner bulma sitesindeyim…

Ne ilk ne son kez…

Leyla’ya Mektuplar…

2011-05-10T03:27:00.001-07:00

Bir biseksüel erkek yaşanan tüm olaylardan sonra en yakın arkadaşına bir mektup yazmaya karar verir. Bu mektup aslında bir tüm bu hayatın çirkinliğine karşı yazılmış bir manifestodur. Bir manifestodur çünkü artık kendi içimizde bazı devrimleri yaşamanın zamanı çoktan gelmiştir. Bir manifestodur çünkü her ikimizde artık yalanlar ve maskeler ile uğraşacak zamanı kalmamıştır. Artık uyanmanın zamanıdır, iyileşmenin zamanıdır…

Sevgili Leyla,

Dün birçok fotoğraf sildim…

Kameramdan, bilgisayarımdan, Facebook adresimden…

O kadar basitti ki; “Bu dosyayı silmek istediğinizde emin misiniz?” ve benim cevabım; “Evet!”

Keşke makine gibi olabilseydim demim içimden. Bazı şeyleri bu kadar çabuk silebilseydim. Bu dosyayı silmek için tam 4 yıl gerekti Leyla, tam 4 yıl!

Karmaşa, kötülük, ihanet, kaos dolu tam 4 yıl gerekti. Yağmur altında ağlamalar gerekti, iki ayağımın üzerinde yerlerde sürünmem gerekti Leyla…

Biliyor musun Leyla, aslında basit olan şey iyi olmak, zor ve karmaşık olan şey kötü olmayı başarabilmek. Belki de bundan kötü olan şey aslında kötü kalabilmek… Kedime mama verdikten sonra onun gözlerinde sevmenin ne kadar basit bir şey olduğunu gördüm. Asıl zor olan nefret edebilmek Leyla, asıl problemli olan nefreti sürdürebilmek.

Biliyor musun ondan ilk ayrıldığımda ben de kötü olmuştum. Ondan intikam almak, onu ezmek istiyordum. Ancak biraz düşündükten sonra şunu anladım; hayat zaten ondan intikamını almış durumda… Benim yapacağım şeyler çoktan anlamsız olmuş…

Sevgili arkadaşım,

Onlar bize kendimizi değersiz hissettirdiler ve biz buna inandığımızda onlar kazanmaya başladılar. Hegemonya kendini bunun üzerine inşa etti ve biz buna karşı savaşmaya kalktığımızda ise kendini yeniledi…

Ben kendimi değersiz hissettiğimde kime değerli olduğumu kanıtlayabilirdim Leyla?

Ben kendimi suçlu ve yargılanmış hissettiğimde kime aksini iddia edebilirdim Leyla?

Ben kendimi ilişki bağımlısı olarak kabul etmişken kime iki ayağımın üzerinde durabileceğimi söyleyebilirdim Leyla?

Ben kendimi onun ellerine teslim etmişken kim beni kurtarabilirdi Leyla?

Ben kendime ihanet etmişken onun bana ettiği ihanetin nasıl bir suç olduğunu düşünebilirdim Leyla?

Leyla özür diliyorum,

Senden, hayatımda önem verdiğim insanlardan ve kendimden…

Artık ne sen ne başkaları bu sitede daha fazla dram okuyamayacaklar…

Ben ayağa kalktım Leyla, şimdi sen de kalk…

Çok basit bir şey bu;

“Bu dosyayı gerçekten silmek istediğinize emin misiniz?” sorusuna doğru cevap ver…

Yoksa ikimizin de nedenleri aynımıydı?

2011-04-27T05:26:00.001-07:00

Yattığım yatakta bir başka beden daha var,

Bir adamın bedeni…

Bu gece de uyku girmiyor gözüme ama o karşımda çok rahat bir şekilde uyuyor.

Onun bedenine bakıyorum, sadece bedenine…

Çünkü yalanalar ile dolu dünyasında görebildiğim tek gerçek onun bedeni. Ayrılmamıza az kalmıştı, hem de çok az…

Gözüm açık uyumadan bir rüya görmeye karar verdim ben de, onun bedenine bakarak gerçekler çizgisi üzerinde yürüttüm düşlerimi. Gerçekler çizgisi sırat köprüsü gibiydi düşlerim için: kıldan ince kılıçtan keskin…

Bu çizgide yürümeye çıkan gerçekler ayakta daha fazla duramadılar, düştüler… Ve ben o zaman yine onun bedeni ile karşı karşıya kaldım. Onun bedeni üzerine inşa ettiğim anlamlar il göz göze geldim.

Bir adam vardı karşımda, zorla buraya getirilmiş biri, rüşvet olarak kabul edilebilecek kadar büyük iyilikler ile...

Bir adam, zorla…

Kimdi bu adam?

Bir adam uzaklardan zorla getirttiğim hayallerim kahramanı, zorla beyaz ata bindirilmiş ve pelerin takılmış “prens”.

Sevgimi ve hiçbir iyiliği hak etmeyen, zorla cennete sokulmuş, kendi iradesi dışında meleğe dönüştürülmeye çalışılmış bir şeytan…

Hayallerimin gerçeğe dönüşmesine inancımı yitirdiğim bir yerde sokakta bulup hayatımın aşkı rolünü oynaması için eline senaryoyu zorla sıkıştırdığım kötü oyuncu…

Hayatın çok uzun olmadığını bildiğim bir anda ömrümün en değerli üç yılını çalması için hayatıma zorla sokulmuş hırsız…

Kalbimin diğer yarısına eş yapmaya çalışırken, yüreğimi ve sevgimi görmezden gelen sözümona güzel gözlü insan…

Hayatımda inandığım en büyük gerçek olan sevgiyi üzerine inşa ettiğim yalancı kişi…

Yaptığı tüm kötülüklere rağmen onu başka bir şekilde görmek istemiştim ben; iyi bir adam...

Acaba Tanrı’da şeytanı cennetten kovmadan 5 dakika önce onun bu kadar kötü olduğunu biliyor muydu?

Yoksa ikimizin de nedenleri aynı mıydı?

Bir erkek ne zaman ölür?

Hayatta sahip olduğu her şeyi kaybettiğinde mi yoksa sadece gururundan bir parça ile oynandığında mı? Bir erkek her şeyi kaybettiğini söyleyebiliyorsa aslında her şeyini kaybetmemiştir. Bunu söyleyebildiğine göre en azından hala hayattadır… Gururunu kaybetmiş bir erkek böyle bir söz edemez, çünkü ölüler konuşamaz…

Ya ben?

Günde bin kere gururunu kaybetmiş kişi? Artık erkek mi değilim? Eğer hala öyleysem ben gururum nerede?

İçinde yaşadığım 17 milyonluk koca şehirde bana ait olan tek yerde, evimde yatağımda bana ait olmayan bir yürekle ne işim var? Kalemin içinde düşman işgalinde olan bir yere neden tahammülüm var?

Dünyadaki en affedilmez şey bir insanın kendine olan ihaneti değil midir? Bir başka bedenin bize yaşattığı ihaneti bile affedemezken ben neden her gün kendime ihanet ettim ki? Bir kale içeriden yıkılmışsa düşmana karşı nasıl ayakta kalabilir ki?

Ve de yatağın diğer kısmında ben vardım tabi, gerçeklikten kopmuş bir insan…

Hayaller, düşler, rüyalar içinde kendine bir masal anlatmaya çalışmış bir insan ve insancık…

Gerçek olamayan hikayelere kendini inandırmış, ilgisiz kişileri bu hikaye etrafında toplamış, onlara hayatındaki önemli rolleri vermiş bir ben…

Birkaç gün sonra o artık yatakta yoktu…

Tıpkı şeytanın bir süre sonra cennette olmaması gibi…

Arkası Yarın..

2011-04-04T12:24:00.001-07:00

İlkbaharın ilk ılık nefesleri dallarına vurmaya başladığında, uyuşuk bir kış mevsiminden arta kalan son enerjisi ile gözlerini oğuşturdu koca çınar..

Isınmaya başlayan havanın, esmeye başlayan sarı sıcak rüzgarın ve eteğinde kımıldamaya başlayan karıncaların, doğanın, yaşamın yeniden uyanışı, şahlanışı olduğunu bilmekteydi..

Uzun kollarına, kalın damarlı bedenine, karışık bir saç yumağı gibi duran ve gövdesine dolanmış miskin ama her daim neşeli sarmaşığa bir göz attı çabucak..Bütün bir evrenin ağırlığını bedeninde hissetti bir an için koca çınar..''Allahım neden?''

İnler gibi çıkmıştı bu ses bedenindeki koca kovuktan, ıslık gibi çıkmıştı kovuk ağızdan..

Sarmaşık yavaş yavaş kımıldanarak silkelendi; tırnaklarını geçirip koca çınarın kalın kabuklu gövdesine iyice bi tutundu..Çınar kesik bir ''ah!..'' çekti içinden ama belli etmedi..

-Koca çınar, koca çınar merhaba..nasılsın?

-iyiyim sarmaşık, çok iyiyim..ya sen nasılsın? enfes görünüyorsun :)

-harikayım, biliyor musun bu kış bana çok yaradı..senin güvenli kollarında, korunarak geçirdim bu kışı..bakıp kontrol ettim şimdi baştan aşağı kendimi..hiç bir yaprağım eksilmemiş, köklerim sapasağlam duruyor..düşündüm de hep senin korunaklı gövden sayesinde yaşıyorum..

-rica ederim sarmaşığım..ne demek? lafı bile olmaz..sen yeter ki büyü, serpil, güçlen ve tek başına bensiz de kök ver..boy ver ve muhtaç olma kimseye..

-aaa ama neden öyle diyorsun koca çınarım? ben sensiz bir yere gitmem, başka yerde boy veremem..benim yerim senin yanın..hem düşünsene bu kadar korunaklı gövdeyi, sağlam kabukları, köklerimi rüzgardan koruyacak oyukları ve beni besleyecek harika nemi başka nerede bulabilirim ki?

koca çınar sarmaşığa, sarmaşıkta koca çınara aşıktı..

Gel gelelim koca çınarın yükü ağırdı gövdesinde, zaman zaman taşıyamıyor, sallanıyor ve çatırdıyordu..

Dinlenmek için izin istemeye karar verdi sarmaşıktan..

Arkası Yarın..

Leyla HAN

Özür Diliyorum…

2011-02-28T15:03:00.001-08:00

Bitti,

Bir erkek daha geride kaldı,

Aslında geride kalan o mu ben miyim…

O artık yok, ben de yokum…

Eski Oko yok,

İyiyim ben, en azından şu anda.

Ancak içimde eski Oko yok…

Yerinde derin bir boşluk ve acı var…

Bitti,

Bir erkek daha geride kaldı,

Ben geride kaldım…

Birazdan okuyacağınız satırlar bir özür mektubuna aittir. Hayatta dileyeceğim en büyük özrü dileyeceğim birazdan…

Diz çökeceğim, yalvaracağım, soluğum kesilene kadar ağlayacağım, yerlerde sürüneceğim, tırnaklarımın altından kan gelene kadar yerleri tırmalayacağım, gururum üzerinde tepineceğim: bir biseksüel erkek şimdi, burada bu satırlarda özür dileyecek…

Kaybedecek vakti yok, yarın çok ama çok geç olabilir, o yüzden bugün burada bu gece bu saatte özür dilemek zorundayım.

Çok iyimser bir tahminle belki bağışlanabilirim. Bağışlanırsan şifa bulabilirim. Affedilmem çok önemli şu anda, çünkü affedilmem benim yaşama devam edebilmem demek…

Aksinin ne demek olduğunu zaten çok iyi biliyoruz…

Ben şimdi özür dileyeceğim, bir erkekten…

Özür dileyeceğim kişinin adı Oko, bir biseksüel erkek…

En büyük haksızlığı kendisine yaptığım için özür dileyeceğim. Ondan özür dileyeceğim çünkü üç yıl boyunca duygusal tacize uğramasına izin verdim onun…

Sadist bir erkeğin elinde üç yıl boyunca her gün acı çekmesine izin verdiğim için…

Kendime ihanet ettiğim için özür dilerim kendimden…

Kendime ihanet ettiğim için…

Bilmem bilir misiniz? İnsan kendini çok ama çok suçlu ve değersiz hissetmeye başladığında bir süre sonra kendisine yönelmeye başlar. Kendisine zarar vererek rahatlama hissi duyar. Bu hissin en yoğun olduğu duygu intihardır aslında…

Üç yıl, bir sadist erkeğin elinde onun duygusal tacizi içinde geçmiş tam üç yıl…

Şunu soruyorum kendime ben ne günah işledim ki kendime bu adam gibi bir cezayı layık gördüm?

Hangi açıdan kendimi bu kadar suçlu hissettim ki bu adamı kendime bir ceza olarak gördüm ve bu cezanın bütün adımlarını takip ettim?

Kendimi nasıl bu kadar değersiz hissettim ki dünyada hiç itibarı olmayan bir insanın gururum üstünde tepinmesine izin verdim?

Neden bana en büyük kötülüğü yapan düşmanı görmezden gelerek onun bana yapmak istediği bütün kötülüklere göz yumdum?

Neden kendime ihanet ettim?

Kendime reva gördüğüm bu cezanın izleri kim bilir ne zaman geçecek? Acaba geçeceğini düşünerek çok mu iyimserim?

Bu blogta yazdığım “Bir İdam Mahkumu” yazısındaki nedenlerden dolayı mı?

Oko acaba beni affedecek mi?

Emin değilim!

Ben kendimi küstürdüm, hayata, mutluluğa…

Kuru bir özür işe yarar mı acaba?

İnsan kendini kendine küstürdükten sonra?

Kendine ihanet ettikten sonra…

Ne dersiniz?

Yeter! Biter! Çünkü kendime bir iyilik yapmak istiyorum…

2011-02-11T14:27:00.001-08:00

Bir hikaye bitti…

Bir hastalık geçti…

Vücudumda beni yiyip bitiren bir maraz artık benden çok uzaklarda…

Yangın bitti…

Ben, hastaydım ve hasta olduğumu kabul etmek bana güç geliyordu, zor geliyordu. Herkesin görebildiğini görmek istemiyordum aslında. Görmek işime gelmiyordu.

Kim bu kadar küçük düştüğünü kabul etmek ister ki? Yenildiğini görmek ister ki?

Üç yıl süren, kansere dönüşmüş olan ilişkim en sonunda sona erdi. Bu benim için çok önemli… Bu basit bir ilişki bitmesi değil, bu bir devrim, değişmemin bir duygusal tacizcinin elinde kurtuluşum…

İlişki bittikten hemen sonra baktım kendime, üç yılda bu hastalık bana ne yapmış diye: özgüveni zarar görmüş, acı çeken, kendisini sevmeyen, kişiliği ile barışık olmayan, kendini tekrar eden bir Oko olmuşum…

Ben bir çemberi kırdım… Bir hayaleti öldürdüm… En kötü korkularım ile karşılaştım… Bir duygusal tacizcinin elinden kurtuldum…

Bu yıl kendime en güzel Noel hediyesini verdim: ondan kurtuldum…

Bir İdam Mahkümu

2010-10-09T12:56:00.000-07:00

Hayatımda hiçbir zaman olduğum şeyden utanmadım.

Bu akşama kadar…

Artık senin sayende olduğum şeye lanet okuyorum. Biseksüelliğime, hayatta var olmama ve hatta seni sevememe bile…

Gecenin bu soğuk vaktinde içimde kanayan bir yürek, kafamda intihar düşüncesi ile yazmanın vaktidir diyorum. O kadar umutsuzum ki belki de son kez yazıyorum…

Ellerim titriyor, içimde bir yerler ezilmiş sanki, çektiğim şey acı değil, acı bu duyguyu tarif edemez gayri…

Kaç yıl oldu seninle tanışalı?

Veya kaç gündür eziyet ediyorsun bana?

İki yıldan bu yana yaşadıklarımı, duygularımı içime gömmek artık kar etmiyor nedense. Yazmak güzeldir, yazmak iyidir…

Birkaç gün önce bir arkadaşım bana çelişkiler ile dolu olduğumu söyledi aniden! Neden dediğimde ise şu cevabı verdi “Bu adam seni bu kadar üzüyorsa neden hala onunla birliktesin? Hikayen doğruysa bu acının sonunda hangi büyük ödüle kavuşmayı umuyorsun? Yok eğer yalansa kimin gözünde kahraman olmaya çalışıyorsun?”

Cevap veremedim kendime. Yüreğim alev oldu yaktı beni acı acı… İki gün uyuyamadım, gözüm açık tavana bakıp hep bunu düşündüm: Ne diye sabrediyorsun sen Oko?

Sonra düşündüm biraz. Geri gittim yaşananları düşündüm, ileri gittim geleceği düşündüm. Sonra kendimi bir idam mahkûmuna benzettim…

Ve aklıma bir soru geldi birden: bir idam mahkûmu neden son ana kadar intihar etmeyi düşünmez?

O büyük acıyı çekeceğine bu hayatı hızlı ve acısız bir şekilde sonlandırması daha iyi değil midir?

Neden bekler?

Neyi bekler?

Çünkü hep son ana kadar bir ümidi vardır içinde: ben kurtulacağım…

Ya ben?

Ben de hep aynı ümidi taşıdım içimde…

Ben de sen hep düzeleceksin diye umdum. Bir gün anlayacaksın gerçekleri, bitecek cezam, aşkımın karşılığında ben de aşk alacağım: acı, aldatma, yalan, dolan, iftira, fiziksel şiddet, duygusal taciz değil…

Aşk…

Bu yüzden hep umutluydum hep...

Ancak gel gör ki artık umut için bir neden kalmamıştır…

Şu anda artık idam sehpasında ipim çekilmiş, aldığım nefes kesilmiştir artık. Umudun bir anlamı yoktur.

Ve bir idam mahkumunun gözlerini kapadığı anda hissettiği şeyi hissediyorum şu anda: umut bir işe yaramıyormuş!

İnsan eninde sonunda gerçekler ile yüzleşiyormuş…

Bu yüzden yazacağım…

Ben içinde bir kötülük olmadan geldim sana biliyor musun?

Sana ilk geldiğim gün de aşıktım. Param yoktu evet, öğrenciydim henüz. Arkadaşım bana birkaç güzel elbisesinin verdi. Bir diğeri yol için bilet parası verdi. Uykusuz kaldım tüm gece uyuyamadım. Sana geldim…

Ancak sen o küçük otel odasında çıplak göğsümde 2 saat ağladın.

Eski sevgilin için Deniz…

Yaşların göğüslerimden aktı durdu aşağı.

Yıkıldım ama umudumu kaybetmedim biliyor musun?

Gözyaşını sildim senin. Sarıldım sana, yüreğini yüreğimin üstüne koydum acın geçsin diye. Ne teselliler verdim sana o gece, neler anlattım sana sırf sen üzülme diye…

O soğuk Ankara gecesinde Kızılay’da içim dona dona yürüdüm senle sokaklarda. Üşüdüm, üzüldüm, ağladım, canım yandı…

Ama hiç belli etmedim sana…

Sonra sen o gecenin sabahında güya beni severken,güya bana aşıkken o rezil adam için göz yaşı döktün yine…

Sen bir kurban arıyordun ve bulmuştun…

Artık ben susmayacağım Deniz,

Susmayacağım…

Sayende herşeyden nefret ediyorum...

Kendimden bile...

KİMSESİZ ŞİİR...

2010-10-01T03:34:00.000-07:00

SENDEN ÇOK UZAKLARDA

AKLIMI YİTİRMİŞ BİR VAZİYETTE

ÇIRILÇIPLAK MİSAL DELİHANEDE

ÜSTÜMDE SİNEKLER VIZILDARKEN

KENEFTE SON CİGARAMI İÇERKEN

O APTAL HUZUR(SUZ)LAR DAMINDA

SESİM ÇIKMAYANA KADAR MİSAL

BİR SONDAYI ARTIK UMUTSUZCA

KASIĞIMA SOKTUKLARINDA VE

AL KANLARIM PASAKTAN SİMSİYAH

SEDYEYE GELİNCİK OLDUĞUNDA

KALBİM BİTİŞ ÇİZGİSİNİ ATLADIĞINDA

BİR KÖR KARA NOKTA GELİP

GÖZBEBEKLERİME DADANDIĞINDA

KİRPİKLERİM KAŞLARIMA DEĞERKEN VE

HOŞÇAKAL EVREN DERKEN

AKLIMDA TEK SEN OLACAKSIN

(otuzeylülikibinonperşembe/dikdurankadınleylahan)

Söylemek...

2010-09-27T13:27:00.000-07:00

"O'na söyleyecek misin?"

İş çıkışına sadece birkaç saat kalmıştı. Bu yüzden oldukça mutluydum. Ancak daha önce bana sorulmasını hiç beklemediğim bu soru beni alt üst etmeye yetmişti çoktan...

Uzun zamandır görmediğim ingilizce öğretmeni arkadaşım ile MSN üzerinden konuşuyordum.

Kendisi kısa bir süre sonra evlenecekti. Bir erkeğin hayatında oldukça önemli bir noktaya ulaşacaktı: bir aile kuracaktı, çocuğu olacaktı ve hayata karşı mutlu olmak için bütün yükümlülüklerini yerine getirmiş olacaktı.

Bana MSN'den yolladığı düğün davetiyesine bakıyor ve hayatlarımız hakkında konuşuyorduk. Bir an benim hiçbir zaman bir düğün davetiyem olmayacağını düşündüm.

Birden bana o soruyu sordu: "Eğer bir gün bir kadınla tanışırsan ve gerçekten aşık olursan o'na söyleyecek misin?"

Cümlesinde sakladığı anlamın ne olduğunu ikimizde biliyorduk. Söyleyemediği o şeyin...

Peki ya ben?

Ben söyleyecek miydim?

Geçmişimi, o'ndan önceki bedenlerimin, aşklarımın bazılarının erkek olduğunu ve bunun benim kaderimin olduğunu söyleyecek miydim?

Kalbimin bir erkeğe ait olduğunu anlayıp sabah 07.30 otobüsü ile bir kadının yatağından kendimi eve attığımı söyleyecek miydim?

Ve bir gün bu yaptığım şeyi o'nun içinde yapabilme ihtimalimin olduğunu söyleyecek miydim?

Hayatta hiçbirşey için hiç kimseye garanti veremeyeceğimi söyleyecek miydim?

Duygularımı kontrol etmekte bir ustaya dönüştüğümü söyleyecek miydim?

Hayatta anlatılması ve açıklanması en zor olan hikayeler için yalan söyleme konusunda bir uzman olduğumu söyleyecek miydim?

Ben aşk hikayelerimi herkesin içinde bağıra bağıra anlatamadığı söylecek miydim?

21 yaşıma geldiğimde hayatta hiçkimsenin beni sevemeyeceğimi anladığımı söyleyecek miydim?

Peki o'na söylemek yeterli olacak mı? Ya çocuklarım, çevrem?

Söyleyecek miydim?

Söyleyebilecek miydim?

"İçimdeki yarayan kana kapanmayacak mı?"

Bu soruyu sorduğumda heniz 16 yaşındayımdaydım. Tıpkı ben de İngilizce öğretmeni arkadaşım gibi Biseksüel kelimesini ağzıma alamıyordum. Karşımdakinin kanayan yaradan ne anlattığımı anlamasını bekliyordum.

Bazı şeyleri kendime bile söylemenin zor olduğu zamanlardı...

Kısa kot şortum, mavi t shirtüm ile hayatımda ilke kez bir psikiyatristin karşısındaydım. En az bir melek kadar saf ve temiz bir çocuk... İleride birçok insan için bir şeyatana dönüşecek çocuk...

Aslında o zaman bile ne olduğumu çok iyi biliyordum. Olduğum şeyin neye mal olacağını, hayatımı nasıl bir hale getireceğini...

Hepsini çok iyi biliyordum. Genetiksel birşeydi belki de... Doğduğumuz andan itibaren bu duyguları saklamamız gerektiğini bir şekilde biliyoruz işte!

Biz ancak heteroseksüelmiş gibi davranarak hayatta kalabiliyoruz işte. Rol yapmak hayatta kalmamız için tek şanssa rol yapanlara bir şans verin, anlamıyormuş gibi davranın...

İşte bize gösterebileceğiniz en büyük hoş görü bu olacaktır.

Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum. O görüşmenin üstünden kaç kişi, kaç yer, kaç durum geçti üstümden...

Kanayan "yaram"a kapandı mı? İçimdeki o ıssız yer iyileşti mi?

Birazcık iyileşmiş olan birşey varsa o da sanırım artık ne olduğumu kabul ediyor olmam...
Onun düğün daveteyesine son kez baktım.

Aklımda tek birşey vardı: Heteroseksüeller şanslıydı....

Bilgisayarımı kapadım ve işten çıktım.

Gidene ve Kalana

2010-09-21T00:39:00.001-07:00

Bu kadar isikli ve bu kadar kozmopolit bir cadde de elinden tutmus yuruyordum O'nunla..sanki bu koca sehrin, koca caddeleri, islikli pavyonlari ve isikli neonlari O'nu benden alacaklarmiscasina kavramistim elini..

Oysa birazdan bir otobus gelip alacakti ya O'nu benden zaten.. Ah! unutmus olamazdim degil mi? gidecekti ya O birazdan..yasamak zorundaydik ya hepimiz bir sekilde.. baglantilarimiz vardi hani.. okul, is, aile, ev vs..

Hani dunya denen bu yer'de biz kadinlarin ayaklarinin yere daha saglam basmasi icin, daha ozgur olabilmemiz icin, daha guvende, daha korunakli ve sevgiliyle yasanasi yasamlar dogurabilmemiz icin..sunun icin, bunun icin.. ama hep birseyleri yasamak icin..birseylerden vazgecmek zorunda oluslarimiz....ya O'nu ya diğerini secmek zorundaliklarimiz....gidislerimiz..kalislarimiz..varislarimiz..bitislerimiz..donuslerimiz...

Ne kadar cabuk gecti bu gunler boyle diye dusundum birden, kisa (gittikce uzayan) kivrimli saclarina bakarken..beyazlar mi var ne? cogalmis miydi yoksa benlen kaldigi vakitlerde? su gri tisortunu almis miydi yanina? belki de sakladigim yelegini bulmus, onu da valize tikistirmistir kimbilir..

peki yokluğunda koklamak uzere ayirdiklarim!..

gidiyorsun, iste aldi seni bir araba ve goturuyor..mantik insani bendeniz, esen sonbahar ruzgarlarini ardima alarak kosmak istiyorum pesinden..ama yapamiyorum..caresizim simdi cok caresiz ve sensiz..degil 600 kilometre, binaltiyuzkilometrede olsa sevecegim ya seni diye fisildiyor kalbim..duyuyor musun?

eve donmek istemiyor hic canim..ama bir yandan da donmek.. elinin degdigi son esyayi tahmin etmek, dilimledigin peynire gozlerimi dikerek ters ters bakmak istiyorum..

radyoyu aciyorum; TRT-2 de Cemal Sureya dan bir siir okuyor spiker;

Bir mineli altin saat,

Bir altin kostek ve madalyon

Bir roza masallah,

On iki miskal inci

Madalyonunu ve boncugunu

ittim iceri,

Gozlerimizin dibi karisti

Dag yollarinin uzak dumani gibi

Ve konsolun ustunde noksan bir gumus kutu

Keske yalniz bunun icin sevseydim seni

gidene ve kalana Leyla HAN'dan..(Onaltieylulikibinonpersembe)

Sessiz Yabancı

2010-05-24T12:29:00.001-07:00

Biri seyrediyordu uzaktan.Gözündeki özlem duygusuyla sessiz,sakin
birisi.Sanki birine darılmıştı ama onun için önemli biri olmalıki
küsemiyorduda ona...
Birini bekliyordu sanki ne kadar umutsuz gözüksede geliceğinden
emindi gibi.sessiz sakindi gözleri...

gözünde bir parıltı vardı sanki.pes etmemenin umudun parıltısıydı.
ışık saçıyordu gözleri.....

Çok kırılmıştı belliydi.kime darılmıştı acaba bu kadar .kim üzmüştü
onu bu kadar. bu saf sevgiyi kim geri çevirmişti.Kalbindeydi
gözleri.........

Hep bir arayış içindeydi bakışları. hangi acımasız insan terk
etmişti, tanımadıgım halde içindeki yakmayan ateşin bana kadar
ulaştığı bu yabancıyı.
Gidip sorsamıydım neden bu kadar üzüldüğünü?

Gidip sorsamıydım neden hala o kişiyi beklemekten vazgeçmediğini.?

Yine ''geçicek'' diyordum beni gıdıklayarak uyandıran güneş
ışığına.koşuyordum durmakta olan otobüse doğru.

İçindeki ağırlığa
rağmen hafif gelen çantamla.Sonradan öğrenicektim o sessiz kişinin
sırf ben yorulmayayım diye çantamı alttan kaldırdığını.

Hızlandığımı söyledi bana yüzüme daha sert çarpan rüzgar.Geçicek
diyordum yine, çantam ağırlaşmadan önce.

Sırtımdaki çantam aynı çantaydı neden ağırlaşmıştı?.

Nerden bilebilirdim,yorulmayayım diye çantamı kaldıran yabancının ,ne
kadar uğraşsada bana yetişemeyip arkada kaldığını..........

Nerden bilebilirdim otobüse yetişmek için koşmak yerine

''gerçeklenden'' kaçtığımı...........

bakıyordu yine sessiz sessiz etrafa,sanki ulaşmaya çalıştığı kişi onu
görmezden geliyordu.ben ise tam tersiydim artık takmıyordm sorunumu
aklıma.çünkü biliyordm ben böyle değişdim!..

bu arada o kişi yine seyrediyordu beni.ama bu sefer daha uzaktan
bakıyordu gözlerindeki parıltıyla.gözündeki parıltı artmıştı sanırım
özlediği kişiği bulma umudu arttığı için. Belkide bulmuştu bile.Onun
adına sevinmiştim.Saf sevgisi adına sevinmiştim..

Odamda bir sürü karışık yabancı eşya.bunlar benim değilki. boşuna yer
kaplıyorlardı.onlar buraya ait değil diyordum, dışarı atarken o
kimsesiz eşyaları.Ne yapabilirdimki? Başkasınındı onlar niye odamda
tutayım.Belkide sahibi onları arıyordu.Yada kurtulduğu için seviyordu.
Uzakta arkasını dönmüş sessiz birisi.....

Saf sevginin sahibiydi o.Uzun zamandır gözükmüyordu zaten. veya ben görmüyordum (görmek
istemiyordum).

Bu sefer kararlıydım gitcektim yanına sorcaktım ''sen hangi acımasız
üzdü diye''
Bu sefer kararlıydım adımlarımı atarken ateşe gitmediğime.
Yaklaştıkça artıyordu yakmayan alevin gücü. ama rahatsız edici
değildi. Tam tersi okşama gibi bir sıcaklıktı. ısıtıyordu insanı, en
çokta kalbini......
Tam arkasındaydım onun.dönmemişti bana. bir ses geliyodu.Hıçkırık
sesiydi.Ağlıyormuydu yoksa?.
Sinirlenmiştim... o bunları haketmiyordu. kimdi onu üzen bu
acımasız..Tuttum omzunu çevirdim yüzünü,yüzüme doğru.
Ölü bir beden kadar soğuk bir taş kadar hareketsiz kalmıştım. Çünkü
anlamıştım onun kim olduguğunu.
Nerden bilebilirdim dışarı attığım odadaki eşyaların kalbimdeki
duygular oldugunu.
Nerden bilebilirdim sessiz kişinin gözündeki parıltının, göz yaşı
olduğunu.
Ve yine nerden bilebilirdim o yabancının ''Ben''
olduğunu........................

evt biri onu terketmişti. kendimi terk etmiştm. İçinde bulunduğum,o
sahiplendiğim beden,ben değildim.

Karşımda duran sessiz , sakin kişiydim ben. Kendime küsmüştüm. O
acımasız terk eden insan ise şu an üstüme giydiğim ''bedendi''.
Sessiz , sakin kişi etrafa değil bana bakıyordu.Başka birini değil
beni özlüyordu. Ben ise o kişiyi dışardan değil aynadan görüyordum. Şu
andada aynaya bakıyordm.Omzunu hala tutmuş bana bakan o kırgun
gözlerini izliyordum.Bu sefer sinirliydide....

Elim ısınıyordu. Hemde çok hızlı bir şekilde.Hemen çektim omzundan
elimi irlildim çok acımıştı.Yakmayan alev yakmıştı bu sefer elimi.
Dayanamadm benimde gözlerim doldu ama yinede hazır değildim
gerçeklerle yüzleşmeye arkamı döndüm ağlayarak olabildiğince hızlı
koşmaya başladım.Bir kez daha terk etmiştim onu. ne kadarda
kırgındı ,günzde o akmayan ama sürekli artan göz yaşlarıyla benim
kaçışımı seyrederken...........

Oturmuştum odamda ağlıyordum. O ben değildim diyordum halağa. bir
insan bu kadar inatçı olabilir mi???!!!

Nerden bilebilirdim daha sonradan onu görmek için gittiğimde aynanın
boş olacağını.Herşey için çok geçti.

Çünkü o ''GİTMİŞTİ.''

Baran Yeşil

PARÇALANMIŞ...

2010-02-26T10:33:00.001-08:00

Anılacak günlerden uzaklığa yürüyüşlerinde, hayatın artıklarında kanayan yüreği taşırsın..

Sırttan vurulmalara yakın bir kafeste... Hazır tetik beklemeye başlarsın apansız sevda krizlerini...

Mevzileri sağlam, silahı özlem, silahı hasret, silahı yaşanmamışlıkların boşluğu...

Sahne değişmiş ve kusursuz bir anlaşmaya varmıştır hayatla sevdan, unutamazsın...

Her saldırı sonrası, hızlıca onunla geçirdiğin günlere yürüten, bir hayalde, bir düşte, bir fesleğenin kokusunda kaybolursun...
Ellerin vardır, boşlukta onun ellerine dokunmaya alışkın...

Gözlerin aydınlıkta anımsayan, karanlıkta teninin kokusuna terkeden...
Sevgiyle anılacak günlerden kaçışlarında toparlamaya çalışırsın yaşamını...

Herşey O'nda kalmış, herşey yalın...

Varsın parçalanmışlık kalsın ona dair, her zerrende ve isyanda her adımın...

Yıkılma sakın !!...

Bu anı anlatmaktan uzak olsada bir yanın...YIKILIRSIN..

Kendi yığınaklarında yakaladığın bir ışıkta..

Boğazının düğümünde kelimelerle savaşırsın...

Bedenime son dokunan, ellerinin kokusu sinmiş bir avuç toprak olsun...
Ama ben sende bittim...

BÖYLESİNE BİR AŞKIN ARDINI TOPARLAMAK ZOR...

ARDINDAN İLİKLERİME İŞLEYEN İÇ ACISI VAR..

GERİSİ HİKAYE...

Leyla HAN..

Aşk Yoktur…

2010-02-26T10:30:00.001-08:00

'Aşk yoktur ki aşık olasınız’ diye mırıldandı…

Aşk yoktu, sen farklı şehirlerde büyürken.. Sordum..,

Aşk yokta madem nasıl olurda böylesine dile gelir? Aşk yoktur dedi..
Leyla var, ona da ben aşığım..Anlattıkça Leylasını mey eyledi kahvesini..

Aşk yoktur ki aşık olasınız! Leyla var ona da ben aşığım..

Her gece selam yollardı yıldızlarla süslenip..Gökyüzünü karanlık görmemi istemezdi..

Ben böylesine aşkla düşmesem Leyla nın peşine Ay kıskanıp dönmezdi dünyanın çevresinde..Ne güzeldi yıldızlardan haberini alışım..
Leylasını anlattıkça aşk, ay tükeniyordu..

Anlamıyordum.. Çok daha uzaklarda sesini rüzgarda dinlediğim bir mekanda sen yanıbaşımdayken karşılaştık..
Leylası aynı udu başka telde kadınla..Aşk yoktu sen vardın, sana da ben aşıktım.

Ay artık beni kıskanıyordu..Kahveyi mey e(ğ)leyendim bitimsiz sızılarımda..

Kendi yığınağımın altında kalmışlığımla süzülen ışıklarda yıkanmış, yıldızlarla süslenmiştin, aşıktım..Kıskançlık dünyaya bulaşmıştı, gece gökyüzü aydınlıktı..

Rengi başka, kokusu başka, ya gücüm yetmezse diye bir daha asla gitmeyeceğim ülkede…Aşk yoktu, sen yoktun, aşk vardı.. Ona da ben aşıktım…

Leyla HAN

Ve yeni web sayfamız

2010-02-18T12:55:00.001-08:00

Sevgili okuyucular,

Artık yayınımıza www.biseksuelhayat.com adresinden devam edeceğiz,

Sevgiler

Bir Duvarın Önünde: Soğuk ve Ketun

2010-02-16T12:54:00.001-08:00

Telefonumda yeni bir mesaj, bir kadın bana ulaşmaya çalışıyor, uzun zamandır kendisini pek görmedim. Şaşırıyorum…

Msn’de bana ulaşmaya çalışma çabası devam ediyor, düşünüyorum. Sanırım bir sorun var, aslında ne olduğu tahmin edebiliyorum ancak düşünmek istemiyorum… Hayır olmamıştır, sadece canı çok sıkılmıştır.
Ama beynimin bir yerlerinde sabit bir bilgi var: “Bir eşcinselle ilişki yaşayan biri bir gün size delice ulaşmaya çalışıyorsa veya kendisini dostlarına atmaya çalışıyorsa, kesin o bildik şey olmuştur.”
Aradan bir iki gün geçiyor, ve sonunda birbirimize ulaşıyoruz. Sesi kar yağar gibi, soğuk ve iğne gibi sert. Kullandığı ifadeler çok keskin ve kanatıyor.

Henüz konuya gelmeden eşcinsel sevgilisinin onu çok kırıldığını anlıyorum, çünkü biliyorum ki bir insan cam gibidir, kırıldıkça keskinleşir, ve etrafındaki yaralar bazen de kendisini…
Bir duvar ve ben önünde diz çökmüş bir vaziyetteyim. Sabah saatin kaçı bilmiyorum, canım yanıyor. Tüm gece uykusuz geçti. Ağladığım üzüldüğüm insan çok uzaklarda bir yerlerde ve ben kanatlarımın olmasını istiyorum ona ulaşmak için ancak yapamıyorum.
İçimde ona karşı bir nefret ve bir şeyleri düzeltmek için derin bir istek var, onsuz kalmaktan korkuyorum. Kendimle savaşıyorum vuran elde bana ait yumruğu yiyen bedende…

Acaba o yanlız mıydı?

İyi hissetmiyorum kendimi, uyuyamıyorum. Evet beni aldattığını anladım ben az önce ancak bunu kontrol ettiğim için kendime kızıyorum, “Keşke” diyorum kendime “keşke hiç araştırmasaydım da en azından benden ayrılmasaydı. Aldatsaydı ama yinede ona sahip olsaydım. Öğrendim de ne oldu ki sanki bak onu kaybettim”

Saçmalıyorum çünkü bu duruma gelmeyi hiç bilmemeye tercih ediyorum, sanki “suçlu” benmişim gibi. İçimde çok derin bir yerlerde ona karşı yaptığım tüm suçlamalara, kızgınlıklara, acılara, nefrete karşı bir yerlerde hala onunla bir şeyleri düzeltmeye çalışan bir yan var. Balyozumla vurduğum duvarı diğer elimdeki mala ile düzeltmeye çalışıyorum.

Aklımda hep tek bir soru var: “Neden yaptı bunu bana? Benden ne istedi? Neden acıttı canımı? Neden…”

Ben odamdaki bir duvarın önünde diz çökmüş bir durumdayım ve ağlıyorum.

O ise ketun bir şekilde susmayı tercih ediyor, sanki konuşsa ne olacak ki? Ama konuşup beni üzmesini bile susmasına tercih edecek kadar aciz bir durumdayım, beynim çalışmıyor, duygularımla hareket ediyorum – Bir hayvana dönüştüm / Dönüştürüldüm!!!

Ve bir telefon görüşmesi, telefonun karşı yanında ise beni bu duruma getiren insan var. Amacım bir şeyleri yıkmak değil, tersine ne olduğunu anlamak, yapışmak değil aksine düzgün ayrılmak, üzmek değil, kafa karışıklığını biraz olsun azaltmak.

Telefonda söylediklerimi işitiyor ancak beni dinlemiyor, acımı fark ediyor ancak o hiç üzülmüyor.

Benim tanıdığım insan gerçekten bu muydu?

Bana sürekli olarak ulaşmaya çalışan arkadaşım telefonda hala cümlesini tamamlamadı ama ben anladım, o’da aldatılmıştı. Fiziksel veya düşünsel fark etmez, aldatılmıştı.

Hemen kendimi onun yerine koydum, kendini kullanılmış hissediyordu, eminim. Çocuğundan ayrılmış gibi de zorlanıyordu yüreği, zor bir yolda yürüyordu. Belki de vücuduna bakmak istemiyordu, onun izlerini görmemek için.

Zavallı arkadaşım benim, içi yanan dostum benim...

“Anne beni dışarı çıkar yine ne olur, ben çok kötü oldum…”
Annem anlam veremiyor, panik atak geçirdiğimi düşünüyor. Dışarısı çok soğuk ama üşümüyorum ben. Koşar adımlarla aptal sokakları olan bir caddede yürüyorum annem peşimden geliyor, bir şeker bayramındayız. Kendime şunu haykırıyorum: “Ben bunu hak etmedim.”

Annem iyi olmadığımı fark ediyor, en son çare olarak bana diyazem vurdurmak istiyor, sakinleşmem için. Benim için ise sanki bir diyazem her şeyi çözecekmiş gibi hissediyorum, o kadar gücüm kalmadı ki bir iğnenin bile beni iyileştireceğine tüm sorularımı çözeceğini düşünüyorum. Halbuki geçen akşam ise yağan yağmurdan bile bir şeyler umut etmiştim. Yağmur dinecek, ben dışarı çıkacağım ve onu arayacağım, o ise özür dileyecek her şey düzelecek. Kendimi bu hikayeye inandırmışım işte…

Ve bu dönemde bu adatılan kadın vardı hayatımda. O iyi bir arkadaştan öte çığlıklarımı duyan bir insandı. Beni çok iyi anlardı çünkü o’da bir biseksüeldi. Beni anlayabilirdi, çünkü o’da aynı yollardan geçmişti, aynı duyguların eleğinde elenmişti. O beni anlayabilirdi, anlamalıydı.
Elimdeki telefonla bu kadına anlatıyordum her şeyi, ağlayarak, nefesim kesilerek, acı çekerek. Acı çekmeme üzülüyordu, içimdeki hisleri anlıyordu, anlattıklarıma şaşırıyordu. Ancak bir nokta vardı, o bile verdiğim tepkiyi aşırı buluyordu ve bir süre sonra her şeyin yoluna gireceğini, sadece çok kızgın olduğumu düşünüyordu…
Bugün ise bana bir itirafla geri dönüyordu: “Şimdi seni daha iyi anlıyorum, hak veriyorum!”

Benim için bir erkek, onun için ise bir kadın, yaşama enerjimizi almıştı elimizden. Ancak bu yanlıştı, hangi din, toplum, dil, insan bunu kabul edebilir ki? Aldatmak, bir insanın onuru ile, her şeyden önemlisi bir insana da olsa inançlarına hakaret değil miydi? Aldatmak bir insanı dolandırmak değil miydi? Bir insanın cebindeki parayı yalanlarla çalmaktan ne farkı vardı? Bir insanın hayatıyla oynamaktan ne farkı vardı? Aldatmanın mazereti ne olabilirdi ki?

Ki her ikimizde belli dönemlerde eğer başkası ile birlikte olmak istiyorlarsa bunu bizden ayrılarak yapabileceklerini belirtmişken! Biz çok mu safız acaba?

Ama şunu bütün eşcinsellerle ilişki kuranlar çok iyi bilirler ki eşcinseller ve sadakat asla yan yana getirilmemesi gereken iki kavram.
Onların arasına girerseniz hepsi ize en az yirmi tane aldatma ve aldatılma hikayesi anlatabilir. Ama asıl soru belki de burada onları yargılamak değil biz biseksüellerin onların arasında çektiğimiz tüm acılara rağmen ne olduğu?

Soğuk bir duvarın önünde artık üşüdüğümü hissederek ayağa kalkıyorum, o kadar çok oturmuşum ki ayağa kalkabilecek gücüm olduğunu unutmuşum. Ama bu ayaklar beni taşımalı, kendimi savunmalıyım. Soğuk duvarın önünde ayağa kalkıyorum, biseksüel arkadaşım ise birkaç gün sonra benimle konuşurken sesi daha iyi geliyor, belli ki o’da kendi duvarının önünde ayağa kalkabilmiş…

Herkesin hayatında birçok duvar olur elbet, ancak bizimkisi biraz daha tırmanılması zor bir duvar ve bu duvarları aştıkça görüyoruz ki arkasında daha büyük bir duvar var.

Küçük Bir Ara

2010-02-07T13:40:00.001-08:00

Özür dilerim,

Biliyorum çok uzun zamandır bu sitede hep aynı sayfayı gördünüz. Çünkü çok uzun zamandan beri hiçbirşey yazamıyordum…

Çünkü yazmaya kısa bir ara vermiştim.

Öncelikle bana mail yazarak, telefon açarak ulaşan tüm arakadaşlarıma çok teşekkür ederim, merak eden herkese buradan cevap vermek isterim: Hayır, yazmaktan vazgeçmedim!

Peki şunu soracaksınız, ben neden yazmadım? Neden her yaşadığım ve düşündüğüm herşeyi sizlerle paylaşırken kısa bir ara verme ihtiyacı hissettim.

Hayır arkadaşlar, düşündüğünüz gibi hasta değilim veya henüz bilgisayarım da bozulmadı. Sadece Eskişehir’den başka bir yere taşındım. Artık kocaman bir boğazı olan, kızkulesini görebildiğim, isyanıbol olan, küçük mahallerinde köyler barındıran, geniş caddelerinde birkaç yüz metre içinde birkaç New york barındıran bir kentteyim: İstanbuldayım!

Sadece bununla kalsa da iyi, sevdiğim uzun zamandan beri bir ilişki için mücadele ettiğim Deniz ile aynı evdeyim. Eskinden benden yüzlerce kilometre uzakta bulunan bu kişi artık aynı evi, yatağı ve sofrayı paylaştığım kişi…

İstanbul’a geldim, birçok şey değişti hayatımda. Ancak tek birşey değişmedi sanırım, O’da Biseksüellik, geçmişim ve yanımda taşıdığım hayaletlerim…

Onlar nereye gitsem beni bırakmıyorlar, hep benimleler.

Artık İstanbul’dan yazan bir Oko olarak karşınızdayım….

Sevgiler,

Grup Seks

2010-02-07T13:24:00.001-08:00

Büyük bir yatak ve ben tam ortasındayım…

Yeni yeni uyanmaya başlıyorum, güneşin ilk ışıkları yüzüme değiyor, üstümdeki karanlığı aydınlatıyor.

Bir yanımda heteroseksüel bir “Kadın”. Diğer yanımda ise gay bir “Erkek”.

Büyük bir yatak ve ben tam ortalarında yatıyorum. Sabahın erken saatleri…
Işık ve karanlığın birleştiği ama uyum içinde olduğu bir yerdeyim.
Her iki tarafımda yatan insanlar çok ayrı dünyalar, cinsel yönden kesişen bir yanlarının olmasına imkan yok. Biri soğuksa diğeri sıcak, biri acıysa diğeri tatlı.

Ancak ben her ikisinin arasında uzanmaktan daha başka bir yerdeyim şimdi, çok değil sadece birkaç saat önce her ikisinin cinsel dünyasında kesişen bir yer olmuştum.

Bir kadın ve bir gay aynı yatakta öpüşüp, sevişip, mutlu oluyordu.
Bedenim yaratılışımdan çok ötelerde bir yerde, hem bir kadın ham bir erkek için farklı anlamlar ifade eden bir dünya olmuştu.
Kadın ve Gay’in aynı anda sevişebildiği, en uzlaşılmaz ve karmaşık duyguların içinde herkesin mutlu olabildiği bir yerdim.

Bir biseksüel erkek çok farklı iki dünya ile sevişmişti…

Eskişehir’de küçük bir ev, ve biz üç öğrenciydik. Her şeyin nasıl başladığını gerçekten çok iyi hatırlıyorum, ancak nasıl devam ettiğini, nasıl bu hale geldiğimiz çok net değil. En kadın ile öpüşmeye başlamıştım. Küçük odada kadın ile sevişirken gay bana yaklaşmıştı. Sonra ona da bir öpücük vermiştim ben. Daha sonra küçük şişedeki bebek yağı ile birbirimizi yağlamıştık, sarhoştuk…

Daha sonra banyodaydık. Ve sonrasında ben her ikisi ile de öpüşüyordum. Penisimde ki hangisinin eliydi veya dudaklarıma değen kimin dudağıydı? Artık ayrıt edemiyordum, hem ayrıt etmeye de ne gerek vardı ki?
Bir kadına dokunmaktan tiksinen gay yatakta bazen kadına yardım ediyordu. Sistemden, kurallardan, cinsiyetlerden, bize dayatılan her koşuldan çok uzaklardaydık en önemlisi bu uzak diyarda herkes mutluydu, huzurluydu…

Bir biseksüel çok farklı iki dünyanın kesişip birleştiği yerdeydi…

Mutlu aşk yokmuş Aragon…

2010-02-07T13:17:00.001-08:00

Günlerdir kar yağıyordu, bu havalar hiç bana göre değildi ve ayaklarım üşüyordu..

Sanki kar evimin içine, yatağıma yağıyordu..Bir kaç gün sonra farkettim ki, aslında yüreğimden geliyormuş bu üşüme, titreme ve kanının çekilmesi hissi..İnsanın yüreği üşüdümü işte o vakit anlamak gerekiyor ki tüm bedeni üşür, hele ki elleri..

Burnunuz, elleriniz yada ayaklarınız üşürse yapılacak en güzel şey nedir biliyomusunuz? Aşık olduysanız bilirsiniz.. Ayaklarınızı sevgilinin bacakları arasına, ellerinizi sevgilinin elleri arasına ve burnunuzu da sevgilinizin kulağının içine sokmak..İnsan öyle güzel ısınıyor ki anlatamam..

Şimdi farkettim ki, ben daha çok üşüyorum..Çünkü O gitti benden..Ben de O'ndan gittim..Zangır zangır titriyorum..Konuşmak için insanüstü çabalar harcadığımı da farkettim.. Bir haftadır enerji kaynaklarım kurumuş, koskocaman dünyada tek başıma kalmış gibiyim..
Ki özel olarak evden çıkmıyorum, yada daha da kötüleşme korkusuyla içmiyorum.. Bir yerime felç gelmesinden yada kalp krizi geçirmekten korktum..Böyle olsa bana kim bakar? Çürürüm onursuzca yatakta..Kafama sıkacak kadar gücüm olmayabilir yada ilaçları yutacak kadar, bir bardak suyu içecek kadar gücüm olmayabilir.. allahım beni aciz ve kimseye muhtaç bırakma ne olursun..

Bir kaç gün geçti; O ne halde kimbilir acaba? Kimbilir ne kadar acı çekiyor ve ne kadar bedbaht..Bu kadar derin olunca yaşananlar, sorunları, çözümü, ayrılığı, acısı da derin oluyormuş demek..
'Bir gün daha geçti, yine sensiz..Aşkım ağlıyor bak sessiz sessiz..Çare bensiz, ben çaresiz, ümidim senin olsun..Sana gelen dertler benim, mutluluk senin olsun' diyor Orhan baba..Ben de dinliyorum, ne kadar da doğru söylüyor diye düşünüyorum..

'Niyetler ne olursa olsun ben sonuca bakarım' demişti sevgilim bana..Ben de şaşırmıştım..Ama bilemiyorum halen karar veremedim. Bu söylediğine katılıp katılmamaya..Sonuç ortada işte..

Görüştük..O'nu görür görmez dayanamadım ve boynuna sarıldım, içime alırcasına bastırdım koynuma..Nasıl da güzel kokuyordu benim harikulade mis sevdiğim..Menekşem o benim..Pırlantam, inci tanem, elmasım.. Tüm dünyadaki hazineleri verseler gene de O'nu kimselere vermem, kıyamam..O kadar güzel bakıyordu ki atlas gözleriyle bana..
Her zaman gittiğimiz bir çay bahçesi var, soba yanıyor cayır cayır orda..Oraya gittik, simit-peynir aldım. Kocaman çay söyledik.. Sanki bütün olanlar yaşanmamış ve biz gene iki aşık olarak orda bulunuyormuşuz gibiydi..Neşeli bir şekilde konuşmaya çabalıyorduk..İçimiz acıyordu, yüreğimiz kanıyordu ve gözlerimiz doluyordu..O zaman zaman anlatırken birşeyleri ağlıyordu..Ve ben ağlamıyordum..

Bugün tekrar yazıştık..Gücüm tükendi..Bir çeşit akıl tutulması yaşadığımızı düşünüyorum..Gitmeliyim burdan..Bir süre kaçabilseydim keşke.. O'ndan, İstanbul'dan, herşeyden..
Nasıl gideceğim bilmem ben şimdi.. Heryerde izlerimiz var bu şehrin her yerinde..
Mutlu aşk yokmuş sayın Aragon..

07.02.2010 Pazar / LEYLA HAN

Ve bir gece bir melek geldi

2009-09-22T01:39:00.001-07:00

Tam olarak ne zaman geldiğini hatırlamıyorum. Ama sanırım herkesin uyuduğu bir zamanda aniden geldi.

Kapılar ve pencerem kapalıydı, içeri nasıl girdi bilmiyorum. Ama

odanızda bir melek olduğunu duyduğunuz güzel kokudan anlıyorsunuz. Herkes meleklerin yumuşak yüzlü ve çok güzel sesli yaratıklar olduğunu söyler. Bu kısmen doğrudur ancak melekler ile ilgili bilinmeyen bir şey ise çok güzel koktuklarıdır.

O geldiğinde ben uyuyordum. Yorganım üzerimden düşmüştü. Üşüyordum.

Birden odanın içine güzel bir sıcaklık doldu. Boş bakışlarım gördüğüm şeyi anlamlandırmaya çalıyordu. Ne olduğunu anlamadığım bir şeydi, daha önce görmemiştim ancak çokta tanıdık geliyordu. İçim ısınıyordu onun gülüşü karşısında, taze meyvelerden hoş güzel bir koku.

Benim odama bir melek gelmişti…

Yatağımdan azıcık doğruldum, uzundu ama heybetli değildi.

Onu görünce içimdeki duygular ağaçtan kopan yaprakların birbiri ile çağrışması gibi birbiri ile çarpışmaya ve sonra sükûnet içinde huzura kavuşmaya başladı. Birden şunu sordum kendime ‘Karşımda bir melek var, korkmalı mıyım?’

Melek neydi diye sordum kendime…

Melek kelimesi melek İbranicede ki malakh, angel kelimesiyse, yunanca haberci anlamındaki angelos kelimesinden geliyordu. Melekler Zerdüşt'ün tasvirine göre insanlarla tanrı arasında duran ayrı varlıklar değil, "Tanrı'nın insanlara yönelik uzantıları" idi.

Demek ki Melek, Tanrı’dan bana yönelen bir haberci idi. Tanrı benimle konuşmak istiyordu…

‘Selam’ dedim O’na. İçim neşeliydi, sevinçliydi.

Yüzüme baktı, konuşmuyordu. Ama sanki yüzü ile bana bir şeyler anlatıyordu.

Bana ‘Merhaba’ dedi.

Benimle konuşurken ilk fark ettiğim şey bizim sesimiz dilimiz ile şekilleniyordu ancak onun sesi bir kemanın müziği gibi şekilli ve ahenkli idi.

Sadece onu dinleyerek bütün ömrümü geçirebilirdim ama bana sadece onunla bir gece verilmişti.

Uykunun etkisinden iyice ayılmıştım. Onu artık daha iyi görebiliyordum. Ama içimdeki o sıcaklık ve huzur beni uyuşturuyordu, ona dokunmak için uzanamıyordum.

İçimden hiçbir kötülük geçmiyordu, keşke hep böyle kalabilsem diye düşündüm. Keşke herkes öyle kalabilseydi. O zaman dünyada ne kötülük kalırdı ki? Gözyaşları sadece sevinç için dökülürdü.

O’na hayran kalmıştım. Eğer o bu kadar güzelse kim bilir onu gönderen ne kadar güzeldi? Veya geldiği yer ne kadar mükemmeldi?

O’nun geldiği gece aslında ben pek kendimde değildim. Aklımda uzun zamandan beri o sert ve acımasız soru vardı ama buların şimdi bir önemi yoktu çünkü bir melek gelmişti.

Melek bana bakarken içimdeki acıyan yerler iyileşiyordu, kötü şeyler uzaklaşıyor ve daha fazla nefes almak istiyordum, sanki demin boğulmuş ve sudan çıkarılmış bir yarı ölü beden gibi.

O gözleri ile bana baktıkça içimde bir iyileşme oluyordu bu noktada zaman artık durmuştu. İçeriyi saran ışık aydınlatıyor ama rahatsız etmiyordu. Aslında beni içimi, yüreğimin çok derinlerini aydınlatıyordu. O’na öylece bakarken ne kadar güçsüzdüm…

Gözlerinde bir acıma belirdi, biliyordu acı çektiğimi, üzüldüğümü ve birçok şey için yaralandığımı. Dünyadaki tüm kötülükleri görmüş bir melek acı çekmenin ne demek olduğunu iyi bilirdi. Ve acı çekmenin, haksızlıkların karşısında durmanın bile zor olduğunu bilirdi…

Ben güçsüzdüm o vakit, henüz hayattan vazgeçmemiştim ama içimde yaşamaya da öyle derin bir istek kalmamıştı hani.

Gözleri güzel, bana baktığında benim perde arkamı da görebiliyordu. İçimdeki acıların hepsine teker teker baktığında hangisi ile ilgilendiğini hissedebiliyordum. O içimdeki acıları bakışları ile uzattığı o hayali eli ile okşuyordu. Hepsine dokundu belki tüm acılara ama en sonunda o en kötüsüne geldi. O’na dokunduğu an birden irkildi. İçimdeki o acı, o kanayan yara onu da üzmüştü, belki de acıttı…

Kanatlarını geriye doğru çekti biraz. Kanatları sallanınca içeriye biraz daha güzel koku doldu. Gözleri titriyordu ve o görünmeyen elini hala o derin yaramın üzerinde gezdiriyordu. O’da anladı acının büyük olduğunu ve teselli ile geçemeyeceğini. Hani bu yara okşamalarla, öpmelerle geçecek bir yara değildi. Hayatın kendisinin açtığı bir yaraydı, kimsenin hak etmediği türden bir yara.

O düşüncelerimi okuyabiliyordu, yaranın neden olduğu soruyu da biliyordu: “Ben neden böyle oldum? Çektiğim tüm sıkıntıların nedeni ne? Madem değişmeyecekse neden bana böyle bir problem verildi? Baştan kaybettiğim bir savaşta neden ben suçlu oluyorum? İnsan kaderine karşı gelebilir mi?”

O yavaşça yanıma yaklaştı, elimi tuttu. O’da konuşmadan düşüncelerime seslendi. Bana: “Tanrı seni bu dünyada bir melek olman için böyle yarattı. Kendi mucizeleri sende görünsün diye, seni cinsiyetsiz yarattı. O sana küskün değil çektiğin tüm acıları biliyor. Sen bir hata değilsin. İstediği şey insanlara bir mucize göstermekti. İnsandan da bir melek olabileceğini göstermek istedi. Bu yüzden acı çekiyorsun çünkü sen bu dünyaya ait değilsin. Tıpkı benim gibi. Melekler kötülükler karşısında çok acı çeker…”

Ellerini gözlerime dokundurdu ve gözlerim yavaş yavaş kapanmaya başladı.

“Sen bir hata değilsin, içindeki tüm acılar son bulacak…”

Gözlerim kapanıyor ve ben yavaşça uyumaya başladım. Gidiyordu ama önce beni uyuttu. Bir gece de olsa acım sessizce dinmişti.

O arkasını dönerken ben sıcak bir uykuya dalmıştım ve kendimle barışmıştım…